Maand: juli 2011

Geplaatst op

Geheime agenda

Het stond al in het regeerakkoord en nu komt dan het bericht dat het kabinet het aantal Kamerleden inderdaad wil beperken. De Tweede Kamer wordt teruggebracht van 150 naar 100 leden en de Eerste Kamer van 75 naar 100. De minister die hier over gaat, Donner, beargumenteert dit met het argument dat het een logische stap is omdat de overheid compacter moet worden en verder wijst hij er op dat de kamers tot 1956 ook kleiner waren.

Dat laatste is natuurlijk een volstrekt non-argument maar past volledig in de stijl van deze minister. Onze samenleving is vele malen complexer geworden dan dat die 55 jaar geleden was. Een beslissing op een bepaald terrein is ook voelbaar en heeft consequenties op allerlei andere terreinen. Een goed voorbeeld hiervan is het door Donner gelanceerde bestuursakkoord wat op het eerste oog beoogt meer verantwoordelijkheden bij de gemeenten te leggen, wat de efficiëntie van het overheidsapparaat zou moeten verhogen. Dit grijpt echter in op terreinen als sociale zekerheid, zorg, regionale economie, natuur, verkeer en vervoer, decentralisatie van de jeugdzorg, de extramurale begeleiding uit de AWBZ, hervormingen in de Wajong en om taken op het gebied van waterbeheer.

Het is belangrijk dat het parlement de kennis in huis heeft om haar controlerende taken goed uit te kunnen voeren en de consequenties kan overzien van voorstellen als deze op de verschillende terreinen. Binnen iedere fractie verdeelt men de verschillende beleidsterreinen over haar leden. Hoe groter de fractie des te meer ruimte er is voor ieder fractielid zich in één of meer terreinen te specialiseren. Hoe kleiner de fractie hoe meer onderwerpen hij of zij op zijn bordje krijgt, dit gaat ten koste van de soms zeer noodzakelijke verdieping in kennis over een onderwerp, alles wat er mee samenhangt of mee zou kunnen samenhangen. De rekensom is niet zo moeilijk, dat als het parlement met een derde teruggebracht wordt in omvang, dit ten koste zal gaan van de kwaliteit van de besluitvorming. Zeker in de huidige situatie, waarin dit kabinet en ook zijn voorganger, uitblinkt in het verstrekken van onjuiste, onvolledige of onbetrouwbare informatie, denk hierbij hoe wij de oorlogen in Irak en Afghanistan ingerommeld zijn. Deze situatie doet in deze tijd dus juist een extra beroep op de vakkennis van onze parlementsleden.

Een ander effect van het terugbrengen van het aantal parlementsleden is dat dit een effectieve kiesdrempel opwerpt. Had je voorheen bijvoorbeeld 66.000 stemmen nodig om een zetel in de Tweede Kamer te bemachtigen, dan zal je er nu 99.000 stemmen voor nodig hebben. Deze maatregel zal er voor zorgen dat een groot aantal kleine partijen uit het parlement zullen verdwijnen of gedecimeerd zullen worden. Ook de verdeling van restzetels zal in hun nadeel uitvallen. Er blijven dus slechts een aantal grote partijen over, wat in de ogen van Donner van geen invloed is op het democratisch gehalte.

Het enige pluspunt van deze maatregel zou kunnen zijn dat de vorming van een kabinet gemakkelijker zal verlopen na verkiezingen. Het zal sneller duidelijk zijn met wie en hoe, een meerderheid te behalen is voor de broodnodige steun voor het beoogde beleid. Of verhoogt het juist de kans op een impasse omdat de mogelijkheden voor het vormen van coalities juist beperkt zullen zijn door het terugdringen van het aantal mogelijke kandidaten? Gezien de verdeling in grootte van de partijen en de verdeeldheid op links lijkt mij deze maatregel de partijen op rechts in de kaart te spelen. Juist dat laatste lijkt mij onderdeel uit te maken van Donner zijn immer aanwezige geheime agenda.

Gelukkig vraagt deze maatregel een grondwetsherziening, wat betekent dat het voorstel tweemaal door beide kamers heen moet met tussentijdse verkiezingen, de tweede keer met een tweederde meerderheid. Wie van onze parlementsleden heeft voldoende overzicht en inzicht om de implicaties van dit plan te doorzien?

Geplaatst op

Nog meer beeldvorming

Gisteren rolden de media, radio en tv, over elkaar heen om te vermelden hoe zeer Mladic zich misdragen zou hebben in de rechtszaal en vervolgens verwijderd werd. Nu is dat als buitenstaander moeilijk te beoordelen en moet je afgaan op de informatie die je aangereikt krijgt.

Toen ik het eerste commentaar over het voorval op de radio hoorde, begeleid met geluidsfragmenten waarbij je hoorde hoe Mladic door het betoog en vragen van de rechter heen sprak, kreeg ik inderdaad de indruk dat daar iemand zat die zich misdroeg en geen respect voor de rechtbank opbracht. Toen ik echter de tv-beelden zag, waarbij de Servische woorden van Mladic ondertiteld werden, ontstond er een heel ander beeld bij mij.

Afgezien van het petje op, petje af incident, waar ik vanuit mijn eigen gezondheidspositie en mijn gevoeligheid voor temperaturen en temperatuursovergangen zeker begrip voor op kan brengen, bleek het vooral te draaien om het feit dat hij geen antwoord wilde geven of hij zich schuldig acht aan de voorgelezen aanklachten. Een vraag die cruciaal is voor het verloop van het proces en de opbouw van het betoog van de verdediging. Nu wil het verhaal dat hij tijdelijk een advocaat toegewezen gekregen heeft door het hof. Dat is niet de advocaat van zijn keuze en ik zou in zo’n positie ook geen antwoord geven op de vraag of ik mij schuldig acht aan de opgesomde aanklachten. Dit is wat hij telkens herhaalde als antwoord.

Nu is er de situatie dat de aanklagers jaren de tijd gehad hebben om de aanklachten tegen hem te formuleren terwijl hij als verdachte kort na zijn arrestatie voorgeleid wordt en geen tijd gehad heeft om zijn verdediging goed voor te bereiden. Als je als rechtbank zo te werk gaat dan ben je in mijn ogen vooral bezig een politiek proces te voeren.

Het recht is de basis van onze beschaving, het moet zowel de rechten van het slachtoffer als die van de verdachte waarborgen. Als daar niet aan wordt voldaan dan wordt de rechtvaardiging van dit soort rechtspraak ondergraven. Vergeleken met de nationale rechtspraak staat het internationaal recht nog behoorlijk in zijn kinderschoenen en is misschien nog niet goed uitgekristalliseerd waardoor er bepaalde uitwassen optreden. Maar bepaalde zaken druisen gewoon in tegen het rechtsgevoel. Het bovengenoemde voorval en ook de manier waarop de jacht op Osama Bin Laden geëindigd is. Dat was een soort oog om oog, tand om tand rechtspraak waarbij de jagers zich net zo diskwalificeerden als de dader zichzelf destijds.

De Verenigde Staten lijken sowieso een eigen invulling te geven aan internationaal recht getuige hun American Service Members Protection Act, ook wel bekend als de  The Hague Act. Wikipedia vermeldt hierover;

Het amendement is bedoeld om “Amerikaans militair personeel en andere verkozen of benoemde vertegenwoordigers van de Verenigde Staten van Amerika te beschermen tegen rechtsvervolging door een internationaal strafhof waarvan de VS geen deel uitmaakt” en geeft de president de macht om “met alle mogelijke middelen de vrijlating van Amerikaans personeel te bewerkstelligen dat gevangen wordt gehouden door of op verzoek van het Internationaal Strafhof (in Den Haag)”.

Het amendement poogt de positie van het Internationaal Strafhof in Den Haag te verzwakken omdat het de regering van de VS toelaat haar burgers te beschermen tegen uitlevering aan het Internationaal Strafhof. Ook staat het “elke vereiste actie” toe die nodig is om “VS-soldaten te bevrijden die onterecht aan het strafhof uitgeleverd werden”. Men ging zelfs zo ver te zeggen dat de VS met deze wet een militaire invasie van Den Haag zouden kunnen organiseren om VS-burgers die daar eventueel vastgehouden worden te ontzetten. Om deze reden wordt er door tegenstanders naar verwezen als de The Hague Invasion Act.

Feitelijk plaatst de VS zich hiermee boven de wet en kan zij dus niet ter verantwoording geroepen worden voor hoe zij te werk gegaan is bij de aanhouding en het doden van Osama Bin Laden, door hem niet het strafproces te geven dat iedere verdachte verdient.

Wat wij weten van Mladic is dat hij nogal wat op zijn geweten lijkt te hebben en daarom terecht staat voor het internationaal Strafhof. In Servië lijkt hij nog steeds de heldenstatus te hebben en dat is de rare kronkel die geschiedenis uit kan halen met hoe mensen tegen je aankijken. Als wij nooit bevrijd waren door de geallieerden in de tweede wereldoorlog, dan hadden onze verzetshelden nu te boek gestaan als terroristen in onze geschiedenisboekjes. De overwinnaar bepaalt hoe er tegen ze aangekeken wordt. Reden temeer om heel zorgvuldig om te gaan met de rechten van de verdachten, hoe evident de bewijslast ook tegen ze is.

Geplaatst op

Jack “the joker”de Vries

Onlangs zag ik de film Batman op tv en al de tijd dat ik er naar keek dacht ik, aan wie doet de Joker, gespeeld door Jack Nicholson, mij nou denken?

Enkele dagen later kwam onze voormalige staatssecretaris Jack de Vries weer in het nieuws. Opeens zag ik het. Let eens op de mond, de kaaklijn en de jukbeenderen van elk. Bij de Joker aangezet met schmink en bij Jack de Vries van nature dezelfde doorlopende mondhoeken.

Jack is nu voor mij,  Jack “the  joker” de Vries.

Geplaatst op

Ontwikkelingsland

Als je aan een willekeurige westerling vraagt wat voor beeld hij heeft van een ontwikkelingsland dan zal er vast een beschrijving volgen waarbij het volgende aan de orde komt; Achtergebleven gebied, ver van ons vandaan, waar mensen een exotische taal spreken die voor ons nauwelijks te begrijpen en te verstaan is. Er is sprake van corruptie, fraude, criminaliteit en wetteloosheid. Een economie die maar niet op gang wil komen, ondanks al het ontwikkelingsgeld dat wij er in pompen en ingepompt hebben en omdat er een cultuur heerst van “na ons de zondvloed” komt die economie daar ook maar niet tot bloei, mede ook omdat die cultuur het moeilijk maakt om bindende afspraken met haar inwoners te maken. Ook hebben ze er te maken met natuurgeweld, als overstromingen en aardbevingen, in een omvang en regelmaat zoals wij die in het westen niet kennen. Tenslotte zijn het gebieden van waaruit gelukszoekers komen om zich te vestigen in ons beschaafde westen.

Is er nu zojuist een correct beeld geschetst van Verweggistan of moeten wij het dichter bij huis zoeken?

Laten wij dit plaatje eens leggen over onze eigen provincie Limburg. Het is een rot eind rijden vanuit de Randstad, als je er aankomt versta je de mensen niet. Als je denkt dat je een afspraak met ze gemaakt hebt, dan blijkt dat niet zo te zijn, of ze geven er hun eigen invulling aan. Iedere zin die ze uitspreken klinkt als een vraag omdat ze die bijna altijd eindigen met het woordje hè, wat de spraakverwarring alleen maar groter maakt.

Als Limburg in het nieuws komt, dan is het vanwege drugsrunners, drugscriminaliteit, corrupte, niet integere politici en frauderende aannemers. Zo af en toe een kleine aardbeving en ieder jaar de Maas die buiten zijn oevers treedt. Je zou zo langzamerhand gaan denken dat ze dit in stand houden als toeristische attractie. Er is nu toch genoeg overheidsgeld naar toegevloeid in al die jaren om dit probleem in te dammen. Of is dit geld bij Limburgse bouwbedrijven terecht gekomen?

De mijnen zijn nu zo’n  40 jaar geleden gesloten en ondertussen hadden ze toch wel een alternatief kunnen ontdekken om hun eigen economie weer op gang te brengen, met al dat ontwikkelingsgeld dat wij daar al die jaren ingestopt hebben.

Ik draag Limburg en haar inwoners geen warm hart toe en wat mij betreft verkopen wij die hele provincie voor het symbolische bedrag van één gulden aan België zodat het buitenland wordt. Dit geeft alleen maar voordelen. Wij besparen miljarden die niet meer bezuinigd hoeven te worden door dit kabinet, ons begrotingstekort wordt opeens fors kleiner. De criminaliteit in Nederland wordt een grote slag toegebracht door het in een keer onder te brengen in het buitenland. Wij geven de opportunisten Leers, Maxime Verhagen en Wilders de keus tussen Belg worden of een asielprocedure te starten vanuit een asielzoekerscentrum. Een inburgeringscursus zal de heren ook geen kwaad doen. Als je voorheen op de camping in Limburg jouw vakantie doorbracht, kan je nu tegen jouw buren goede sier maken, door te zeggen dat je dit jaar eens naar het buitenland op vakantie gaat.

De mijnen mogen dan dicht zijn, maar zoals de situatie nu is, is Limburg op alle fronten een bodemloze put waar wij zo snel mogelijk vanaf moeten. Nederland Limburg vrij!