Het is alweer lang geleden dat een klasgenoot en vriend van mij, een spreekbeurt hield over het gevoelsleven van levenloze dingen. Daaronder verstond hij kasten, auto’s, huizen, spijkers, hamers enzovoort.
Het was een bizar verhaal, wat echt hilarisch werd toen hij begon te vertellen dat ze naast een gevoelsleven ook bepaalde karaktereigenschappen hebben. Daarbij maakte hij een onderscheid tussen de grote en de kleine levenloze dingen. De kleine dingen hebben de neiging om ondeugend te zijn en dat uit zich onder andere door verstoppertje te gaan spelen met zijn gebruiker. Zo zie je vaak dat een hamer of een spijker zichzelf zoek maakt. De grote dingen zijn dit stadium ontgroeid en zijn meer bezadigd. Zo zal je zelden jouw koelkast of huis niet meer terug kunnen vinden omdat deze zich verstopt heeft.
Wij klasgenoten, rolden zowat uit onze schoolbanken van het lachen toen hij met een uitgestreken gezicht dit voorbeeld gebruikte. Het waren vooral wij die lachten, want H kreeg een dikke onvoldoende voor zijn verhaal.
Afgelopen maandag kwam er een vriend langs en nadat wij een tijdje hadden zitten praten liep hij mijn keuken in, vanwaar hij, staand naast mijn broodbakmachine, tamelijk gevoelloos riep dat die er niet uitzag.
Dinsdagavond, tijdens het broodbakken, heeft mijn broodbakmachine zelfmoord gepleegd. Hij is niet meer. Dit kan geen toeval zijn. Ik begin te geloven dat ze inderdaad een gevoelsleven hebben. Dat van die karaktereigenschappen weet ik zo net nog niet want, ondanks dat hij niet groot was, heeft hij zichzelf nooit zoek gemaakt.
Met ingang van morgen ga ik mijn auto waarderend toespreken als hij mij weer gebracht heeft waar ik naar toe wilde. Je weet maar nooit of hij, net als mijn broodbakmachine, hypersensitief blijkt te zijn.