Zojuist floept het derde verzoek voor een online Klanttevredenheidsonderzoek mijn mailbox binnen. Het kost maar 5 minuten van mijn tijd om het in te vullen volgens het begeleidend schrijven. Bij elkaar dus maximaal 15 minuten als ik die berichten moet geloven.
Maar waarom zou ik ze geloven? Vodafone berekent mij nu een minuut beltegoed, zelfs als ik maar 20 seconden bel. Persoonlijk hebben zij mij daar nooit over geïnformeerd. Mijn zorgverzekeraar heeft een interpretatie van vergoeding voor gemaakte ziektekosten die niet overeenkomt met wat zij mij voorgespiegeld heeft toen ik de verzekering bij ze afsloot.
Waarom zou ik dus tijd steken in deze vragen? Als klanten weglopen, dan weten ze dat ze het niet goed doen en als zij werkelijk kwaliteit willen leveren dan mogen ze daar best zelf in investeren.
Ik ervaar dit soort verzoeken net als het fenomeen dat ik twee keer per jaar onderga als ik mijn kleding inkopen doe.
Verkoper: Wilt u dit leuke T-shirt ook hebben met de opdruk van de naam van de fabrikant er op?
Ik: Ja hoor. Hoeveel betaal je mij daarvoor?
Verkoper: Uhhh?
Ik: Als ik reclame ga maken voor die fabrikant dan is het toch niet zo gek dat ik daarvoor betaald krijg? Als jullie een advertentie zetten in het plaatselijke sufferdje dan moet je daar toch ook voor betalen? Dus ik wil dat T-shirt best hebben als jij mij 25 euro betaalt.
Verkoper: Uhhh?
Dus Vodafone, Eneco en DSW, met genoegen wil ik jullie online onderzoeken invullen in ruil voor een gepast bedrag. Sinds ik een gevierd columnschrijver ben hanteer ik een uurtarief van 360 euro per uur. 5 minuten is dus 30 euro. Elke minuut die ik boven de door jullie beloofde 5 minuten uitga valt buiten de bundel en dan gelden andere tarieven. Net als bij jullie.
Mijn bankrekeningnummer is bekend bij jullie dus stort eerst jullie onderzoeksbundel vol en dan ga ik met plezier aan de gang.