In de jaren negentig heb ik een jaar gewerkt bij het HPA, Het Hoofdproduktschap voor Akkerbouwprodukten. Mijn werk wat ik daar deed was net zo spannend als de naam van deze organisatie. Eerst een half jaar via een uitzendbureau en later op een halfjaarcontract.
Ik had het er slecht naar mijn zin en toen ik na het eerste halfjaar benaderd werd voor een halfjaarcontract, zodat ik het project af kon ronden waar ik mee bezig was, was ik niet erg happig. Ondertussen was financieel het water behoorlijk naar mijn lippen gestegen omdat ik veel meer geld kwijt was aan reiskosten dan ik had verwacht. Dus ik aan het rekenen geslagen, een financieel plaatje gemaakt en dit voorgelegd aan het hoofd personeelszaken. Ik wilde wel blijven als ik er per maand 1200 gulden bruto bij kreeg. Daar trappen ze nooit in dacht ik, zij nemen dan de beslissing voor mij, zodat ik hem zelf niet hoef te nemen.
De controller schijnt bijna voorover over zijn bureau gestuiterd te zijn toen hij mijn salariswens hoorde maar uiteindelijk kreeg ik er 700 gulden bruto bij. Tja, ik had een hypotheek die ik moest betalen en de kans was gering dat ik rond kerst en oud en nieuw snel een andere baan zou vinden, dus heb ik ja gezegd. Wat had ik een spijt dat ik dat had gedaan, toen ik de eerste dag van het nieuwe jaar weer ging werken. Die spijt is gebleven tot de laatste dag dat ik daar werkte.
Maar desondanks heb ik ook wel gelachen met mijn collega’s, waarmee ik met teveel in een te kleine kamer zat. Concentreren op mijn werk was heel moeilijk, mede omdat mijn collega’s vooral niet veel te doen leken te hebben en een groot deel van hun tijd besteedden aan elkaar verhalen te vertellen of te klagen.
Een van de onderwerpen die ter sprake kwam was het feit dat een asielzoeker in het dorp Wassenaar, waar L woonde, een fiets gestolen bleek te hebben. Een schande vond hij het. Waarop ik reageerde met; Je hebt het er steeds over dat die asielzoekers in jouw ogen maar niet willen integreren. Nu steelt er één een fiets. Wat is er nou meer Nederlands dan het stelen van een fiets? Iedere Nederlander doet dat. Dus in mijn ogen is deze daad het toppunt van integratie. Een discussie barstte los.
Ik lees net op teletekst dat het kabinet integratie als de verantwoordelijkheid ziet van de migrant en niet langer als die van de overheid. Ik ben benieuwd of het aantal fietsdiefstallen explosief toe zullen nemen en daarmee zullen fungeren als graadmeter voor het succes van het nieuwe integratiebeleid van deze regering.