Verwarring

Na drie incidenten in aanwezigheid van onze koningin lijkt
zich een patroon te ontwikkelen. De Damschreeuwer, de Waxinelichtgooier en nu
de concertverstoorder lijken overmatig hard aangepakt te worden door justitie.
Strekt de macht van de koningin werkelijk zo ver dat zij justitie er toe aanzet
om deze “verstoorders” harder aan te pakken dan de doorsnee overtreder?

Nu is er natuurlijk het incident met ene Edwin de Roy van
Zuydewijn waarbij de koningin haar macht aanwendde om de vermeende kwade genius
achter Margarita, een vorm van Berufsverbot op te leggen zodat haar nichtje
weer veilig onder de hoede van de Koninklijke familie kwam. Maar tegelijkertijd
wordt de Koningin beticht van linkse sympathieën door onze verwarde politicus
Wilders. Linkse mensen zijn toch voor de softe aanpak van overtreders volgens
deze meneer? Dit lijkt dus niet helemaal met elkaar in overeenstemming. Wat is
er dan aan de hand?

Heeft Alex zijn oude studievriendje Mark Rutte (zij hebben
tegelijkertijd Geschiedenis gestudeerd in Leiden) gebeld met het verzoek tot
precedentwerking zodat zijn moeder nou eindelijk eens een avondje uit kan gaan
zonder dat er weer het zoveelste incident plaats vindt? Of is justitie in de
war en hebben ze even uit het oog verloren dat voor de grondwet iedereen gelijk
is en dat een incident waarbij het koningshuis bij betrokken is niet anders
behandeld moet worden als een incident waarbij iemand die in de war is en de
orde verstoord voor de ingang van de AH?

Nu wij het toch hebben over in de war zijn: in de uitzending
van “met het oog op morgen” hoorde ik de concertverstoorder tijdens zijn
optreden zeggen dat hij Jesu Christu was. Stel dat deze man werkelijk Jezus
blijkt te zijn, is het dan niet een symptoom van onze verwarde samenleving om
daar op te reageren door hem onmiddellijk op te sluiten en tot psychiatrisch patiënt
te verklaren? Hij zou het kunnen zijn, zijn wederkomst wordt al 2000 jaar aangekondigd
en waarom zou hij dat niet doen tijdens een voorstelling waarbij een
hoogwaardigheidsbekleder aanwezig is. Verder werd er gezegd dat de man geen
vaste woon en verblijfplaats heeft. Nou, dat lijkt ook in het plaatje te passen
want wij weten na 2000 jaar en een groot aantal ruimtereizen, nog steeds niet
waar wij de hemel moeten situeren.

Is onze hele samenleving eigenlijk niet in de war? Wij kennen ons koningshuis macht en wijsheid toe op basis van het feit dat een van de voorvaderen van de Koningin een verschil van inzicht had met zijn toenmalige baas en werkgever en vervolgens zijn wijsheid blijkbaar van generatie tot generatie overgegeven zou hebben op zijn nakomelingen. Nieuw bloed zou dan volgens deze redenering andere eigenschappen toegevoegd moeten hebben aan zijn nazaten. Zoals de sluwheid van prins Bernhard. Onze kroonprins stapelt de ene onhandigheid op de andere en de enige reden dat hij er mee wegkomt, is dankzij
de Koninklijke onschendbaarheid.

Het idee dat iemand de primus inter paris is, alleen op
basis van zijn afstamming is echt niet meer van deze tijd. Hoewel ik geen
voorstander ben van de monarchie vervuld zij wel degelijk een rol in ons
politiek systeem bij de vorming van kabinetten als onafhankelijk opdrachtgever
en die rol mag van mij best voort blijven bestaan. De overige rollen die het nu
vervult, zijn overblijfselen uit het verleden die allang achterhaald zijn en
die mogen best ingeperkt worden. De onduidelijkheid over het verschil tussen de
theoretische en daadwerkelijke macht die het koningshuis in Nederland heeft
geeft alleen maar verwarring.

Ultieme test

Er zijn van die momenten dat iemand een uitspraak doet waarvan je denkt, hierdoor valt alles opeens op zijn plaats. Zo lees ik zojuist dat VVD politica Anouchka van Miltenburg, in het debat over de hoogte van het lidmaatschapsgeld voor de omroepen, welke met 10 euro verhoogd gaan worden, gezegd heeft dat deze verhoging de ultieme test is om te kijken of de leden de basis kunnen zijn van de omroepen.

De golf van maatregelen die dit kabinet de afgelopen weken heeft afgekondigd onder het mom van noodzakelijke bezuinigingen, blijken in werkelijkheid onderdeel van een test waarbij geld de regulerende factor is.

De idiote verhoging van de eigen bijdrage voor de geestelijke gezondheidszorg is bedoeld om te testen of wij überhaupt wel behoefte hebben aan geestelijk welzijn. Misschien stelt Nederland het juist wel op prijs om een vast groepje Damschreeuwers te hebben op 4 mei tijdens de nationale herdenking. Door te spelen met de hoogte van deze eigen bijdrage kan  de omvang van deze groep gereguleerd worden.

Door te korten op de huursubsidie zal blijken of wij eigenlijk wel een tekort hebben aan sociale huurwoningen in Nederland. Misschien blijkt wel dat mensen het wonen in een woning helemaal niet zo belangrijk vinden als ze de woonlasten niet meer kunnen betalen. Wordt er gelijk een einde gemaakt aan de mythe dat wij sinds de tweede wereldoorlog een aanhoudend tekort aan woningen hebben.

Ook een aardige is om een vlaktax van 90% in te voeren, dit maakt dan gelijk duidelijk of werken wel werkelijk zo levensvervullend is. Als mensen dan massaal stoppen met werken, omdat dat toch zinloos is omdat je dan niet meer op deze manier kan voorzien in je levensonderhoud, zou dat een enorme impuls kunnen geven aan het groener maken van onze economie.

De lijst van onderwerpen waar je deze test op los zou kunnen laten is eindeloos en de uitkomsten waarschijnlijk even zot als bij de bovengenoemde voorbeelden.

Nog eentje dan? Nou nee, dan zou het een soort lof der zotheid worden.

Nu is een verhoging van het lidmaatschapsgeld met 10 euro per jaar, een verhoging met bijna 200%,  op zich niet wereldschokkend. Tel daar bovenop alle andere bezuinigingen die je kunnen treffen, btw voor culturele uitstapjes naar 19%, verhogen eigen risico’s, het bijna geheel opheffen van het PGB enzovoort, dan kan die 10 euro net de druppel zijn. Wat meet je dan met deze ultieme test? De optelsom van alle andere bezuinigingen of de bereidheid van mensen om die 10 euro extra lidmaatschapsgeld te betalen?

Geld als ultieme test om mensen keuzes te laten maken dat kan. Maar als je de speelruimte om keuzes te kunnen maken wegneemt door allerlei, elkaar versterkende bezuinigingsmaatregelen door te voeren, dan maak je het welzijn van mensen het kind van de rekening.