De lachende derde.

De NMA heeft vandaag invallen laten doen bij drie grote Telecom-
aanbieders van Nederland vanwege vermeende prijsafspraken waar wij als
consument de dupe van zijn omdat ze de vrije marktwerking verstoren. Als gevolg daarvan hebben wij als consument meer betaald voor hun producten dan wij eigenlijk
hadden moeten.

De normale gang van zaken is, dat als het onderzoek
uitwijst dat er inderdaad verboden prijsafspraken gemaakt zijn, dat er boetes
opgelegd worden in de orde van grootte die vaak niet misselijk zijn. Deze
boetes moeten op een of andere manier bekostigd worden door deze bedrijven en
ongetwijfeld zullen ze de rekening hiervoor bij de consument leggen. Zo is het
in het verleden ook gegaan bij andere boetes die opgelegd zijn aan
netbeheerders en andere organisaties waarvan bewezen werd dat ze verboden
prijsafspraken gemaakt hadden.

Moet ik als consument dus blij zijn met dit soort onderzoeken? Ik weet het niet.                  Ik heb als klant dus in eerste instantie teveel betaald, omdat er een boete opgelegd wordt moet ik in de toekomst bijdragen aan deze kostenpost voor de betrokken bedrijven want anders gaan hun aandeelhouders koeren. De opbrengsten van de boetes vloeien naar de staat en die heeft nog nooit belastingen verlaagd omdat de staatskas onverwacht gespekt werd.

Het lijkt mij dat het de consument is die dan voor een tweede keer getroffen wordt in zijn portemonnee, terwijl de staat de lachende derde is. Beter lijkt het mij dat degenen die daadwerkelijk de prijsafspraken gemaakt hebben persoonlijk en hoofdelijk aansprakelijk gesteld worden voor de aangerichte schade, in plaats van het opleggen van boetes aan de betrokken bedrijven.
Daar gaat veel meer een preventieve werking vanuit om dit soort kartelafspraken
in de toekomst de kop in te drukken. Het geld dat zij moeten betalen zou dan
bijvoorbeeld bij een goed doel terecht moeten komen of wellicht verdeeld kunnen
worden over de pensioenfondsen in Nederland, zodat het geld indirect weer
terugvloeit naar de consument.