Categorie: Uitgelicht

Geplaatst op

Sorry

Spraakgebruik en omgangsvormen veranderen in de loop van de tijd. Het is een fenomeen dat tegelijkertijd fascinerend als soms behoorlijk wennen is. Naast het feit dat je hier dagelijks mee geconfronteerd wordt in de omgang met andere mensen worden wij er ook op getrakteerd op televisie, waar wij dankzij programma’s als Big Brother, De Gouden Kooi, Utopia en hoe ze verder ook mogen heten, kunnen zien hoe mensen anno nu met elkaar omgaan en met elkaar spreken. Dankzij de voortschrijdende techniek kunnen wij dit allemaal uitgebreid volgen als ware de wereld een zich steeds verder ontwikkelende freakshow.

Persoonlijk is mij opgevallen dat een toenemend aantal mensen in de loop van de afgelopen jaren moeite gekregen heeft met het uitspreken van het woord “sorry”. Ik merk het in het verkeer, waar steeds vaker degene die dit woord in zijn of haar mond zou moeten nemen dit juist verlangt van degene die slachtoffer geworden is van het handelen van die persoon, maar ook in mijn persoonlijke omgeving. Als ik een vriend of vriendin dan aanspreek op een bepaald handelen dan zijn ze na enig tegenstribbelen bereid om het woord sorry in de mond te nemen. Vaak niet van harte. Het zal de tijdgeest zijn. Laten we eerlijk zijn, een afgedwongen excuus is toch eigenlijk helemaal geen excuus.

Blij verrast was ik dan ook toen ik enige tijd geleden tot de ontdekking kwam dat de voortschrijdende techniek inspeelt op de door mij geconstateerde ontwikkeling. Mijn smartphone bevat een uitgebreid woordenboek van waaruit hij suggesties doet als ik berichten schrijf aan anderen. De beste woordenlijst die ik ooit in een telefoon gehad heb. Hij doet de juiste suggesties bij het gebruik van moeilijke woorden en ook op het gebied van spelling toont hij mij het juiste gebruik van d, t of dt. De lijst is ook heel actueel in hoe woorden anno 2014 geschreven behoren te worden. Zo actueel zelfs dat hij het woord “sorry”niet kent. Onlangs wilde ik aan iemand mijn excuses aanbieden via mijn smartphone en de boodschap die ik aan de ander verstuurde bleek uiteindelijk te luiden: “Siert dat ik dat gezegd heb, dat had ik niet moeten doen.” Dit verhoogde uiteraard het onbegrip bij de ontvanger waardoor er kortstondig een “Gouden Kooi” momentje ontstond.

Het grappige is dat, hoewel ik ondertussen het woord “sorry” toegevoegd heb aan mijn woordenboek, hij nog steeds andere woorden voor mij invult als ik het woord wil gebruiken in tekstberichten. Maakt het des te duidelijker dat als je in het huidige tijdgewricht het woord “sorry”wilt gebruiken, je dit weloverwogen en gecontroleerd moet doen voordat je het overbrengt aan een ander.

Geplaatst op

Aanleuncrematoria

Afgelopen week werd bekend dat ouderen wier gezondheid niet meer toelaat om zelfstandig te blijven wonen en er (financieel) warmpjes bij zitten een eigen bijdrage moeten gaan betalen als ze de overstap gaan maken naar een verzorgingstehuis.

Deze maatregel is een logisch uitvloeisel van de ideeën die deze regeringscoalitie samengebracht heeft. De VVD staat op het standpunt dat als je geen nuttige (financiële) bijdrage meer levert aan de samenleving, je dan moet bloeden. De PVDA lijkt zich meer en meer in deze visie te kunnen vinden sinds ze besloten heeft de nadruk op het woord arbeid te leggen in haar naamgeving. Maar dat wil nog niet zeggen dat ze haar andere verkiezingsbeloften van solidariteit, werkgelegenheid en duurzaamheid uit het oog verloren heeft.

Uit een welingelichte bron bij het betrokken ministerie die anoniem wil blijven (code naam “Hete luchtoven”) heb ik vernomen dat de nu bekend geworden plannen slechts een eerste stap zijn in een reeds tot in detail uitgewerkt plan. De geïnde eigen bijdragen zullen aangewend worden voor de realisering van een project waarbij zowel de doelstellingen van VVD en PVDA in een ruilhandel gerealiseerd worden. De VVD zorgt voor het bloeden en de PVDA zorgt dat de componenten solidariteit, werkgelegenheid en duurzaamheid genoegzaam aan bod komen.

Het idee is als volgt; de geïnde eigenbijdragen worden gebruikt voor de realisering van zogenaamde aanleuncrematoria bij de verzorgingstehuizen. De lichamen van de overleden bewoners van de verzorgingshuizen, in de ambtelijke stukken aangeduid als biomassa, worden verbrand in de nieuw gebouwde aanleuncrematoria. De warmte die daarbij vrijkomt wordt gebruikt om het betreffende verzorgingstehuis van warmte en warm water te voorzien. De behoefte aan warmte is het grootst gedurende de wintermaanden en dat is de periode waarin de meeste ouderen het tijdelijke voor het eeuwige inwisselen. Er zijn berekeningen gemaakt waarvan de uitkomst is dat de verwachte doorstroomsnelheid voldoende zal zijn om een continue warmtevoorziening te waarborgen. Mocht dit echter niet het geval zijn dat is de aanname dat door de lagere temperatuur in het verzorgingstehuis deze doorloopsnelheid vanzelf weer stijgt.

Als Trudy van 5c gecremeerd wordt kunnen de andere bewoners dat moment benutten om behaaglijk tegen de CV aan te kruipen of genieten van een warme douche en daarbij warme gedachten te hebben aan de nagedachtenis van Trudy. Dit is het solidariteit aspect.

De duurzaamheid zit in het feit dat het verzorgingstehuis op deze manier zelfvoorzienend wordt in haar warmtevoorziening zonder een al te grote belasting te vormen voor het milieu. De werkgelegenheid wordt gestimuleerd door de bouw van de zogenoemde aanleuncrematoria. Sinds de woningmarkt op zijn gat ligt lijkt dit de impuls die bouwend Nederland goed kan gebruiken.

Door het op deze manier terugbrengen van de energiekosten van de verzorgingstehuizen lijkt er ook weer financiële ruimte te komen voor de verzorging van de bewoners. Ik heb al gezien dat er plannen liggen om de bewoners in plaats van biscuitjes bij de thee, te verassen met gevulde koeken!

Een aspect van deze plannen lijkt mij toch onderbelicht te blijven in de plannen voor zover ik ze tot nu toe gezien heb en dat is dat de oudjes tijdens een heel koude winter gaan beraadslagen welke zwakkere in hun samenleving die dag voor een warme douche moet gaan zorgen. Maar wat de uitkomst ook mogen zijn van een dergelijk weerzinwekkend overleg, het is wel tot stand gekomen via een democratisch proces.

Geplaatst op

CV opleuken

Het lijkt tegenwoordig algemeen geaccepteerd dat men zijn CV opleukt om zichzelf zo aantrekkelijker te maken voor werkgevers. Aan de werkgever de taak om hier door heen te prikken en zo het kaf van het koren te scheiden, want wat heb je aan een nieuwe werknemer als al snel blijkt dat die zijn opgesomde werkervaring en talenten niet waar kan maken?

Een manier om dit te doen is een intermediair in te schakelen die het selecteren voor je doet. Maar als wij nu ook al het stadium bereikt hebben dat de intermediair dit opleuken promoot en zelfs publiek bekend maakt dan is het hek toch wel echt van de dam.

Zie dit filmpje van Startpeople waar een dame de vent naast haar aanstoot en vervolgens op staat en daarmee een wave in gang zet. Om haar op basis daarvan organisatietalent toe te schrijven doet je toch twijfelen aan de integriteit en kwaliteit van deze organisatie.

Startpeople leukt jouw CV op

Geplaatst op

Neoliberaal navigeren

De afgelopen jaren is er een duidelijke trend te bespeuren waarbij de algemene consensus lijkt dat de samenleving steeds meer individualistisch wordt en het begrip solidariteit niet langer meer de basis vormt van onze maatschappij. De overheid zal niet langer meer fungeren als geluksmachine die je helpt om je weg te vinden en te bereiken. Je zult zelf moeten navigeren om je doel in het leven te bereiken en langs de obstakels te bewegen die het leven nu eenmaal biedt. Lukt het je niet om op deze manier jouw doel in het leven te bereiken dan valt je dat aan te rekenen. Ook als je op hindernissen stuit waar je niet op gerekend had of op had kunnen rekenen.

Dit is in een notendop de nieuwe neoliberale levensvisie die in een snel tempo de wereld aan het veroveren is. Daarnaast wordt er op gehamerd dat een van de manieren om te overleven in deze hectische tijden is om te innoveren.

Dat laatste heb ik besloten te doen en daarom ga ik een nieuw interactief navigatiesysteem op de markt brengen. TomTom verkeerd in slecht weer nu de markt voor navigatiesystemen meer en meer verzadigd lijkt maar mijn innovatieve invulling van navigeren heeft een hoog neoliberaal gehalte waardoor ik denk dat mijn systeem precies aansluit op de huidige beleving van de consument. Ik noem het de TonTon, naar goed chinees gebruik om qua naamgeving dicht aan te leunen tegen een merknaam dat zijn sporen al verdiend heeft. Dit bespaart mij tonnen aan marketingkosten.

Hoe werkt het en hoe onderscheidt het zich van de concurrent en hoe wordt de neoliberale component er in geïncorporeerd?

Wel nu, je stelt jezelf een doel en dat voer je in in het systeem. Wat er vervolgens gebeurt is, dat in tegenstelling bij de traditionele systemen waarbij je verteld wordt dat je bijvoorbeeld de tweede afslag links moet nemen en dat je honderd meter van tevoren moet voorsorteren, er gewerkt wordt met de woorden “warm”en “koud”. Je zet jezelf in beweging en moet gokken of je links, rechts of rechtdoor moet. Het systeem reageert hierop door je te vertellen of je in de goede richting gaat door te zeggen of je warm of koud bent. Denk je in hoe op deze manier het nemen van een rotonde een geheel nieuwe beleving wordt. Het idee blinkt dus uit in eenvoud.

Bijkomend voordeel, vanuit de neoliberale gedachtegang, is dat alle foute beslissingen die je maakt omgezet worden in klinkende munt voor de industrie. Je zult teveel kilometers maken waar schoenfabrikanten, benzinemaatschappijen en de auto-industrie wel bij varen omdat de slijtage van jouw vervoermiddel zich in een hoger tempo zal voltrekken. Daarnaast zal je regelmatig moeten stoppen om aan voorbijgangers de weg te moeten vragen omdat je er echt niet meer uitkomt, dit is het aspect waarbij het o zo belangrijke netwerken aan bod komt. Immers zonder netwerk kom je nergens meer tegenwoordig. Ook zal je regelmatig gebruik moeten maken van je mobiele telefoon, al is het maar om te vertellen dat je jouw bestemming wat later zult bereiken. Telecombedrijven spinnen er garen bij. Dat allemaal op basis van jouw eigen beslissingen en inzichten zonder dat iemand je betuttelend verteld wat je moet doen.

Kortom bijna alle neoliberale invalshoeken komen aan bod en ik zie dan ook een groot marktpotentieel in wat ik noem de rechtse groeimarkt. Voor een kleine meerprijs kan je kiezen uit de stemmen van Mark, Melanie, Ivo en Edith.

Zelf heb ik als Dooiedakduif een goed werkend ingebouwd navigatiesysteem waar de wetenschappers nog steeds hun vinger niet op hebben kunnen leggen hoe deze nu precies werkt, dus ik zal zelf geen baat hebben bij de TonTon. Natuurlijk wel financieel en dat is op zich ook weer heel neoliberaal.

Geplaatst op

Viva taal

In het weekend lees ik altijd Volkskrant Magazine en sinds enige tijd is daar de rubriek Buitenkans aan toegevoegd. Daar kunnen singles op de oude analoge manier een contactadvertentie plaatsen. Opgeleukt met een verhaaltje van de redactie over de betreffende personen.

Voor mij ligt het exemplaar van afgelopen weekend. In het oog springt de kop boven het verhaal van Lisette. Zij zoekt: ” Iemand die niet bang is mij op mijn plek te zetten”. Dat is een kop die je tegenwoordig boven veel van de vrouwelijke zoekers ziet, in allerlei variaties. Populair is ook “Ik zoek iemand die mij aan kan”.

Volgens mij is dit Viva taal voor; ik weet dat ik kuren heb maar ik ben niet van plan er zelf iets aan te doen. Daarvoor heb ik jou nodig, de ideale man die aan al mijn (niet reële) droomwensen voldoet. Jij mag het moeizame werk doen om mij te wijzen op al mijn onhebbelijkheden en onaangename karaktertrekjes. Als het daardoor uiteindelijk leidt tot een gespannen sfeer tussen ons, was jij toch niet de ware voor mij en ga ik weer vrolijk verder met het oppakken van mijn oude onhebbelijkheden. In ieder geval heeft onze relatie dan geleid tot een hoop gesprekstof met mijn vriendinnen, wat een band schept en mijn status en idee, dat ik toch wel een unieke persoonlijkheid ben versterkt. Ik ben zo bijzonder dat daardoor die ware voor mij zo moeilijk te vinden is. Een win-win situatie.

De arme man gefrustreerd en afgebrand achterlatend.

Geplaatst op

Klanttevredenheidsonderzoek

Zojuist floept het derde verzoek voor een online Klanttevredenheidsonderzoek mijn mailbox binnen. Het kost maar 5 minuten van mijn tijd om het in te vullen volgens het begeleidend schrijven. Bij elkaar dus maximaal 15 minuten als ik die berichten moet geloven.

Maar waarom zou ik ze geloven? Vodafone berekent mij nu een minuut beltegoed, zelfs als ik maar 20 seconden bel. Persoonlijk hebben zij mij daar nooit over geïnformeerd. Mijn zorgverzekeraar heeft een interpretatie van vergoeding voor gemaakte ziektekosten die niet overeenkomt met wat zij mij voorgespiegeld heeft toen ik de verzekering bij ze afsloot.

Waarom zou ik dus tijd steken in deze vragen? Als klanten weglopen, dan weten ze dat ze het niet goed doen en als zij werkelijk kwaliteit willen leveren dan mogen ze daar best zelf in investeren.

Ik ervaar dit soort verzoeken net als het fenomeen dat ik twee keer per jaar onderga als ik mijn kleding inkopen doe.

Verkoper: Wilt u dit leuke T-shirt ook hebben met de opdruk van de naam van de fabrikant er op?

Ik: Ja hoor. Hoeveel betaal je mij daarvoor?

Verkoper: Uhhh?

Ik: Als ik reclame ga maken voor die fabrikant dan is het toch niet zo gek dat ik daarvoor betaald krijg? Als jullie een advertentie zetten in het plaatselijke sufferdje dan moet je daar toch ook voor betalen? Dus ik wil dat T-shirt best hebben als jij mij 25 euro betaalt.

Verkoper: Uhhh?

Dus Vodafone, Eneco en DSW, met genoegen wil ik jullie online onderzoeken invullen in ruil voor een gepast bedrag. Sinds ik een gevierd columnschrijver ben hanteer ik een uurtarief van 360 euro per uur. 5 minuten is dus 30 euro. Elke minuut die ik boven de door jullie beloofde 5 minuten uitga valt buiten de bundel en dan gelden andere tarieven. Net als bij jullie.

Mijn bankrekeningnummer is bekend bij jullie dus stort eerst jullie onderzoeksbundel vol en dan ga ik met plezier aan de gang.

Geplaatst op

Naaien

Geachte mevrouw Schippers,

Graag wil ik de correspondentie met u delen die ik afgelopen week met mijn zorgverzekeraar en mijn tandarts gevoerd heb. Een fraai voorbeeld van hoe de marktwerking en het vrijgeven van de tandartstarieven samenkomen waarbij iedereen kosten maakt en volgens mij per saldo niets bespaard wordt. Er vindt hooguit een verlegging van kosten naar degenen die dachten een goede verzekering afgesloten te hebben en/of  contract.

Dinsdag 20 maart 2012

Geachte heer Dooiedakduif,

Wij hebben van u het volgende ontvangen:

Uw gegevens:

Naam: A. Dooiedakduif

Polis-/relatienummer: 2052xxxx

Onderwerp: Declaratie / vergoeding

Bericht:

Hallo,

Afgelopen week ontving ik een brief van mijn tandarts nav een extractie van een kies op 10 januari jl. met het verzoek 5 euro aan hem over te maken. Navraag leerde mij dat dit de kosten betreft voor de hechting die blijkbaar door u niet vergoed worden.

Nu vind ik dit op zich al bijzonder want bij alle kiezen die bij mij ooit getrokken zijn heeft men altijd de wond gehecht. Voor mij lijkt dit inbegrepen in de behandeling. Geen idee hoe ik dat had moeten weten of op had kunnen maken uit uw vergoedingenoverzicht wat sowieso niet erg leesbaar is voor een leek op het gebied van tandheelkundige handelingen.

Betekent dit dat ik voortaan bij iedere medische onderhandeling met de behandelend arts voorafgaand moet gaan overleggen en onderhandelen over wat wel en niet inbegrepen is in uw vergoeding? Ook op het moment dat ik pijn heb en ingrijpen snel noodzakelijk is? Ik kan mij voorstellen dat dit een optie is bij het overwegen van de aanschaf van een kroon, maar bij het trekken van een kies?

Kan ik nu verwachten dat bij alle kleine en grote chirurgische ingrepen waarbij gehecht moet worden, dit ook voor mijn eigen rekening is? Kortom, als ik binnenkort een open hartoperatie moet ondergaan is het dan een optie voor mij om af te zien van het aanbrengen van hechtingen omdat dit niet vergoed wordt door u? Maar, dat als ik daar toe besluit en er ontstaan infectiecomplicaties die behandeld moeten worden met medicijnen of anderszins, deze dan weer wel door u vergoed worden?

Verder wil ik u er op wijzen dat ik een aandoening (Systemische Mastocytose) heb waarbij ik allergische reacties krijg van de standaard verdoving. Daardoor is het bestanddeel dat bloedingen moet onderdrukken niet of in mindere mate aanwezig in de verdovingsvloeistof. Een reden te meer waarom de tandarts dus de wond gehecht heeft.

Graag verneem ik van u hoe dit in elkaar steekt en wat voor onverwachte kosten ik in de toekomst nog meer kan verwachten. Ik verzoek u dan ook de bij mij gedeclareerde kosten te vergoeden aan mijn tandarts inzake de hechtingskosten.

 

Ik zie uw reactie tegemoet,

Met vriendelijke groet,

Dooiedakduif.

Wij zullen hierop zo spoedig mogelijk reageren.

Dit is een automatisch aangemaakt bericht. Het is niet mogelijk om op deze ontvangstbevestiging te reageren.

Voor eventuele vragen kunt u uiteraard contact met ons opnemen.

Met vriendelijke groet,

Afdeling Klantenservice

UW Zorgverzekeraar

 

Op woensdagavond word ik gebeld door iemand van mijn zorgverzekeraar die duidelijk zijn wortels heeft in Rotterdam. Zijn accent en de openingszin: “Ik hebt de rekening van uw tandarts bekeken en…” lieten daar geen twijfel over bestaan.

Hij: De hechtingskosten worden wel degelijk vergoed maar uw tandarts heeft deze kosten verkeerd gedeclareerd.

Ik: Dat is goed mogelijk. Ik heb de rekening niet gezien want deze is direct bij u ingediend. Maar welke fout heeft hij dan gemaakt?

Hij: Uw tandarts heeft het als techniekkosten opgevoerd en hij had dit als honorarium moeten aanduiden.

Ik: Ok. Dat klinkt mij nogal vreemd in de oren maar hoe lossen wij dit nu op? Neem ik contact op met mijn tandarts om dit recht te zetten, of doet u dat?

Hij: gepaste stilte.

Toen maakte ik de fout om te zeggen dat ik dit dan wel zou doen. Waarmee ik de driehoek Zorgverzekeraar/tandarts en mijzelf in stand hield en mijzelf in het middelpunt plaatste.

De volgende ochtend bel ik mijn tandarts op en vertel aan de assistente wat mij verteld is. Deze spreekt de tandarts hierop aan en ik krijg als antwoord dat ik nog maar een keer moet bellen met mijn zorgverzekeraar omdat het de kosten van het hechtingsmateriaal betreft en hij dit niet als honorarium op kan voeren. Opeens realiseer ik mij dat ik mijzelf in het centrum van deze patstelling geplaatst heb en vertel de assistente dat ik vind dat ik mijn aandeel in deze kwestie al meer dan genoeg geleverd heb. Ik heb mijn tandarts gebeld om te vragen welke kosten het betreft, heb een mail geschreven naar de zorgverzekeraar, heb de man van de zorgverzekering te woord gestaan en heb vervolgens de tandarts weer gebeld. Dus ik beschouw de hele kwestie niet meer als mijn probleem en wil zeker niet meer als bemiddelaar in deze kwestie optreden tussen twee partijen die een contract met elkaar afgesloten hebben.

Een kwartier later wordt ik gebeld door mijn tandarts zelf, die mij uit gaat leggen dat hij het slachtoffer is van een wurgcontract dat hij met de zorgverzekering af heeft moeten sluiten. Zijn honorarium zeker niet te hoog is, hij geen mogelijkheid heeft om deze kosten te declareren en hij dus het slachtoffer is in deze hele kwestie. Hij speelt daarmee nogal in op mijn gemoed, wat bij mij het gevoel oproept dat ik dus zeker geen toezegging ga doen de 5 euro aan hem te betalen. Wij sluiten het gesprek af met de conclusie dat de marktwerking er voor zorgt dat partijen die geen conflict met elkaar hebben tegenover elkaar komen te staan en dat het vergoed krijgen van de hechtingskosten nu al vele malen meer gekost heeft dan de 5 euro waar het om gaat.

De enige die geprofiteerd heeft van dit hele verhaal lijkt de KPN te zijn door het in rekening kunnen brengen van kosten voor gesprekken die anders nooit plaats gevonden zouden hebben.

Voor eenieder die een chirurgische ingreep op het programma heeft staan en niet achteraf geconfronteerd wil worden met de kosten voor het hechtingsmateriaal, raad ik aan om via een Groupon coupon goedkoop hechtingsdraad in te kopen. Mocht dit niet lukken, koop dan wat vissnoer bij de hengelwinkel, neem dit mee als je daadwerkelijk onder het mes gaat en overhandig dit aan de chirurg, voor of tijdens de operatie.

Hoe is het nu mijn arme tandarts vergaan die slachtoffer is van zijn wurgcontract? Gisteren heb ik hem de 5 euro contant gegeven op voorwaarde dat hij het zwart in zijn zak steekt. Hou ik er tenminste  het gevoel aan over dat ik uw stelsel van zorgverzekeren naai, na eerst zelf genaaid te zijn door u.

Want naaien (hechten) is toch het centrale thema in deze reeks van gebeurtenissen?

 

Geplaatst op

Koperdiefstal en de reactie van de NS daar op

121     Teletekst wo 21 mrt

***************************************

Kort nieuws binnenland

 

` Tussen Zutphen en Deventer en tussen

Hengelo en Deventer rijden geen treinen

vanwege koperdiefstal.Dat meldt de NS.

Verwacht wordt dat de stremming nog de

hele ochtend duurt.Reizigers wordt

aangeraden om te reizen.  zie 751

***************************************

volgende  nieuws  weer&verkeer  sport

Geplaatst op

Toeval

Na het avondeten kijk ik meestal een uurtje tv en zie dan verschillende reclameblokken aan mij voorbijtrekken. Naar welke zender je ook kijkt ze lijken allemaal op elkaar. Het is net als het bezoeken van een willekeurig winkelgebied in welke stad of dorp dan ook. Je ziet de bekende winkelformules en ketens aan je voorbij trekken.

Als kind was ik helemaal verrukt toen Mac Donald’s zich vestigde op de Coolsingel als teken dat Rotterdam inderdaad een wereldstad was. Nu veertig jaar later zie ik het vooral als een uiting dat iedere stad of dorp dat ambities in die richting heeft zich die status aan wil meten. Overal dezelfde Blokkers, AH’s, Gall en Gall’s, etc. Af en toe zit er een exoot tussen die een bezoek aan zo’n winkelgebied aantrekkelijk maakt voor mij. Bijvoorbeeld Plato, wat een verademing is ten opzichte van de winkelketen van Free record shop. Maar helaas, het is een uitstervend fenomeen. De voortschrijdende mondialisering lijkt er vooral toe te leiden dat wij in elk dorp en ook op tv eenheidsworst voorgeschoteld krijgen.

Maar zo af en toe zit er een vreemde eend in de bijt, zoals de reclame van Rivella. Sinds zondag zie ik deze reclame elke dag voorbijkomen. Ik begrijp de boodschap die uitgedragen wordt niet goed maar wat ik nog curieuzer vind; voor wie is deze reclame bestemd? In de afgelopen 51 jaar heb ik twee mensen ooit Rivella zien drinken. De eerste keer was in de restauratie van een klein plaatselijk vliegveld in Duitsland waar mijn vader per ongeluk Rivella kocht voor mijn toen 8 jarige zusje. Ze nam één slok, spuugde dat demonstratief uit om vervolgens een strot open te trekken waarbij ze kenbaar maakte dat ze “dat” niet lustte. Dertig jaar later vroeg een vriend mij Rivella voor hem te bestellen toen wij tijdens het zeilen ergens aanlegden om iets te drinken.

Kortom, waar zit de rechtvaardiging voor deze dure vorm van reclame maken voor dit merk? Welke doelgroep proberen ze aan te boren of te onderhouden? Zijn er eigenlijk wel mensen die Rivella drinken? Afgelopen week legde ik dit voor aan een vriend en die deelde mijn ervaringen. Hij kende ook niemand die uit vrije wil een Rivella zou bestellen. Vervolgens suggereerde hij dat Rivella mogelijk een soort wasstraat uit de televisie serie Breaking Bad is. Verliesgevend en dienend als dekmantel voor witwaspraktijken.

Dit zal vast niet zo zijn, maar het roept wel de vraag op wie de Rivella drinkers zijn in Nederland. Werd het geschonken aan de bar van de Hells Angels in hun honk in Amsterdam en is het toeval dat de start van deze reclamecampagne samenvalt met de sluiting van dit honk? De Angels worden ten slotte beschuldigd van witwaspraktijken.

Intrigerende samenloop van omstandigheden.

Geplaatst op

het H woord

De discussie over het H woord houdt Nederland al geruime tijd in zijn greep met als resultaat dat de woningmarkt helemaal op slot zit. De oplossingen die aangedragen worden door politiek, makelaars, banken en de DNB zijn allemaal variaties op het thema dat de consument zogenaamd tegen zichzelf beschermd moet worden zodat hij zich niet te diep in de schulden steekt.

Eerlijk gezegd begrijp ik al die aangedragen oplossingen niet en sowieso het zogenaamd onderliggende probleem niet goed. Natuurlijk is het zo dat een grote groep huizenkopers de afgelopen 10 jaar zich een hypotheek heeft aan laten smeren die in de categorie woekerpolis valt en dat dit op de korte termijn problemen oplevert voor degenen die nu besluiten hun huis te verkopen, al dan niet door omstandigheden gedwongen. Maar de lange termijn heeft uitgewezen dat de Nederlandse woningmarkt goed functioneert met zijn systeem van hypotheekaftrek.

Als ik morgen een auto koop met behulp van een lening dan weet ik dat die auto vanaf de eerste seconde dat ik mijn handtekening gezet heb onder het contract, hij minder waard is dan het bedrag waar ik hem voor gekocht heb. Hij zal nooit meer de waarde krijgen die ik er voor betaald heb, hoeveel tijd er ook overheen gaat. Hetzelfde geldt voor een boot, een plasma tv enzovoort. Toch kan ik vrij probleemloos een lening krijgen voor dit soort aankopen.

Bij de aankoop van een huis gaan de banken en de politiek opeens krampachtig doen terwijl de kans dat een woning op termijn in waarde gaat stijgen historisch gezien een gegeven is. Het zijn net aandelen, de markt fluctueert maar op de lange termijn treed er altijd weer herstel op. Nu rollen alle partijen over elkaar heen om er op te wijzen hoe groot de collectieve schuld is die woningbezitters hebben in Nederland.

Het vreemde is dat al deze zogenaamd noodzakelijke maatregelen die nu de revue passeren allemaal tot gevolg hebben dat ze leiden tot aantasting van de koopkracht van de individuele consument. Beperking van de hypotheekrenteaftrek, verhoging van het woningforfait, beperking van het maximale leenbedrag, vlaktaks of verplichte vervroegde aflossing. De DNB deed er vandaag nog een schepje bovenop door voor te stellen dat de starters nog maar 90% van het benodigde hypotheek bedrag mogen lenen zodat zij een onwaarschijnlijk hoog bedrag op tafel moeten leggen om de resterende 10% en de kostenkoper kosten te betalen. Zelfs bij de huidige prijzen voor woningen kan je voor dat geld een leuke middenklasse auto kopen. Waar je dan wel probleemloos een lening voor kunt krijgen!

Voor welke variant er ook gekozen gaat worden, het leidt er toe dat de woningbezitters steeds minder te besteden hebben waardoor het kunnen betalen van de maandelijkse hypotheek werkelijk onder druk komt te staan in combinatie met alle bezuinigingsmaatregelen die dit kabinet genomen heeft of aangekondigd. Dit zal er toe leiden dat de economie nog grotere klappen krijgt en uiteindelijk de woningmarkt nog meer op slot komt te zitten. Het probleem van de collectieve schuld verwordt zo tot het probleem van de individuele schuld.

Een verbod op bepaalde hypotheekconstructies zoals woekerpolissen en volledig aflossingsvrije hypotheken is uiteraard een goed idee voor nieuwe hypotheken. Maar als het uitgangspunt is dat de individuele hypotheekgever tegen zichzelf beschermd gaat worden door zijn maandelijkse lasten te verhogen dan schieten de beoogde maatregelen hun doel voorbij.