Onderrivierse gebiedsdelen

Een paar jaar geleden werd het Nederlandse straatbeeld opeens overspoeld door een auto met een leuk kontje. Ik was ook wel gecharmeerd van deze Renault Mégane. Maar even abrupt als die verscheen is die ook weer verdwenen. Ik zie ze ten minste nooit meer rijden. Dat het een auto was die door de leaserijders opgepakt was als trendy was wel duidelijk, de zakelijke rijder was er als de kippen bij om gezien te worden in dat kekke model.

Zijn die leasecontracten voor dit model opeens allemaal tegelijk afgelopen en hebben de rijders er van massaal voor een andere auto gekozen bij verlenging van hun leasecontract? Maar waar zijn die auto’s dan vervolgens gebleven? Zijn ze massaal Nederland uitgekieperd omdat het technisch een heel slechte auto bleek die erg storingsgevoelig was? Ik heb wel eens vaag berichten gehoord over die gevoeligheid maar van de kant van Renault heb ik nooit enig bericht gehoord dat men dit probleem erkende en daarvoor zijn excuses aanbood.

Hoe het ook zij, met het verdwijnen van de Mégane uit het straatbeeld merk ik dat het gebruik van het woord “sorry” ook steeds meer uit onze samenleving verdwijnt. Waar gewerkt wordt worden fouten gemaakt maar ik heb mijn portie de afgelopen maanden meer dan ruimschoots gehad.

Zakelijk ben ik de afgelopen maanden geterroriseerd door een Limburger die iedere keer als hij iets voor mij deed werkelijk bagger werk afleverde. Telkens weer kreeg ik te horen dat het probleem nu echt verholpen was, waarna ik twee minuten naar het eindresultaat keek en moest concluderen dat of het probleem niet verholpen was of dat er een nieuw probleem door ontstaan was. Dit heeft zich zo’n 5 maanden voortgesleept en uiteindelijk zag hij zelf ook wel in dat het moment nu niet meer te vermijden was dat hij toch een keer het woord “sorry” over zijn lippen moest laten komen om onze onderlinge verstandhouding nog enigszins redelijk te houden. Eigenlijk was het een afgedwongen excuus want ik begon steeds directer te wijzen op de kwaliteit van zijn werk. Er was eigenlijk nog maar een uitweg en dat was ieder ons eigen weegs te gaan. Dat is ook gebeurd want een afgedwongen excuus is geen excuus en zeker niet een waar de ander lering uit zal gaan trekken.

Dacht ik verlost te zijn van deze rufter uit Roermond, werd het stokje overgenomen door de etter uit Eindhoven. Weer eentje uit onze onderrivierse gebiedsdelen die zich van geen kwaad bewust was, of althans zo deed, maar desondanks er doelbewust op inzette om mijn leven zuur te maken. Mijn cd-speler begon van de ene op het andere moment een ratelend geluid te maken terwijl hij in stand-by stand stond, een cd afspelen deed hij al helemaal niet meer. Ik ben dus te rade gegaan bij de maker en ontwerper van mijn speler. Na een aanvankelijk prettig e-mail contact stuurde ik mijn speler naar hem op ter reparatie en daarna werd het oorverdovend stil vanuit de lichtstad. Wat op zich natuurlijk wel te begrijpen valt want Eindhoven is nu niet het eerste waar je aan denkt als plaats van innovatie op het gebied van computers en de hightech ontwikkeling op het gebied van telecommunicatie apparatuur en audio apparaten. Dat is daar allemaal niet voorhanden.

Diverse e-mails en uiteindelijk een telefoongesprek leverden op dat hij er binnen een week (6 weken na ontvangst) naar zou kijken en repareren. Uiteindelijk heeft het ruim 3 maanden geduurd voordat ik mijn speler weer werkend in huis had. Dit nadat er ondertussen al diverse mails van mijn kant met een steeds scherpere toon zijn kant opgegaan waren, maar elke reactie bleef uit. Ook een aangetekende brief met dreiging om juridische stappen te ondernemen leverde niets op. Uiteindelijk belde hij mij om te vertellen dat hij de cd-speler gerepareerd had, hij inderdaad beter had moeten communiceren en diverse excuses had waarom het zo gelopen was. Die excuses ging hij niet benoemen en ook bood hij geen excuus aan. In plaats daarvan hoefde ik de arbeidsuren niet te betalen die hij er aan besteed had.

Die Mégane was mooi maar deugde niet. Brabant en Limburg zijn best mooie provincies maar zijn net als Frankrijk, een mooi land maar er zouden geen Fransen moeten wonen. Brabanders en Limburgers zijn niet prettig om mee samen te werken, samen te leven, naar te luisteren en bovenal; ze deugen niet. Alleen al daarom zouden ze hun welgemeende excuses aan moeten bieden aan de rest van Nederland.

Wat zou Nederland opknappen als in navolging van de Mégane met het kontje de brabo’s en limbo’s Nederland uitgekieperd zouden worden. Wat mij betreft is hun leasecontract verlopen.

De moderne mens

Ik heb ooit eens gelezen dat de moderne mens in een jaar
tijd meer informatie te verstouwen krijgt dan de middeleeuwer in zijn hele
leven. Misschien was het zelfs wel in een maand tijd. In ieder geval werd dit
nieuws gebracht als iets wat de moderne mens onderscheid van onze voorouders,
namelijk het vermogen om grote hoeveelheden informatie te verwerken en daar
daadwerkelijk iets mee te aan te kunnen vangen.

Radio, televisie, internet, sociale media, telefoon, e-mail,
sms’en, pings en twitter. De berichten vliegen je inderdaad om de oren in een
niet aflatende stroom.

Ik geloof er inderdaad best in dat de moderne mens,
opgegroeid in een tijd waarin deze informatiestromen tot ontwikkeling gekomen
zijn, daar makkelijker mee om kan gaan dan iemand die daar plompverloren
ingeworpen wordt. Maar het heeft bijeffecten; de informatie die tot ons komt
wordt steeds vluchtiger van karakter en wordt steeds vaker verpakt in
soundbites die ons er toe moeten verleiden om juist aandacht te besteden aan
een specifiek bericht. Dit gaat ten koste van de verdieping.

Meer en meer merk ik hoe zich dit vertaald in het dagelijkse
leven. Nieuws wordt steeds oppervlakkiger en blijkt meer en meer onbetrouwbaar.
Mensen krijgen daardoor een steeds korter attentieniveau voor de informatie of
berichten die ze ontvangen. Anno 2011 ervaar ik steeds vaker dat als je iets
vraagt aan iemand, het in toenemende mate moeite kost om aan de ander duidelijk
te maken wat jouw vraag of nieuws precies inhoud. De ontvanger hoort het half
aan of leest het globaal en is al bezig met het ontvangen of zich aan het voorbereiden
op de volgende brok informatie die op hem of haar afkomt. Je moet het al
helemaal in je hoofd halen om bijvoorbeeld in een e-mail twee of meer vragen
te stellen aan iemand. Dan kan je er bij voorbaat al vanuit gaan dat je maar
een half antwoord krijgt.

Lang dacht ik dat het desinteresse was van mensen in elkaar,
waardoor gemaakte afspraken, vertelde informatie of gestelde vragen niet
overkomen of blijven hangen. Maar nu denk ik dat de hersens van de moderne mens
weliswaar een honger hebben naar informatie maar deze hersens slechts in een
enkel geval in staat zijn iets te doen met die informatiestroom. Per saldo zal
er dus uiteindelijk slechts een heel klein deel van de aanhoudende informatie
die op ons afkomt ons werkelijk bereiken. Zodat het onderscheid tussen de
middeleeuwer en de moderne mens waarschijnlijk toch niet zo heel groot is.

Een kanttekening nog bij deze conclusie; zelfs voordat de
informatiemaatschappij zijn huidige vorm kreeg was het al onmogelijk om
afspraken te maken, een goed gesprek te hebben met, of door te dringen tot Brabanders
en Limburgers. Ik pleit dan ook voor een diepgaand onderzoek naar de
hersenwerking bij deze bevolkingsgroep. Ten opzichte van de middeleeuwer hadden
zij al een achterstand, welke ze nog steeds niet ingelopen hebben. Het is niet
voor niets dat de economische ontwikkeling in deze gebieden achtergebleven is
bij de rest van Nederland.