Stopwoorden

Ieder tijdsgewricht heeft zijn specifieke woordgebruik en
stopwoordjes. In mijn jeugd was vroeger iets gaaf, tegenwoordig is het vet en
voor mijn tijd was iets mieters.

Vanuit het niets gebruiken hele volksstammen opeens woorden als “Absoluut” en “Zeker weten”als overtreffende trap voor het gebruik van het woord “inderdaad”. Geen idee waar het vandaan kwam maar opeens was het er. Misplaatste en nietszeggende begrippen in mijn ogen, want wat is er, behalve de dood, nu echt zeker in het leven? Mooi weer vandaag hé, Absoluut, zeker weten! Het irriteert mij.

Nog meer irritatiegevoelens roept het gebruik van stopwoorden
op als, weet je, weet je wel, zeg maar en je weet wel. Gooi daar dan de nieuwste trend
bovenop van het gebruik van het woord “Ja” op een vragende manier, dat op de
meest idiote manieren en plaatsen in een zin gebruikt wordt, liefst meermalen
binnen één zin. Constant heb je dan het gevoel dat je staat te praten met een
zwakbegaafde Limburger die een overmatige behoefte heeft aan zelfbevestiging, immers die eindigt al standaard bijna al zijn zinnen met het vragende woordje “hè”. Telkens als dit soort woorden opduiken bij een gesprekspartner moet ik de neiging onderdrukken om na de zoveelste “weet je wel” te zeggen, nee dat weet ik niet. Of na de
derde vragende “ja” in een zin opeens nee te zeggen. Alleen maar om te kijken
of de ander werkelijk iets in huis heeft en mij iets zinnigs te vertellen
heeft.

Ook een irritante is het gebruik van de woorden “Hoi hoi” als
begroeting. Ik denk dan, daar heb je er weer een met een gespleten
persoonlijkheid. De verzachtende omstandigheid in dit geval is dat ik het
tegelijkertijd wel sympathiek vind dat al die persoonlijkheden de moeite nemen
om mij afzonderlijk te begroeten. Of is het zo dat de ander mij goed denkt te
kennen en op die manier al de persoonlijkheden die in mij huizen, afzonderlijk
begroet? Zou om deze reden de genoemde stopwoordjes zo vaak gebruikt worden? Omdat
het voor de spreker onduidelijk is welke van mijn persoonlijkheden hij of zij op
dat moment voor zich heeft? Het niet duidelijk is welke persoonlijkheid iets
wel weet of niet weet?

Ligt de oorzaak van mijn irritaties nu bij mij of Is het gebruik
van dit soort stopwoorden een uiting van de schizofrene wereld waar wij in leven?
Ik ben, ja,  in verwarring, ja,  zeg maar, weet je wel? Absoluut, zeker weten! Ik laat het voor nu maar even hierbij.

Doei doei.