Naast dat ik al jaren worstel met gezondheidsproblemen ben ik er sinds kort achter gekomen dat ik daarnaast lijd aan nog een chronische aandoening. Ik twijfel nog of het een officieel erkende aandoening is want ik ben er via zelfdiagnose op gestuit.
Ik neem u even bij de hand. Kort na mijn geboorte kwam ik er achter dat ik bepaalde familieleden van mijn ouders totaal niet pruimde. Het gevoel dat ik daarbij ervoer kwam en ging, in golven. Naarmate ik ouder werd en met meer mensen in contact begon te komen begon ik deze gevoelens steeds meer te ervaren. Ik probeerde deze gevoelens te kanaliseren om de gevoelens rondom bepaalde groepen te herkennen en mij daar tegen te wapenen. Als voorbeeld kan ik hier Opelrijders noemen. Af en toe werd ik bevangen door mijn negatieve gevoelens maar meestal trad er na verloop van tijd wel weer verbetering op. De ontwikkelingen in Gaza van de afgelopen maanden heeft het moeilijker gemaakt om mij los te rukken van deze gevoelens, daarom ben ik begonnen aan diep graafwerk in mijn eigen psyche en heb de zaken eens goed op een rijtje gezet.
De aandoening is kort na mijn geboorte ontstaan, postnataal dus. Het komt in golven, zeg maar manisch. Het richt zich op specifieke mensen, selectieve misantropie. Voeg ik al deze componenten tezamen dan kom ik er op uit dat ik lijd aan Postnatale manische selectieve misantropie.
Een zoektocht op internet heeft geen resultaat opgeleverd. Niet de diagnose noch een lotgenotengroep. Op dat laatste had ik mij nou juist zo verheugd. Het geeft een eenzaam gevoel, zo’n zelfdiagnose.