Maand: juli 2012

Geplaatst op

Succes dwing je af

Gisteren zijn de Olympische spelen begonnen in Londen en velen hebben daar reikhalzend naar uitgekeken. Niet alleen de doorsnee kijker maar vooral ook de topsporters die hopen een medaille te halen waarmee ze hun 15 minutes of Olympic fame kunnen bereiken. Dat is waar zowel de kijker als de topsporter het voor doet. Het moment beleven waar de sporter tot ontlading komt bij zijn overwinning. Een soort Oscar uitreiking voor sporters.

Het grote verschil met de Oscar uitreiking is dat de winnaar naast het uiten van zijn vreugde het moment vooral aangrijpt om te vertellen wat er voor jaren aan zelfdiscipline en ontzegging aan vooraf gingen. De steun van de coach en familie wordt natuurlijk genoemd maar de nadruk ligt vooral op de zelfkastijding van de topsporter zelf die hem uiteindelijk tot deze grote hoogte gebracht heeft en nu uitbetaald wordt. Het is zijn moment. De televisiemakers, het publiek en natuurlijk de sporter zelf smullen van het moment.

Ik heb gisteravond niet gekeken naar de openingsceremonie en zal ook weinig kijken naar wat de spelen te bieden hebben. En ik zal uitleggen waarom. Deze spelen vormen mijn 16 dagen van teleurstelling.

Al 20 jaar geleden heb ik het traject ingeslagen wat moest leiden tot mijn 15 minutes of fame. Destijds ben ik begonnen met mijn dieet aan te passen wat er voor moest zorgen dat ik lichamelijk in topvorm zou zijn op 12 augustus 2012, op het moment dat het toponderdeel van deze spelen aan de beurt komt. Letterlijk leef ik al jaren op water en (zelfgebakken) brood, aangevuld met hoogwaardige pasta’s voor de benodigde koolhydraten. Dagelijks zet ik alles opzij om mijn fysieke conditie op een zo hoog mogelijk peil te brengen om te kunnen pieken op “het” moment. Ik heb bij weer en ontij geoefend op mijn onderdeel zodat ik onder alle weersomstandigheden uit de voeten zou kunnen. Jaren niet op vakantie geweest om mijn ritme niet te onderbreken en ook om niet te bezwijken aan wat het leven aan leuke dingen te bieden heeft. Mijn sociale leven en sociale contacten hebben er onder geleden want daar was geen ruimte voor.

Toen ik hoorde dat de Olympische spelen in Londen gehouden zouden worden wist ik dat “mijn moment” binnen handbereik was. Want was is er meer Engels dan het onderdeel waar ik mij al die jaren op gespecialiseerd had? Ik wist zeker dat het dan en daar het Olympische onderdeel zou zijn waar de triomfen voor mij binnen handbereik lagen. Maar op een ding had ik niet gerekend. Ik zal u niet vermoeien met de technische verschillen die er tussen de verschillende disciplines aan bod komen, maar ze zijn wezenlijk, neemt u dat maar van mij aan. Ik had mij gespecialiseerd op Rooibos en het Engelse Olympische comité heeft gekozen voor Earl Grey, waarschijnlijk uit chauvinistische overwegingen.

Daar zit ik dan thuis op de bank, ondanks mijn aangetoonde vormbehoud. Alle ontberingen die ik mijzelf opgelegd heb tijdens de afgelopen jaren worden niet uitbetaald, ik zal er niet bij zijn bij het onderdeel theezakjes slingeren.

Het verhaal is dat je succes in het leven af kunt dwingen. Mijn ervaring is dat externe omstandigheden die opeens wijzigen minstens een zo grote invloed hebben op de koers van je leven. Heroïek wordt niet ontleent aan het feit dat op een dag alles samenvalt in combinatie met de ontberingen die jij je zelf in het traject er naar toe hebt opgelegd. Dat laatste is gewoon een keus geweest die zich misschien wel of niet in succes laat vertalen.

 

Geplaatst op

CV opleuken

Het lijkt tegenwoordig algemeen geaccepteerd dat men zijn CV opleukt om zichzelf zo aantrekkelijker te maken voor werkgevers. Aan de werkgever de taak om hier door heen te prikken en zo het kaf van het koren te scheiden, want wat heb je aan een nieuwe werknemer als al snel blijkt dat die zijn opgesomde werkervaring en talenten niet waar kan maken?

Een manier om dit te doen is een intermediair in te schakelen die het selecteren voor je doet. Maar als wij nu ook al het stadium bereikt hebben dat de intermediair dit opleuken promoot en zelfs publiek bekend maakt dan is het hek toch wel echt van de dam.

Zie dit filmpje van Startpeople waar een dame de vent naast haar aanstoot en vervolgens op staat en daarmee een wave in gang zet. Om haar op basis daarvan organisatietalent toe te schrijven doet je toch twijfelen aan de integriteit en kwaliteit van deze organisatie.

Startpeople leukt jouw CV op

Geplaatst op

Op zijn elf en dertigst

Zo af en toe komt de historicus in mij even kortstondig naar boven als ik afstandelijk naar sommige ontwikkelingen in de wereld kijk. Ik ben geen aanhanger van het idee dat de geschiedenis zich herhaald maar in het geval van de Europese Unie begint het toch een beetje te kriebelen.

De kriebel leidt mij naar de Wikipedia pagina over de Republiek der Zeven Provinciën. Vaderlandse geschiedenis is nooit mijn sterkste kant geweest, met name had ik moeite om al die Oranjes uit elkaar te houden want dat waren net konijnen zoals ze zich voortplanten en daardoor al dan niet op de voorgrond aanwezig in onze geschiedenis.

Aanleiding voor de kriebel is, als ik kijk naar het overleg tussen de verschillende lidstaten gedurende de crisis die Europa getroffen heeft de afgelopen vier jaar, ik telkens moet denken aan het spreekwoord “op zijn elf en dertigst”. Een gezegde waarbij aangegeven wordt dat iets traag en inefficiënt tot stand komt. Het leuke van dit gezegde is dat het historisch te herleiden is. In de tijd van de Republiek werd er overleg gevoerd in de Staten Generaal en vervolgens werden de Statenleden terug naar hun gewesten gestuurd om overleg te voeren en steun te krijgen bij hun achterban. In het geval van Friesland (11 steden en 30 grienderijen (een oude bestuurlijke benaming voor wat wij nu gemeenten zouden noemen)) duurde dit overleg heel lang omdat de reis naar Friesland per trekschuit verliep en ook binnen Friesland zelf de infrastructuur achtergebleven was bij de andere gewesten. Als er overeenstemming bereikt werd moest ook de weg terug weer afgelegd worden. Dit is natuurlijk wat zich op dit moment iedere keer in Brussel afspeelt. De EU leden moeten terug naar hun “gewesten” om te vertellen wat er besproken is en om consensus te krijgen voor de gemaakte afspraken.

Tegenwoordig gaat het natuurlijk allemaal wat sneller maar door het grote aantal leden met elk hun eigen belangen treed er toch een vertraging op in de besluitvorming en verliezen de voorgestelde maatregelen uiteindelijk veel van hun beoogde daadkracht.

Tijdens de Republiek hadden de gewesten in eerste instantie grote autonomie en profiteerden ze van de economische en militaire samenwerking. De besluitvorming werd voor een belangrijk deel gedomineerd door het gewest Holland wat een economisch zwaargewicht was in die tijd. Het eigenlijke bestuur werd verdeeld over colleges en raden die verantwoordelijk waren voor het bijhouden van de inkomsten en uitgaven, het leger, de munt en het naleven van economische verordeningen. Het succes van de Republiek was vooral te danken aan haar economische successen, toen deze na de Gouden Eeuw in begonnen te zakken ontstond er meer en meer onrust binnen de Republiek wat uiteindelijk haar ondergang inluidde. In 1794 werden de Fransen binnengehaald om in 1795 de Bataafse Republiek uit te roepen.

Er lijkt een parallel met de situatie waarin de Europese Unie zich op dit moment in verkeerd. De economische successen vlakken af en er melden zich nieuwe spelers op de markt. Het antwoord op deze crisis is op dit moment de roep om te komen tot een verdergaande politiek fusie waarbij de lidstaten hun soevereiniteit meer en meer zouden moeten inleveren. De oproep wordt gedaan door de economische zwaargewicht Duitsland.

Bij mij roept dit antwoord een nieuwe parallel op. Een groot deel van de problemen waar Europa op dit moment mee geconfronteerd wordt zijn veroorzaakt doordat er geen goede afspraken gemaakt waren over de invoering van de Euro en alle randvoorwaarden waar de lidstaten aan moesten voldoen. Daarnaast was er geen deugdelijk sanctiebeleid om lidstaten die zich misdroegen (in eerste instantie en al vrij snel na de invoering van de Euro, Frankrijk en Duitsland).

Hetzelfde euvel doet zich voor als men nu de politieke eenwording versneld door wil voeren. Europa is (nog) niet democratisch. Het Europees parlement heeft beperkte macht en bevoegdheden, de President is niet gekozen en vervult een rol die de positie van voorzitter nauwelijks overstijgt. Het politieke model is nog niet goed doordacht en vormgegeven.

De bevolking is en voelt zich niet betrokken bij het fenomeen Europa. Het is net als bij onze westerse missies in Irak en Afghanistan; je legt de bevolking daar geen instant democratie (naar westers model) op als de mensen er zelf nog niet aan toe zijn. Dat is gedoemd te mislukken en dient het belang van enkelen ten koste van de belangen van degenen die er mee moeten leven.