Maand: september 2011

Geplaatst op

Verwarring

Na drie incidenten in aanwezigheid van onze koningin lijkt
zich een patroon te ontwikkelen. De Damschreeuwer, de Waxinelichtgooier en nu
de concertverstoorder lijken overmatig hard aangepakt te worden door justitie.
Strekt de macht van de koningin werkelijk zo ver dat zij justitie er toe aanzet
om deze “verstoorders” harder aan te pakken dan de doorsnee overtreder?

Nu is er natuurlijk het incident met ene Edwin de Roy van
Zuydewijn waarbij de koningin haar macht aanwendde om de vermeende kwade genius
achter Margarita, een vorm van Berufsverbot op te leggen zodat haar nichtje
weer veilig onder de hoede van de Koninklijke familie kwam. Maar tegelijkertijd
wordt de Koningin beticht van linkse sympathieën door onze verwarde politicus
Wilders. Linkse mensen zijn toch voor de softe aanpak van overtreders volgens
deze meneer? Dit lijkt dus niet helemaal met elkaar in overeenstemming. Wat is
er dan aan de hand?

Heeft Alex zijn oude studievriendje Mark Rutte (zij hebben
tegelijkertijd Geschiedenis gestudeerd in Leiden) gebeld met het verzoek tot
precedentwerking zodat zijn moeder nou eindelijk eens een avondje uit kan gaan
zonder dat er weer het zoveelste incident plaats vindt? Of is justitie in de
war en hebben ze even uit het oog verloren dat voor de grondwet iedereen gelijk
is en dat een incident waarbij het koningshuis bij betrokken is niet anders
behandeld moet worden als een incident waarbij iemand die in de war is en de
orde verstoord voor de ingang van de AH?

Nu wij het toch hebben over in de war zijn: in de uitzending
van “met het oog op morgen” hoorde ik de concertverstoorder tijdens zijn
optreden zeggen dat hij Jesu Christu was. Stel dat deze man werkelijk Jezus
blijkt te zijn, is het dan niet een symptoom van onze verwarde samenleving om
daar op te reageren door hem onmiddellijk op te sluiten en tot psychiatrisch patiënt
te verklaren? Hij zou het kunnen zijn, zijn wederkomst wordt al 2000 jaar aangekondigd
en waarom zou hij dat niet doen tijdens een voorstelling waarbij een
hoogwaardigheidsbekleder aanwezig is. Verder werd er gezegd dat de man geen
vaste woon en verblijfplaats heeft. Nou, dat lijkt ook in het plaatje te passen
want wij weten na 2000 jaar en een groot aantal ruimtereizen, nog steeds niet
waar wij de hemel moeten situeren.

Is onze hele samenleving eigenlijk niet in de war? Wij kennen ons koningshuis macht en wijsheid toe op basis van het feit dat een van de voorvaderen van de Koningin een verschil van inzicht had met zijn toenmalige baas en werkgever en vervolgens zijn wijsheid blijkbaar van generatie tot generatie overgegeven zou hebben op zijn nakomelingen. Nieuw bloed zou dan volgens deze redenering andere eigenschappen toegevoegd moeten hebben aan zijn nazaten. Zoals de sluwheid van prins Bernhard. Onze kroonprins stapelt de ene onhandigheid op de andere en de enige reden dat hij er mee wegkomt, is dankzij
de Koninklijke onschendbaarheid.

Het idee dat iemand de primus inter paris is, alleen op
basis van zijn afstamming is echt niet meer van deze tijd. Hoewel ik geen
voorstander ben van de monarchie vervuld zij wel degelijk een rol in ons
politiek systeem bij de vorming van kabinetten als onafhankelijk opdrachtgever
en die rol mag van mij best voort blijven bestaan. De overige rollen die het nu
vervult, zijn overblijfselen uit het verleden die allang achterhaald zijn en
die mogen best ingeperkt worden. De onduidelijkheid over het verschil tussen de
theoretische en daadwerkelijke macht die het koningshuis in Nederland heeft
geeft alleen maar verwarring.

Geplaatst op

Een oefening in het denken over arrogantie.

In de afgelopen weken heb ik een aantal malen gesprekken
gehad waarin het woord arrogant viel. Eenmaal in een gesprek over een
sollicitatie waarin mogelijk gevraagd zou kunnen worden wat je als
verbeterpunten bij jezelf zou zien. Toen mij gevraagd werd wat ik zou
antwoorden op deze vraag, zei ik dat mijn antwoord waarschijnlijk zou zijn dat
ik er ruim 50 jaar over gedaan had om mijzelf te vormen, dat ik op dit moment
best tevreden was met mijzelf en ik dus niet direct verbeterpunten bij mijzelf
zag. Dit werd betiteld als dat je dit uit zou kunnen leggen als arrogant en misschien is dat zo, hoewel het niet voldoet aan de definitie van het woord arrogant. Arrogant ben je als je een ander niet als gelijkwaardig beschouwd en dat is wel de laatste gedachte die bij mij opkomt als ik in het gezelschap van een ander verkeer. Uitgezonderd natuurlijk het gezelschap van  Limburgers en Opelrijders, maar dat gezelschap zoek ik dan ook niet vrijwillig op.

Als ik de betiteling van arrogant op mijzelf betrek kom ik tot de volgende gedachten:

Ik neem een ander zoals die is en verwacht hetzelfde van de
ander. Past het niet, dan kunnen wij beter elk onze eigen weg zoeken en niet in
elkaars gezelschap verkeren. Wat maakt nu dat wij iemand als arrogant
betitelen? Is het een bepaalde zelfverzekerdheid die ten toon gespreid wordt? Ik
schijn, naar mij verteld is, een behoorlijke van mate van zelfverzekerdheid te
bezitten, wat voor sommige mensen blijkbaar reden is om zich op bepaalde
momenten hogelijk aan mij te ergeren. Ben ik werkelijk zo met mijzelf
ingenomen? Nou nee. Zolang als ik mij kan herinneren neem ik voor het slapen
gaan de dag voor mijzelf door, de handelingen en de dingen die ik gezegd heb
gedurende die dag. Regelmatig denk ik bij mijzelf dat ik bepaalde zaken niet zo
handig aangepakt heb en deze eigenlijk anders had moeten doen. Dat is dan voor
een volgende keer of, als ik heel erg de fout in ben gegaan, zal ik er op
terugkomen.

Dat doornemen van de dag doe ik niet uit onzekerheid of
vanuit twijfels over mijzelf. Ik zie mijzelf als een totaalpakket, met mijn
goede en wat minder goede kanten, dat hoort nu eenmaal bij mij. Zie ik de
dingen die ik niet zo goed aangepakt heb als verbeterpunten? Nou dat ook weer
niet. Ik vind het doodvermoeiend om mijzelf te zien als een project waar
constant aan gesleuteld moet worden. De dingen die ik doe, zeg en bedenk doe ik
vanuit een gevoel wat mij “mij” maakt. Deze gedachte zorgt dat ik vrede heb met
mijzelf maar betekent niet dat ik niet open zou staan voor suggesties.

Dat brengt mij op een andere reden die kan leiden tot de
betiteling van arrogant, het niet gelijk antwoorden op dingen die op tafel
komen in een gesprek. Ik maak mij daar schuldig aan, dat weet ik en ben daarom
wel eens beticht van arrogantie. Maar maakt het eerst ergens over na willen
denken en laten bezinken van een gedachte, dat jij jouw gesprekspartner niet als
gelijkwaardig beschouwd? In mijn optiek getuigt het geven van een goed wel overdacht
antwoord dat de gesprekspartner juist de waardering krijgt die hij of zij verdient. Dat
het irritant kan zijn voor de ander zal ik direct volmondig beamen maar het is
de aard van het beestje. Net zoals bij de vermeende zelfverzekerdheid draait
het hier om dat het beestje ergens goed over nagedacht heeft voordat hij iets
zegt. Hij voelt zich niet prettig bij zaken die niet overdacht zijn. Deze
eigenschap staat nog wel eens spontaan levensplezier in de weg en misschien is
dat wel een verbeterpunt voor mij!

Een andere overweging om iemand als arrogant te betitelen is
als die persoon geen rekening houdt en oog heeft voor de wensen en opvattingen
van een ander. Ook dat lijkt mij niet echt van toepassing op mij. De ervaring
is dat ik mijn verlangens soms te vaak wegcijfer ten gunste van een ander zodat
ik niet datgene haal uit omstandigheden welke gewoon voorhanden zijn.

De titel van dit stukje is “een oefening in het denken over
arrogantie” en al schrijvend ben ik toch een aantal punten tegengekomen over
mijzelf die je zou kunnen betitelen als verbeterpunten. VERDOMME, voor ik dit
stukje ging schrijven was ik best tevreden met mijzelf. Ik moet de verbouwing
van mijn keuken nog afronden, mijn tai chi oefeningen doen, huis opruimen,
werken aan mijn conditie, mijn favoriete tv serie nog kijken, boodschappen doen,
tijd aan mijn vrienden besteden,  etc. Ik heb helemaal geen tijd en energie om aan mijzelf te gaan sleutelen en het is niet echt nodig, toch?