Maand: oktober 2011

Geplaatst op

algebraïsche dyslectiek

Een aantal jaren gelden deed opeens het begrip “procentpunt”
zijn intrede. Iedereen gebruikte de term en ik begreep er helemaal niets van.
Zover ik kon herleiden bedoelde men gewoon het begrip procent. Waarom zou je procentpunt zeggen als je procent bedoelt? Het zijn vooral meer letters voor hetzelfde begrip. Niet erg efficiënt, zeker niet als je het gebruikt voor een term die veel gebruikt wordt om efficiëntie mee uit te drukken. Net zo plotseling als de term verscheen lijkt hij weer van het toneel verdwenen want ik hoor of lees er niets meer over.

Enige tijd geleden was het even spannend in VS op het budgettaire
front, het Amerikaanse begrotingstekort dreigde de afgesproken magische grens van 13 biljoen te overschrijden. Blijkbaar was er een algebraïsch dyslectische verslaggever die moeite had met het begrip biljoen en die besloot er 13.000 miljard van te maken. Waarschijnlijk om het als heel veel te laten klinken. Maar wie de Donald Duck ooit gelezen heeft, ik doe het nog wel eens tijdens mijn bezoeken aan de tandarts, weet dat als ze in Duckstad aan willen geven dat het om een immens bedrag gaat, ze de term biljoen gebruiken. En dat is nu precies wat het is, 13 biljoen in dat geval.

Gisteren was er een mevrouw op radio 2 die opmerkte dat de 1.000
miljard euro die in het noodfonds gestopt gaan worden, vast een heleboel nullen zijn. Iedereen gebruikt opeens de term 1.000 miljard, zelfs het NOS journaal.

Waarom? Sinds de mensheid ontdekte dat getallen groter kunnen zijn dan wat je op een telraam kwijt kan, gebruiken we de term biljoen voor de grootheid volgend op iets wat groter is dan 999.999.999.999. Is het begrip biljoen voor de moderne mens net zo moeilijk te bevatten als het idee dat de aarde niet plat
was voor iemand die leefde in de 15e eeuw? Of gebruiken wij de term 1000 miljard zodat onze minister-president bij de les blijft en op die manier begrijpt dat het om heel veel geld gaat? Hij heeft al bewezen dat hij geen rekenwonder is door er al eens 50 miljard naast te zitten. Het begrip biljoen zal hem wel helemaal in verwarring brengen.

Mark, 50 miljard is een twintigste van een biljoen. Een biljoen is ontzettend ontzettend erg veel geld. dat maakt dat die vergissing van jou dus over erg veel geld ging en dat moffel je niet weg in een of andere, door ons niet te begrijpen, tijdlijnredenatie.

Hoe lang zal het dit keer duren voordat deze benaming voorbij waait en alles weer bij het oude komt? Ik hoop dat er snel een einde aan komt, net als aan de levensduur van dit kabinet trouwens.

Geplaatst op

Hoofdelijk aansprakelijk

Een van de zaken die de discussie en het vinden van een
oplossing voor de Eurocrisis bemoeilijkt is het gegeven dat welke oplossing er
ook komt voor dit probleem, het gevoel blijft dat de veroorzakers zich niet aan
de gemaakte afspraken gehouden hebben en daar in een bepaald opzicht zelfs voor
beloond worden omdat anderen, die niet verantwoordelijk zijn voor het ontstaan
van dit probleem, op moeten draaien voor de kosten. In dit geval is dit gevoel
niet helemaal juist. Als men destijds goede afspraken gemaakt had bij het instellen
van de eurozone met goede sancties voor de overtreders van de regels dan waren
het nu niet de belastingbetalers in landen als Nederland die telkens weer
opnieuw geld op moeten hoesten in de pogingen om het ontstane probleem in te
dammen.

In 2001 hebben KPN, Vodafone en T-Mobile verboden
kartelafspraken gemaakt. Ze wisselden onderling informatie uit over de hoogte
van vergoedingen voor dealers die de telefoons verkopen. Als uitvloeisel van
deze overtreding moeten ze elk een boete betalen, opgelegd door de NMA. Deze boete gaan deze bedrijven ongetwijfeld weer verhalen bij hun consumenten door hogere tarieven
in rekening te brengen. Zo wordt de consument tweemaal genaaid. Eerst bij de
aankoop van de telefoon en nu nogmaals om de boete op te hoesten.

Zowel bij dit laatste als bij het eerste voorbeeld is het
duidelijk dat een systeem van boetes uitdelen of financiële wurgconstructies
opleggen niet een oplossing biedt waarbij de onschuldige consument of
belastingbetaler niet de dupe wordt. In mijn ogen is er maar een systeem van
corrigerend optreden tegen dit soort wanpraktijken dat daadwerkelijk iets
bewerkstelligd en dat is door de verantwoordelijke bestuurders persoonlijk en
hoofdelijk verantwoordelijk te stellen. Ook financieel. Niet het bedrijf of
land is verantwoordelijk voor het niet nakomen van gemaakte afspraken of wetten
maar de persoon die de zaak uit de hand heeft laten lopen of opdracht heeft
gegeven om bewust de regels te overtreden.

Mocht blijken dat deze oplossing op de lange termijn niet voldoende afschrikwekkend werkt en dus geen  soelaas biedt, dan is er altijd nog de Guillotine. De geschiedenis heeft laten  zien dat dit hulpmiddel een belangrijke rol gespeeld heeft om daadwerkelijk een
streep te zetten onder het Ancient Regime. De hoofdelijk aansprakelijkheid gaan wij dan ook echt letterlijk nemen.

Rechts Nederland zal toch ongetwijfeld warm lopen
voor deze oplossing. Ze zijn nu al bezig om overtreders reeds bij de eerste
overtreding aan de schandpaal te knopen en vervolgens elke kans te ontnemen om het leven te beteren in de toekomst. Nu in hun ogen gebleken is dat de zachte aanpak niet werkt voor de gewone wetsovertreder ligt het in de lijn om dit door te trekken naar de laag van bestuurders die niet malen om het nakomen van, in hun ogen, boterzachte afspraken.

Geplaatst op

No More Mister Nice Guy

Recent onderzoek heeft uitgewezen dat het gebruik van Google
een slechte invloed heeft op het vermogen van mensen om dingen te onthouden. Uit
persoonlijke ervaring zou ik hier een observatie aan toe willen voegen; de
trend om anderen jouw problemen voor jou op te laten lossen. Je poneert een vraag
op een of ander forum en als je geluk hebt draagt iemand het antwoord voor je
aan.

Gaandeweg is dit gedrag meer en meer doorgesijpeld in de reële
samenleving. Lang dacht ik dat dit fenomeen gekoppeld was aan de generatie van
dertigers en jonger die opgegroeid is met het gebruik van internet en niet onbekend zijn met de “ik cultuur”. Maar in de  loop der jaren zie ik het ook steeds meer bij generatiegenoten dus de conclusie kan niet anders zijn dan het een gemeenschappelijke bron van oorsprong heeft. Tenzij  ik een ontwikkeling over het hoofd gezien heb waarbij de jeugd hun ouders de  nieuwe normen en waarden aan het bijbrengen is.

Ik woon in een koophuis die deel uitmaakt van een VVE. Een
Vereniging vol Ergernis zoals ik dit zelf betitel. Omringt door dertigers die
graag gebruik maken van dit door mij onderkende fenomeen. Zelf ben ik een
overtuigd aanhanger van het idee dat je de kennis die je hebt deelt met
anderen. Immers daar wordt iedereen beter van en zou het zou van een
behoorlijke domheid getuigen als ik deze kennis voor mijzelf zou behouden. De
wereld kan er alleen maar beter van worden, niet waar?

Maar meer en meer kom ik er achter dat mijn overtuiging
botst met het fenomeen van “ik maak van mijn probleem, jouw probleem”. Dat
laatste is namelijk erg eenrichtingsverkeer wat, eenmaal gestart, zich blijft
herhalen. Voor de producent van de gevraagde kennis en oplossing bijzonder
onbevredigend op de lange termijn.

Gisteren kreeg ik een mail van één van mijn buren die de
grenzen van het betamelijke dusdanig opzoekt en waarbij daadwerkelijk van hun
probleem mijn probleem gemaakt wordt. Ik heb het natuurlijk zelf laten gebeuren
door vriendelijk te zijn in het verleden en mijn energie en kennis telkens
opnieuw ter beschikking te stellen. Maar nu is er een grens overschreden. Hun
probleem zal daardoor hun probleem blijven en door mijn halsstarrige houding zal
het probleem een veel groter en acuter probleem worden.

Ik laat mijn hoofd en energie niet langer meer prostitueren
door anderen als het duidelijk is dat het geen tweerichtingsverkeer betreft.
Alice Cooper zong het al aan het begin van de zeventiger jaren:  “No More Mister Nice Guy” als de grens overschreden is.

Geplaatst op

Waardevolle spullen in de auto

U kent ze vast wel, die gele mini postertjes die je op kan
hangen aan je binnenspiegel als jij je auto geparkeerd hebt. Ooit uitgereikt
door de politie om mensen er bewust van te maken dat ze geen waardevolle
spullen in hun auto achter moeten laten. De tekst erop luidt dan ook “Op
aanraden van de politie heb ik geen waardevolle spullen in mijn auto”.
Blijkbaar zijn er hele volksstammen die denken dat je dit bericht permanent aan
de binnenspiegel moet laten hangen, dus ook als je rijdt.

Net kwam ik weer zo’n
figuur tegen die mij bijna plat reed omdat er logischerwijs een groot en
essentieel deel van zijn blikveld weggenomen wordt door deze miniposter. Maar
ja, de politie heeft het hem gegeven dus die zullen er wel over nagedacht
hebben zal hij denken. Dat zelf nadenken laat hij over aan anderen om dat voor
hem te doen. Waarschijnlijk breekt het angstzweet hem uit als hij een klein
sterretje in zijn voorruit krijgt op de plek waar nu deze poster hangt. Immers
de reclame waarschuwt dat je dan onmiddellijk de dichtstbijzijnde Carglass
vestiging op moet zoeken om groot onheil te voorkomen.

Mensen die het nadenken over de meest basale dingen
overlaten aan anderen zijn er erg goed in om als er iets ongewenst gebeurt dit
altijd de schuld van de ander te laten zijn. Hoewel ze technisch gezien
eigenlijk al hersendood zijn functioneert het vingertje om naar een ander te
wijzen vreemd genoeg nog altijd wel. Zoals afgelopen vrijdag in het nieuws te
zien was, is Rita Verdonk een sprekend voorbeeld van dit verschijnsel.

In een ding hebben de mensen die zo’n poster aan de
binnenspiegel laten hangen terwijl ze rijden gelijk. Er zit inderdaad niets van
waarde in zo’n auto. Althans niet voor de samenleving.

Geplaatst op

De NS sms’t

De NS is hard bezig om de relatie met haar klanten op een
innovatieve manier te verbeteren. Naast de plaszak is er nu de gratis
sms-dienst om klanten te informeren als de dienstregeling aangepast wordt vanwege
extreem weer. Ook zal ze gebruik maken van deze dienst om ze te informeren over
grote actuele storingen. Geïnteresseerden moeten zich via de NS-site aanmelden
voor deze nieuwe dienst.

Dit geeft toch wel aan dat de NS met haar ideeën echt op het
verkeerde spoor zit. Het aangewezen medium voor een dienst als deze lijkt mij
in deze tijd toch Twitter. Bij verwacht extreem weer verzendt de NS een dag
tevoren een sms’je dat de dienstregeling wordt aangepast. De doorgewinterde
reiziger weet toch dat dit de standaard oplossing is van de NS bij dit soort
situaties? Dus wat voegt een sms’je met deze boodschap toe aan informatie in
een land waar praten over het weer de sociale smeerolie is van de samenleving?
Beter zou zijn om een netwerk op te zetten waarmee het eigen personeel goed geïnformeerd
wordt over de aangepaste dienstregelingen zodat zij deze informatie aan de
gestrande treinreizigers kan doorgeven. Dat is toch waar
de schoen wringt? Dit is net zo’n schijnoplossing als de introductie van een
plaszak.

Wat wordt het volgende innovatieve idee? Een plaszak die,
als je hem vult, warmte gaat afgeven zodat je jezelf kunt verwarmen terwijl je
staat te kleumen op het perron? Wachtend op de trein die vertraagd is, wat
gelukkig geen verrassing is omdat je dat sms’je gekregen hebt, een dag van
tevoren. Een Mac Donald’s vestiging beginnen in één van de rijtuigen om het gat
op te vullen dat ontstaan is door het afschaffen van de restauratiewagons?
Conducteurs kaartjes laten verkopen aan de treinreigers voor Nick en Simon
concerten terwijl ze hun controlerende taken doen? Sms’jes versturen om in
plaats van wilgen te knotten op je vrije zaterdag, dit jaar eens bladeren te
gaan rapen die op de rails liggen? Inderdaad de mogelijkheden zijn legio met zo’n
sms-dienst.

NS, als jullie graag een versterking willen hebben voor
jullie denktank, ik ben beschikbaar en zit barstensvol met wereldvreemde en vaak
totaal nutteloze ideeën. Bij interesse mail maar naar info@dooiedakduif.nl.

Geplaatst op

Nederland innovatieland

Nederland, het land dat zich sterk maakt om zijn
wereldpositie te verstevigen door veel nadruk te leggen op innovatie en daarmee
de wereld te veroveren, heeft een nieuwe vinding. De plaszak. Te gebruiken in
een speciale ruimte, de lege cabine van de machinist. Deze ruimte is speciaal
gemaakt van Duits of Canadees pisbakkenstaal om de eroderende werking van de menselijke plas te weerstaan.

Het is ondertussen al weer flink wat jaren geleden dat ik
gereisd heb met de trein maar ik kan mij herinneren dat het niet meevalt om in
een rijdende trein je behoefte te doen. De eerste drempel is om de moed te
verzamelen om de ruimte überhaupt te betreden. Omdat het zo lastig is om je
behoefte netjes te doen sta je bijna gelijk tot aan je enkels in de urine en liggen
overal flarden gebruikt en ongebruikt wc-papier. Nu heeft de NS dus besloten
dat treinen die geen wc bevatten uitgerust worden met de plaszak. Dit zal
ongetwijfeld het niveau van acrobatiek verhogen die nodig is om je behoefte te
doen. Ik heb medelijden met de machinist die, als uitkomst van waarschijnlijk
een diepgaand onderzoek, nu opgezadeld wordt met dit innovatieve idee. Ongetwijfeld
is er als aanbeveling opgenomen dat de machinist nu ook recht heeft op en
uitgerust wordt met rubber kaplaarzen en een doosje desinfecterende doekjes.

De machinisten kunnen opgelucht ademhalen want het blijkt
een tijdelijk maatregel. De minister heeft namelijk bepaald dat alle treinen
een wc moeten hebben in 2025. De NS had beter kunnen kiezen voor het idee om
met een slijptol gewoon een gat te snijden in de vloer waar mensen hun
behoeften in kunnen doen.

Wat gaan ze doen met de inhoud van die plaszakken? Word je
verplicht om deze mee te nemen als je de trein verlaat om het vervolgens in de
eerste de beste afvalbak te kieperen, moet de machinist die verzamelen zodat
de inhoud er van gebruikt kan worden bij de bestrijding van de blaadjes op de
rails? Of gebruikt de NS de inhoud om het klantenprofiel nog completer te maken
bovenop de gegevens die ze verzamelen met behulp van de reisgegevens die
voortkomen uit OV-chipknip? Zouden ze uit zo’n plas een nieuw klant
tevredenheidonderzoek kunnen distilleren?

Als je inderdaad al dit soort dingen kunt doen met deze
innovatieve oplossing dan is het achteraf gezien een idioot idee geweest om de
eerste treinstellen in de 19e eeuw  uit te rusten met een toilet aan boord. Dat
soort dingen schept verwachtingen die, naar nu blijkt met het voortschrijden
van de tijd, niet waargemaakt kunnen worden.

Geplaatst op

Wit asfalt

Gisteren was een heerlijke nazomerdag waarbij de temperatuur
in de stad volgens het display van mijn elektrische fiets beduidend hoger lag
dan de voorspelde 22 graden. Volgens Groen Links uit Nijmegen komt dit door de
warmteabsorptie van zwart asfalt. Zij bepleiten wit asfalt wat een betere
lichtreflectie heeft waardoor de temperatuur wat minder hoog zal liggen in de
stad, waardoor het energieverbruik van airco’s en ventilatoren zal dalen.
Waarschijnlijk zal het als bijeffecten hebben dat vraag naar zonnebrillen gaat
stijgen vanwege al dat weerkaatste licht en de reiniging- en energiekosten exploderen
om deze witte wegen enigszins schoon te houden zodat dit beoogde effect niet
verloren gaat.

Alle ideeën op het gebied van duurzaamheid lijken op termijn
een keerzijde te hebben die vragen opwerpen over de werkelijke duurzaamheid van
het product of toepassing. Enkele voorbeelden die zo in mijn hoofd schieten:

Met koffieboonschillen groene elektriciteit opwekken. Deze schillen
moeten eerst verzameld worden met vrachtauto’s in Zuid Amerika om vervolgens
per vrachtschip, die varen op de meest vervuilende stookolie die je maar kan
bedenken, naar Nederland vervoerd te worden naar de Amer centrale. Alwaar ze
als bijstook gebruikt worden in een kolencentrale! Waar ligt de milieuwinst in
deze onderneming? Een lokale toepassing van deze schillen in Zuid Amerika ligt
meer voor de hand.

De toepassing van zonnepanelen lijkt een heel goed
initiatief maar steeds meer bereiken ons berichten dat de productie van deze
panelen enorm milieubelastend is, zo als onlangs in China. Een heel dorp kwam
in opstand omdat de fabriek die ze produceert een enorme aanslag pleegt op de
ecologie van de omgeving.

Het afschaffen van de traditionele gloeilamp. Een prettig
bijeffect van deze lamp is dat hij door zijn inefficiënt energiegebruik en
warmteproductie zijn omgevingsruimte verwarmd. Dit schijnt een niet te
verwaarlozen effect te zijn wat gunstig uitpakt in de wintermaanden als wij
lampen gaan ontsteken. Het drukt het gasverbruik om de woning warm te stoken.
Daarnaast is de spaarlamp te betitelen als chemisch afval.

De inzameling van oude autobanden. Deze verdwijnen
overwegend naar ontwikkelingslanden waar ze vooral broedplaatsen blijken te
worden voor de malariamug. Wat weer andere problemen met zich meebrengt.

Het gebruik van bio-ethanol als brandstof blijkt ten koste
te gaan van landbouwgrond en te leiden tot ontbossing.

De grote windmolens zijn horizonvervuilend en blijken
desastreus voor vogels tijdens hun trek naar Afrika en terug in het voor- en
najaar.

Het gebruik van de Hybride auto. Afgezien van de milieubelasting
dat de grondstoffen voor de accu’s gewonnen worden in Canada om vervolgens naar
Japan verscheept te worden, blijkt de Prius vanwege zijn hoge aanschafprijs
vooral gebruikt te worden door de leaserijder. Die heeft deze auto niet vanwege
zijn bewustzijn en betrokkenheid met het milieu maar vooral omdat zijn baas een
bepaald imago uit wil stralen naar zijn klanten. Als een Prius echt op zijn
staart getrapt wordt verbruikt hij bij hoge snelheden meer brandstof dan de
doorsnee sportwagen zou doen bij diezelfde snelheid.

Verf is milieuvriendelijker geworden en minder belastend
voor het milieu. Wat ik er van merk is dat ik, in tegenstelling tot vroeger, nu
drie lagen op iets moet smeren in plaats van één om een dekkend resultaat te
krijgen. Is deze moderne verf drie keer minder milieubelastend dan de oude verf?
Als dat al zo zou zijn dat is de nettowinst nul, want ik heb drie keer zoveel
nodig. De enigen die er beter van worden zijn de verfproducenten en verkopers,
die hun omzetten hebben zien stijgen. Niet het milieu, immers er zijn drie keer
zoveel verpakkingsmaterialen nodig om hetzelfde effect te behalen. Deze
vergroten de afvalberg alleen maar nog meer.

Ik ben een voorstander van het uitgangspunt om het milieu zo
min mogelijk te belasten maar de ideeën die gepromoot worden op dit gebied
lijken vaak niet goed doordacht en vaak een tegengesteld effect te
bewerkstelligen op andere terreinen.

Wat betreft het witte asfalt, dat vind ik een slecht idee.
Maak het asfalt nog donkerder zodat het nog meer warmte absorbeert. Leg
leidingen in dit asfalt waardoor het water dat door deze leidingen stroomt,
verwarmd wordt. Gedurende de zomer heeft dit een koelend effect op het asfalt
waardoor het minder warm wordt. Sla dit verwarmde water op in ondergrondse
opslagputten en pomp dit verwamde water op in de winter. Het asfalt zal minder
snel bevriezen, weer snel sneeuwvrij zijn en de slijtage aan de wegen door
bevriezing zal ernstig teruggebracht worden. Minder verkeersongelukken door sneeuw
en bevriezing en geen milieubelasting door pekel en zout dat anders gestrooid
zou moeten worden.

Zou dit een idee zijn waar het milieu werkelijk mee geholpen
wordt en zitten er geen keerzijden aan voor het milieu?