Maand: oktober 2012

Geplaatst op

Verminderde mondweerstand

Reclamemakers wringen zich in allerlei bochten om producten met onmogelijke argumenten aan de man te brengen. Zo schijnt er een toestand te zijn waarin haar kan verkeren waardoor de draagster er van zelf ook futloos van wordt. Gelukkig biedt Andrélon uitkomst.

Onlangs stuitte ik op het fenomeen verminderde mondweerstand. Met Zendium zou je deze mondweerstand weer op peil kunnen brengen. Onbedoeld zijn de reclamemakers gestuit op een probleem dat daadwerkelijk onze samenleving teistert. Door een verlaagde mondweerstand rollen de woorden makkelijker uit iemands mond, vaak zelfs al voordat iemand na heeft kunnen denken over wat hij eigenlijk had willen zeggen, wat meestal leidt tot allerlei ongewilde misverstanden. Deze tandpasta zou dus kunnen helpen om deze ontwikkeling in de kiem te smoren.

Daarnaast zal een verhoogde mondweerstand waarschijnlijk het seksleven van velen een nieuwe impuls kunnen geven. Immers het mannelijk lid wordt gestimuleerd door het bloot te stellen aan wrijving. Des te meer weerstand, des te meer wrijving, resulterend in meer opwinding. Iets waar beiden van profiteren.

Wil jij jullie seksbeleving weer een nieuwe impuls geven, koop dan Zendium om de orale belevenis een nieuwe impuls te geven.

Geplaatst op

Mars One

Ik las over de plannen voor Mars One en dacht in eerste instantie wat een idioot weerzinwekkend idee is dit. Je visitekaartje in de ruimte afgeven met als belangrijkste export product Big Brother in space. Het idee behelst om via een Idols-achtige selectie mensen te selecteren voor een enkele reis naar Mars en hun belevenissen er naar toe en daar aangekomen te volgen.

Na mijn gedachten er nog eens over te hebben laten gaan vind ik het eigenlijk een geweldig idee als daar politici voor geselecteerd en ingezet worden. Politici roepen altijd dat ze hun baan doen vanuit een bezieling om hun steentje bij te dragen op weg naar de volgens eigen maatstaven ideale samenleving. Daarnaast zijn ze mediageil om hun ideeën uit te dragen. De perfecte combinatie dus om  een nieuwe samenleving in wording te zien ontstaan enhoe de politiek dan te werk gaat om haar idealen te verwezenlijken. Dit keer met de kans om dit vanuit het niets te doen. Er is daar immers niets behalve zand en steen.

Dus in plaats van een Big Brother in Space, Borgen in Space. Het lijkt mij belangrijk om de kandidaten te selecteren over het hele spectrum van de Nederlandse politiek. Van links naar rechts dus. Als kandidaten heb ik voor ogen: Henk Bleker, Dion Grauss, Agnes Kant en Hans van Baalen.

Voor Henk is het een uitgelezen kans om, als ze uitgevonden hebben hoe ze water kunnen maken op mars, vervolgens de noodzaak gecreëerd hebben om polders te moeten maken, om deze onder te laten lopen met water. Daarnaast is het een grote ongerepte natuur dus hij kan naar eigen inzicht deze natuur verkwanselen ten bate van de economie (die natuurlijk ook nog eerst gecreëerd moet worden). Kortom Henk in zijn element en waarschijnlijk in topvorm. Als hij nou ook nog wat pony’s mee neemt op de reis dan kan Dion Graus zich naar hartenlust bekommeren om het dierenwelzijn. Deze kan hij helemaal van scratch opzetten zodat de belangen van de dieren van aanvang af goed behartigd zullen zijn. Ongetwijfeld zal hij bij dit onderwerp af en toe botsen met ponyfokker Bleker maar dat is waarom wij natuurlijk gaan kijken met zijn allen. Naast het dierenwelzijn schat ik in dat Dion een van de eersten zal zijn die een verordening uit zal willen vaardigen dat als je elkaar buiten tegenkomt je dat in een ruimtepak doet met open vizier, zodat je ziet wie je tegenover je hebt. Het zogenaamde vizierverbod.

Agnes zal zich ongetwijfeld willen buigen over de distributie van de meegenomen medicijnen, de ontwikkeling van nieuwe medicijnen en de rechtvaardige verdeling van de zorg zodra een lid van de groep Marsgangers daar behoefte aan heeft. Dat laatste zal een doorn in het oog zijn van Hans van Baalen. Solidariteit is in zijn beleving een vies woord want in zijn optiek moet er ingezet worden op het ontwrichten van sociale cohesie. Je hebt de hard werkende Martiaan en de rest. De rest moet er zelf maar voor zorgen dat ze zich redden. De overheid wil best zorgen voor een bed als basisvoorziening, maar als je niet hard werkt of anderszins door tegenslag ietwat buiten de samenleving bent komen te staan wordt dat een spijkerbed want dat motiveert om je eigen mars rollator te bedenken en financieren.

Er moet een betaalmiddel komen, de overheid en gezag moeten van de grond af opgebouwd worden enzovoort. Kortom de samenleving moet van de grond af aan vormgegeven worden en dit door een groep mensen van verschillende politieke signatuur en met verschillende persoonlijkheden. Het belooft vuurwerk tussen de sterren. Als Henk, Agnes, Dion en Hans zich aanmelden en geselecteerd worden ga ik kijken en wil best af en toe een sms’je sturen om de boel wat op te porren.

Ben benieuwd wie er als eerste weggestemd wordt als ze eenmaal geland zijn en hoe ze dat dan gaan oplossen. Als het Dion zou blijken te zijn dan verwacht ik dat hij elders op de planeet een nieuwe vestigingsplaats gaat zoeken en dit Nieuw Venlo doopt. Hans zal het vast Nieuw Wassenaar willen dopen, Agnes Nieuw Oss en Henk? Ach, ik zet hoog in op de Nieuwe Hedwigepolder.

Als het allemaal doorgaat dan krijgen ze van mij persoonlijk elk een exemplaar mee van de reisgids Lonely Planet om hun weg daar te kunnen vinden.

Geplaatst op

Analoge bezorging

25 jaar geleden, toen het AD nog een redelijk lezenswaardige krant was, heb ik de overstap gemaakt naar de Volkskrant. Mijn belangrijkste overweging was toen dat, als ik ’s ochtends de krant zat te lezen, ik steeds vaker zinnen opnieuw moest lezen omdat er woorden weggevallen waren of de zinnen gewoon niet liepen of klopten.

De afgelopen weken stuit ik daar in mijn Volkskrant ook steeds vaker op. Het zal toch geen voorbode zijn voor het kwaliteitsverlies dat zich destijds bij het AD aankondigde? Dit is echter niet de aanleiding voor dit stukje.

Vanochtend trof ik mijn krant incompleet aan op de mat. Dat kan een keer gebeuren, dus vol goede moed melde ik dit probleem online aan op www.vk.nl. Na het doorlopen van de klachtmelding kreeg ik een link aangeboden om mijn ontbrekende bijlagen online te bekijken. Daar heb ik niet op geklikt wat ik lees mijn krant op de analoge manier, ik vind het niet prettig om hem van een beeldscherm te moeten lezen. Graag lees ik mijn krant op de bank of aan de eettafel en niet vanuit een bureaustoel. Uit de boodschap die ik op het scherm las, maakte ik op dat mijn krant niet nabezorgd ging worden. Iets wat ik dus juist wil want de bezorging blijft in gebreke,

Ik heb dus mijn klacht nogmaals analoog gemeld. Daar werd ik in eerste instantie vriendelijk te woord gestaan door een stemcomputer. Deze wist mij, nadat ik een aantal vragen doorlopen had, te melden dat op basis van het telefoonnummer ik meneer Dooiedakduif ben woonachtig in Den Haag in de bezorg mij af en toe niet straat op nummer 41. Deze constatering lijkt mij zich te bewegen op de rand van de privacywetgeving, maar goed. Ik kreeg de mededeling dat als compensatie mijn abonnement met een dag verlengd zou gaan worden en dat ik gebruik kon maken van een sms waarbij mij een code toegestuurd zou worden zodat ik mijn bijlagen online zou kunnen bekijken.

Iets wat ik niet wil en ik ben dus aan de lijn blijven hangen omdat ik, nu ik toch mijn klacht analoog aan het melden was, ook een analoge stem en denkend wezen aan de telefoon wilde krijgen. Deze wist mij te vertellen dat sinds februari van dit jaar de Volkskrant niet meer doet aan nabezorgen. Wel zou de bezorger extra aan zijn jasje getrokken worden. Waarschijnlijk had deze vriendelijke vrouw de indruk dat ze niet meneer Dooiedakduif aan de telefoon had maar meneer Mierenneuker van nummer 25.

Zet ik het op een rijtje dan betaal ik behoorlijk extra om mijn krant analoog in de brievenbus te krijgen tov een digitaal abonnement. Dat doe ik omdat ik een volledige krant lezen vanaf een beeldscherm een ronduit vervelende ervaring vind, zeker omdat ik het lezen dagelijks combineer met het naar binnenlepelen van mijn ontbijt. De extra dag abonnement schiet ik niks mee op want de zaterdagkrant is aanmerkelijk duurder dan de doordeweekse editie die ik nu als extra abonnementsdag toegewezen krijg. Aangezien mijn abonnement dit kwartaal eindigt op 31 december en er op 1 januari geen krant verschijnt, lijkt het helemaal een kat in de zak.

Het gaat maar om een paar euro maar het vervelende is dat de Volkskrant met deze maatregel eigenlijk mijn weekeinde overhoop gooit omdat ik mee moet gaan in de stroom van bezuinigen en digitalisering. In de ochtenduren ben ik door mijn Dooiedakduif zijn tot niet veel meer in staat dan een krant te lezen. Tegen de tijd dat ik op stoom raak is de Volkskrant uitverkocht bij de plaatselijke sigarenwinkel dus daar pies ik naast.

Wat het meest steekt is dat ik niet geleverd krijg waar ik voor betaal. Die naam van de hoofdredacteur, Philippe Remarque, klinkt erg Limburgs in mijn oren. Houdt het dan nooit op?

Geplaatst op

Nobelprijs sleutelhanger

De Europese Unie heeft als instituut gisteren de Nobelprijs voor de vrede toegekend gekregen omdat er al 67 jaar geen oorlog meer is geweest tussen de lidstaten. Tenminste dat lijkt de boodschap te zijn.

Voor mij heeft het nogal een hoog sleutelhanger gehalte. Zo’n sleutelhanger die je krijgt als je bij een alcoholcontrole een keer niet met een slok teveel op achter het stuur zit.

Geplaatst op

Duurzaamheid

Het begrip duurzaamheid is waarschijnlijk een van de meest gebruikte en misbruikte woorden van 2012.

Rijd je in een Prius dan ben je duurzaam bezig, althans totdat een onderzoek aantoont dat de auto weliswaar minder schadelijke stoffen uitstoot tijdens het rijden maar dat als je het productieproces en de belasting van het milieu meetelt als de auto aan het einde van zijn levensduur gekomen is. Dan blijkt de Prius schadelijker te zijn voor het milieu dan de doorsnee personenauto, dat zegt tenminste een artikel in de Volkskrant van afgelopen zaterdag. Tel daar nog eens bij op dat deze auto vooral toegepast wordt in de leasemarkt vanwege zijn lage bijtelling. De leasemaatschappijen zijn er nu achter gekomen zijn dat de benzinekosten voor de Prius gelijk blijken te zijn aan die van een niet hybride personenauto in dezelfde gewichtsklasse. Dat laatste kan natuurlijk niet geheel als een verassing komen want de zakelijke rijder beweegt zich vooral voort op de snelweg en dat is niet het werkterrein van de elektrische motor die juist helpt om de uitstoot van dit soort auto’s te beperken. De grotere milieubelasting zit hem vooral in de aanvoer en uiteindelijke sanering van de grondstoffen die benodigd zijn voor de accu’s die het hart van deze auto vormen.

Hetzelfde verhaal gaat op voor spaarlampen en de koffiebonenschillen uit Colombia die mee gestookt werden in de Amer kolencentrale. Daar maakte Essent enkele jaren geleden goede sier mee. Door het mee stoken in een traditionele kolencentrale zou er opeens sprake zijn van groene stroom omdat het dan biomassa betreft. Wat er niet bij verteld werd was deze schillen met schepen over zee aangevoerd werden. Deze schepen verbranden de meest vervuilde brandstof die je maar kunt bedenken, namelijk scheepsstookolie, vaak chemisch verontreinigt. Zo kwamen ook de houtsnippers uit Canada in een Nederlandse elektriciteitscentrale terecht.

Zonnepanelen gemaakt in China bleken zo’n aanslag voor het milieu op de plek waar ze geproduceerd werden, dat de plaatselijke bevolking in opstand kwam. Palmolie als biobrandstof blijkt een aanslag te plegen op het tropisch regenwoud, de longen van onze aarde. Biobrandstof wordt tegenwoordig verplicht in onze benzine bijgemengd als milieumaatregel. Zo vormt deze maatregel de voedingsbodem voor het verder verdwijnen van de bossen in de tropische regionen.

Kortom mooie initiatieven om het tij van roofbouw op onze planeet te keren maar nader beschouwd blijken al deze uitwerkingen niet het antwoord te zijn op de onderkenning van ons probleem dat wij niet duurzaam omgaan met onze leefomgeving.

Duurzaamheid is een begrip geworden wat vooral misbruikt wordt door industrie, politiek en gladde marketing jongens. Het geeft aan dat wij eigenlijk nog steeds geen blijvend antwoord kunnen bedenken voor het probleem dat zich steeds prangender aandient. De kern zit hem in het woord blijvend. Producten produceren die blijvend een minimale belasting voor het milieu vormen zowel bij de vorming, het gebruik, als aan het einde van hun levensduur.

Vandaag is het de dag van de duurzaamheid en om dit een beetje op te tuigen is de Duurzame 100 opgesteld. Een lijst van mensen die zich inzetten voor duurzame ontwikkeling. Tot mijn verbazing maakt koningin Beatrix deel uit van die 100. Dit omdat ze in haar kersttoespraak opriep tot meer duurzaamheid. Dat is natuurlijk volstrekt nietszeggend. Ik ken tal van mensen die daartoe oproepen maar die krijgen niet het podium dat zij krijgt. Dat podium krijgt zij alleen op basis van haar Koninklijke geboorte, maar heeft niets met uitgewerkte en goeddoordachte ideeën over het onderwerp te maken.

Persoonlijk heb ik jaren geleden al besloten om duurzamer door het leven te gaan en ik roep mensen op om mijn voorbeeld te volgen. Als het buiten kouder wordt zet ik de verwarming aan in huis, maar net op een temperatuur die eigenlijk ronduit onbehaaglijk te noemen is. Ik word daar chronisch chagrijnig van en daardoor snijdt het mes van mijn bijdrage aan duurzaamheid aan twee kanten. Geen mens zoekt in deze periode van het jaar mijn gezelschap meer op waardoor er heel veel onnodige autokilometers vermeden worden om bij mij op bezoek te komen. Zelf ben ik ook te chagrijnig om hen te bezoeken. Een win win situatie dus. Of toch niet? Want in de uren waarop mijn vrienden mij zouden bezoeken zouden ze hun kachel lager zetten en dat doen ze nu niet. Meer mensen in een ruimte maakt dat de kachel nog lager kan.

Het verbaast mij trouwens dat Rutte niet genoemd wordt op die lijst van 100 want die heeft de afgelopen tijd toch echt zijn best gedaan om een duurzame scheiding in de samenleving aan te brengen. Een toenemend aantal mensen moet hun kachel lager zetten omdat de financiële rek er bij hen door het kabinetsbeleid volledig uit is. Daar tegenover staat de groep die het al goed hadden en nog steeds goed hebben. Eigenlijk volgt hij mijn oplossing, ik zie een toenemend deel van de bevolking chagrijnig worden en intolerant voor zijn omgeving.

Geplaatst op

Onderrivierse gebiedsdelen

Een paar jaar geleden werd het Nederlandse straatbeeld opeens overspoeld door een auto met een leuk kontje. Ik was ook wel gecharmeerd van deze Renault Mégane. Maar even abrupt als die verscheen is die ook weer verdwenen. Ik zie ze ten minste nooit meer rijden. Dat het een auto was die door de leaserijders opgepakt was als trendy was wel duidelijk, de zakelijke rijder was er als de kippen bij om gezien te worden in dat kekke model.

Zijn die leasecontracten voor dit model opeens allemaal tegelijk afgelopen en hebben de rijders er van massaal voor een andere auto gekozen bij verlenging van hun leasecontract? Maar waar zijn die auto’s dan vervolgens gebleven? Zijn ze massaal Nederland uitgekieperd omdat het technisch een heel slechte auto bleek die erg storingsgevoelig was? Ik heb wel eens vaag berichten gehoord over die gevoeligheid maar van de kant van Renault heb ik nooit enig bericht gehoord dat men dit probleem erkende en daarvoor zijn excuses aanbood.

Hoe het ook zij, met het verdwijnen van de Mégane uit het straatbeeld merk ik dat het gebruik van het woord “sorry” ook steeds meer uit onze samenleving verdwijnt. Waar gewerkt wordt worden fouten gemaakt maar ik heb mijn portie de afgelopen maanden meer dan ruimschoots gehad.

Zakelijk ben ik de afgelopen maanden geterroriseerd door een Limburger die iedere keer als hij iets voor mij deed werkelijk bagger werk afleverde. Telkens weer kreeg ik te horen dat het probleem nu echt verholpen was, waarna ik twee minuten naar het eindresultaat keek en moest concluderen dat of het probleem niet verholpen was of dat er een nieuw probleem door ontstaan was. Dit heeft zich zo’n 5 maanden voortgesleept en uiteindelijk zag hij zelf ook wel in dat het moment nu niet meer te vermijden was dat hij toch een keer het woord “sorry” over zijn lippen moest laten komen om onze onderlinge verstandhouding nog enigszins redelijk te houden. Eigenlijk was het een afgedwongen excuus want ik begon steeds directer te wijzen op de kwaliteit van zijn werk. Er was eigenlijk nog maar een uitweg en dat was ieder ons eigen weegs te gaan. Dat is ook gebeurd want een afgedwongen excuus is geen excuus en zeker niet een waar de ander lering uit zal gaan trekken.

Dacht ik verlost te zijn van deze rufter uit Roermond, werd het stokje overgenomen door de etter uit Eindhoven. Weer eentje uit onze onderrivierse gebiedsdelen die zich van geen kwaad bewust was, of althans zo deed, maar desondanks er doelbewust op inzette om mijn leven zuur te maken. Mijn cd-speler begon van de ene op het andere moment een ratelend geluid te maken terwijl hij in stand-by stand stond, een cd afspelen deed hij al helemaal niet meer. Ik ben dus te rade gegaan bij de maker en ontwerper van mijn speler. Na een aanvankelijk prettig e-mail contact stuurde ik mijn speler naar hem op ter reparatie en daarna werd het oorverdovend stil vanuit de lichtstad. Wat op zich natuurlijk wel te begrijpen valt want Eindhoven is nu niet het eerste waar je aan denkt als plaats van innovatie op het gebied van computers en de hightech ontwikkeling op het gebied van telecommunicatie apparatuur en audio apparaten. Dat is daar allemaal niet voorhanden.

Diverse e-mails en uiteindelijk een telefoongesprek leverden op dat hij er binnen een week (6 weken na ontvangst) naar zou kijken en repareren. Uiteindelijk heeft het ruim 3 maanden geduurd voordat ik mijn speler weer werkend in huis had. Dit nadat er ondertussen al diverse mails van mijn kant met een steeds scherpere toon zijn kant opgegaan waren, maar elke reactie bleef uit. Ook een aangetekende brief met dreiging om juridische stappen te ondernemen leverde niets op. Uiteindelijk belde hij mij om te vertellen dat hij de cd-speler gerepareerd had, hij inderdaad beter had moeten communiceren en diverse excuses had waarom het zo gelopen was. Die excuses ging hij niet benoemen en ook bood hij geen excuus aan. In plaats daarvan hoefde ik de arbeidsuren niet te betalen die hij er aan besteed had.

Die Mégane was mooi maar deugde niet. Brabant en Limburg zijn best mooie provincies maar zijn net als Frankrijk, een mooi land maar er zouden geen Fransen moeten wonen. Brabanders en Limburgers zijn niet prettig om mee samen te werken, samen te leven, naar te luisteren en bovenal; ze deugen niet. Alleen al daarom zouden ze hun welgemeende excuses aan moeten bieden aan de rest van Nederland.

Wat zou Nederland opknappen als in navolging van de Mégane met het kontje de brabo’s en limbo’s Nederland uitgekieperd zouden worden. Wat mij betreft is hun leasecontract verlopen.