Tag: Limburg

Geplaatst op

Onderrivierse gebiedsdelen

Een paar jaar geleden werd het Nederlandse straatbeeld opeens overspoeld door een auto met een leuk kontje. Ik was ook wel gecharmeerd van deze Renault Mégane. Maar even abrupt als die verscheen is die ook weer verdwenen. Ik zie ze ten minste nooit meer rijden. Dat het een auto was die door de leaserijders opgepakt was als trendy was wel duidelijk, de zakelijke rijder was er als de kippen bij om gezien te worden in dat kekke model.

Zijn die leasecontracten voor dit model opeens allemaal tegelijk afgelopen en hebben de rijders er van massaal voor een andere auto gekozen bij verlenging van hun leasecontract? Maar waar zijn die auto’s dan vervolgens gebleven? Zijn ze massaal Nederland uitgekieperd omdat het technisch een heel slechte auto bleek die erg storingsgevoelig was? Ik heb wel eens vaag berichten gehoord over die gevoeligheid maar van de kant van Renault heb ik nooit enig bericht gehoord dat men dit probleem erkende en daarvoor zijn excuses aanbood.

Hoe het ook zij, met het verdwijnen van de Mégane uit het straatbeeld merk ik dat het gebruik van het woord “sorry” ook steeds meer uit onze samenleving verdwijnt. Waar gewerkt wordt worden fouten gemaakt maar ik heb mijn portie de afgelopen maanden meer dan ruimschoots gehad.

Zakelijk ben ik de afgelopen maanden geterroriseerd door een Limburger die iedere keer als hij iets voor mij deed werkelijk bagger werk afleverde. Telkens weer kreeg ik te horen dat het probleem nu echt verholpen was, waarna ik twee minuten naar het eindresultaat keek en moest concluderen dat of het probleem niet verholpen was of dat er een nieuw probleem door ontstaan was. Dit heeft zich zo’n 5 maanden voortgesleept en uiteindelijk zag hij zelf ook wel in dat het moment nu niet meer te vermijden was dat hij toch een keer het woord “sorry” over zijn lippen moest laten komen om onze onderlinge verstandhouding nog enigszins redelijk te houden. Eigenlijk was het een afgedwongen excuus want ik begon steeds directer te wijzen op de kwaliteit van zijn werk. Er was eigenlijk nog maar een uitweg en dat was ieder ons eigen weegs te gaan. Dat is ook gebeurd want een afgedwongen excuus is geen excuus en zeker niet een waar de ander lering uit zal gaan trekken.

Dacht ik verlost te zijn van deze rufter uit Roermond, werd het stokje overgenomen door de etter uit Eindhoven. Weer eentje uit onze onderrivierse gebiedsdelen die zich van geen kwaad bewust was, of althans zo deed, maar desondanks er doelbewust op inzette om mijn leven zuur te maken. Mijn cd-speler begon van de ene op het andere moment een ratelend geluid te maken terwijl hij in stand-by stand stond, een cd afspelen deed hij al helemaal niet meer. Ik ben dus te rade gegaan bij de maker en ontwerper van mijn speler. Na een aanvankelijk prettig e-mail contact stuurde ik mijn speler naar hem op ter reparatie en daarna werd het oorverdovend stil vanuit de lichtstad. Wat op zich natuurlijk wel te begrijpen valt want Eindhoven is nu niet het eerste waar je aan denkt als plaats van innovatie op het gebied van computers en de hightech ontwikkeling op het gebied van telecommunicatie apparatuur en audio apparaten. Dat is daar allemaal niet voorhanden.

Diverse e-mails en uiteindelijk een telefoongesprek leverden op dat hij er binnen een week (6 weken na ontvangst) naar zou kijken en repareren. Uiteindelijk heeft het ruim 3 maanden geduurd voordat ik mijn speler weer werkend in huis had. Dit nadat er ondertussen al diverse mails van mijn kant met een steeds scherpere toon zijn kant opgegaan waren, maar elke reactie bleef uit. Ook een aangetekende brief met dreiging om juridische stappen te ondernemen leverde niets op. Uiteindelijk belde hij mij om te vertellen dat hij de cd-speler gerepareerd had, hij inderdaad beter had moeten communiceren en diverse excuses had waarom het zo gelopen was. Die excuses ging hij niet benoemen en ook bood hij geen excuus aan. In plaats daarvan hoefde ik de arbeidsuren niet te betalen die hij er aan besteed had.

Die Mégane was mooi maar deugde niet. Brabant en Limburg zijn best mooie provincies maar zijn net als Frankrijk, een mooi land maar er zouden geen Fransen moeten wonen. Brabanders en Limburgers zijn niet prettig om mee samen te werken, samen te leven, naar te luisteren en bovenal; ze deugen niet. Alleen al daarom zouden ze hun welgemeende excuses aan moeten bieden aan de rest van Nederland.

Wat zou Nederland opknappen als in navolging van de Mégane met het kontje de brabo’s en limbo’s Nederland uitgekieperd zouden worden. Wat mij betreft is hun leasecontract verlopen.

Geplaatst op

Geven en nemen

Na bijna 52 rondjes rond de zon gemaakt te hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat je de wereld grofweg kunt verdelen in gevers, nemers en Limburgers. Persoonlijk vind ik de rol van gever de meest bevredigende. Er steekt ontzettend veel plezier en bevrediging in liefde, energie, aandacht en zo af en toe een aardigheidje aan een ander toe te delen.

Met het verstrijken van de jaren merk ik echter dat, zoals de gever zijn bevrediging haalt uit het geven, de nemer dit blijkbaar ook zo beleeft. Het grote verschil tussen geven en nemen is echter dat het geven aan grenzen onderhevig is. Er is een grens aan wat je kunt en wilt geven aan een ander. Bij de nemer lijkt deze grens meer en meer op te schuiven waardoor wat eens als bijzonder werd ervaren al spoedig als normaal, vanzelfsprekend en tot norm verheven wordt. Als gever loop je daar uiteindelijk in vast.

Laat ik een voorbeeld uit de praktijk geven. Vijftien jaar geleden woonde ik in een huis dat stamt uit 1876 en zo’n oud huis gaat gepaard met muizen. Op een dag keek ik naar een van mijn katten en zie dat Jopie een muis gevangen heeft. Katten hebben vier grote hoektanden en daartussen kleine tandjes. Ik keek naar een tafereel waarbij zowel Jopie als de muis mij aankeken. De kop van de muis stak tussen de vier hoektanden uit en vanuit die positie bewoog hij zijn hoofd in het rond terwijl de rest van zijn lichaam in de bek van de kat stak. Hoe ontroerend dit schouwspel ook oogde, besloot ik snel een einde te maken aan dit tafereel want ik wist uit ervaring dat Jopie op het gebied van fast food een nemer is en dit bloedig ging eindigen. Ik wrikte de bek van de kat open en gaf de muis zijn vrijheid terug.

Inmiddels woon ik veertig kilometer verder, maar de muizen tamtam reikt ver. Mijn reputatie binnen de muizenwereld is mij blijkbaar vooruit gesneld. Het parool lijkt te zijn; hij doet je toch niets. Sinds het overlijden van mijn katten hebben de muizen vrij spel in mijn huis. Regelmatig zag ik er een over het aanrecht wegstuiven als ik de keuken binnenkwam. Zo af en toe wist ik er een in het nauw te drijven die ik dan vervolgens kon vangen. Die zette ik dan buiten in de tuin. Maar hoe meer ik er ving des te brutaler ze werden. Stoven ze in het begin nog in volle vaart weg, nu namen ze de tijd om, voordat ze in hun schuilplaats verdwenen, nog even te stoppen en om over hun schouder mij even recht in de ogen te kijken. Vertederend maar duidelijk grensverleggend.

Langzamerhand begon het er op te lijken dat ze zelfs doelbewust mijn gezelschap op kwamen zoeken. Soms hoorde ik getrippel en zag dan vanuit mijn ooghoek een muis door de woonkamer rennen om dan vervolgens mij vanachter een luidspreker aan te gaan zitten staren. Een dieptepunt was toch wel toen ik, met de wc deur open, zittend op de wc pot, een muis aan zag komen trippelen. Hij keek mij aan en naderde mij tot op 20 cm van mijn voeten. Met mijn broek op mijn enkels was ik natuurlijk volledig geïmmobiliseerd en daar maakte hij nogal grof misbruik van. Ik heb hem toen wat vervelende woorden naar zijn hoofd geworpen en dat hielp.

Een tijd lang zag ik hem niet meer zo prominent. Zo af en toe een schim, soms uitdagend voorbij scharrelend als ik achter de computer aan het werk was, maar daar bleef het lange tijd bij. Tot gisterochtend. Nadat ik mijn ontbijt op had liep ik de slaapkamer in om een kledingsstuk te pakken van de stapel kleren die er op de grond lag. Ik til mijn broek op om mijn gsm uit mijn broekzak te pakken en vanonder de broek komt de muis tevoorschijn. Hij bleef roerloos zitten. Ook toen ik door mijn knieën boog om goed te kijken of het nu echt waar was wat ik zag. Ik kon hem zo oppakken, hij wist toch al hoe het ging eindigen, om hem in de tuin te zetten.

Mijn huis lijkt nu muisvrij maar het neemgedrag door jullie muizen is nu echt te ver gegaan. Ik waarschuw jullie: de volgende die ik vang zet ik uit in Limburg en dat is een vooruitzicht waarbij voor eenieder de koude rillingen over de rug moeten gaan lopen.

Geplaatst op

Een afgedwongen excuus is geen excuus

Regelmatig doe ik mijn boodschappen bij mijn lokale AH in Den Haag en onlangs kreeg ik een onaangename verrassing. Overal om mij heen hoorde ik Limburgs spreken. De rillingen liepen over mijn rug. Bezoekers uit ons eigen ontwikkelingsgebied op bezoek. Met welke reden waren ze hier en waarom in zulke grote getale? Hopelijk toch niet vanuit het oogpunt van familiehereniging of nog erger, gedreven door economische motieven? Het zweet brak mij uit bij de gedachte dat zij onze Randstad nog meer zouden infiltreren met hun verwerpelijke omgangsvormen en normen en waarden.

Gelukkig was dit een eenmalige ervaring en zijn mijn angsten die ik hierboven benoemde tot nu toe geen werkelijkheid geworden. Er is één aspect van onze multiculturele samenleving waar ik moeite mee heb en dat zijn de economische gelukszoekers uit het zuiden van ons land die onze banen inpikken en onze Randstad doordrenken met hun cultuur.

Waarom waren ze opeens in zulke grote getale hier in Den Haag? Ik bleef het mij afvragen en gisteren viel opeens het kwartje. Waarschijnlijk was het een georganiseerde busreis van “goede” geassimileerde Limburgers die op zoek waren naar halal vlees. Naar ik nu begrijp is de kennis van de doorsnee Limburgse supermarkteigenaar niet groot op dit terrein want deze betitelt Turks varkensvlees als halal. Hij verpakt deze opvatting trouwens ook nog op een bijzonder onsmakelijke manier. Daarbij gesteund door zijn mede fractieleden die een jaar geleden als enige reactie konden bedenken dat zijn opmerking schadelijk voor de partij zou zijn als deze opmerking publiekelijk bekend zou worden. Een fraai staaltje van verwerpelijke normen en waarden.

Een Statenlid trok zijn conclusies na het uitblijven van interne maatregelen binnen de fractie en dat valt te prijzen. De heer Bosmans is nu uit de fractie gezet en de fractie zelf beraad zich over haar publiekelijke reactie volgens de fractieleider. Dit betekent waarschijnlijk dat er druk intern overleg is met de grote roerganger en verklaart waarom Geert nu opeens niets te twitteren heeft over een onderwerp dat werkelijk van belang is.

Er komt vast een excuus in een of andere vorm voor dit voorval, dit onder druk van de publieke opinie omdat het uiteindelijk toch naar buiten gekomen is. Hoe die ook zal luiden, een afgedwongen excuus is geen excuus. Dit hele voorval legt vooral bloot welke sentimenten er leven binnen deze partij, dat is op zich niets nieuws, maar het laat ook zien dat er iets wezenlijks mis is met de ethiek binnen haar geledingen. Maar ja wat wil je, de partijleider is zelf een Limburger.

Geplaatst op

Ontwikkelingsland

Als je aan een willekeurige westerling vraagt wat voor beeld hij heeft van een ontwikkelingsland dan zal er vast een beschrijving volgen waarbij het volgende aan de orde komt; Achtergebleven gebied, ver van ons vandaan, waar mensen een exotische taal spreken die voor ons nauwelijks te begrijpen en te verstaan is. Er is sprake van corruptie, fraude, criminaliteit en wetteloosheid. Een economie die maar niet op gang wil komen, ondanks al het ontwikkelingsgeld dat wij er in pompen en ingepompt hebben en omdat er een cultuur heerst van “na ons de zondvloed” komt die economie daar ook maar niet tot bloei, mede ook omdat die cultuur het moeilijk maakt om bindende afspraken met haar inwoners te maken. Ook hebben ze er te maken met natuurgeweld, als overstromingen en aardbevingen, in een omvang en regelmaat zoals wij die in het westen niet kennen. Tenslotte zijn het gebieden van waaruit gelukszoekers komen om zich te vestigen in ons beschaafde westen.

Is er nu zojuist een correct beeld geschetst van Verweggistan of moeten wij het dichter bij huis zoeken?

Laten wij dit plaatje eens leggen over onze eigen provincie Limburg. Het is een rot eind rijden vanuit de Randstad, als je er aankomt versta je de mensen niet. Als je denkt dat je een afspraak met ze gemaakt hebt, dan blijkt dat niet zo te zijn, of ze geven er hun eigen invulling aan. Iedere zin die ze uitspreken klinkt als een vraag omdat ze die bijna altijd eindigen met het woordje hè, wat de spraakverwarring alleen maar groter maakt.

Als Limburg in het nieuws komt, dan is het vanwege drugsrunners, drugscriminaliteit, corrupte, niet integere politici en frauderende aannemers. Zo af en toe een kleine aardbeving en ieder jaar de Maas die buiten zijn oevers treedt. Je zou zo langzamerhand gaan denken dat ze dit in stand houden als toeristische attractie. Er is nu toch genoeg overheidsgeld naar toegevloeid in al die jaren om dit probleem in te dammen. Of is dit geld bij Limburgse bouwbedrijven terecht gekomen?

De mijnen zijn nu zo’n  40 jaar geleden gesloten en ondertussen hadden ze toch wel een alternatief kunnen ontdekken om hun eigen economie weer op gang te brengen, met al dat ontwikkelingsgeld dat wij daar al die jaren ingestopt hebben.

Ik draag Limburg en haar inwoners geen warm hart toe en wat mij betreft verkopen wij die hele provincie voor het symbolische bedrag van één gulden aan België zodat het buitenland wordt. Dit geeft alleen maar voordelen. Wij besparen miljarden die niet meer bezuinigd hoeven te worden door dit kabinet, ons begrotingstekort wordt opeens fors kleiner. De criminaliteit in Nederland wordt een grote slag toegebracht door het in een keer onder te brengen in het buitenland. Wij geven de opportunisten Leers, Maxime Verhagen en Wilders de keus tussen Belg worden of een asielprocedure te starten vanuit een asielzoekerscentrum. Een inburgeringscursus zal de heren ook geen kwaad doen. Als je voorheen op de camping in Limburg jouw vakantie doorbracht, kan je nu tegen jouw buren goede sier maken, door te zeggen dat je dit jaar eens naar het buitenland op vakantie gaat.

De mijnen mogen dan dicht zijn, maar zoals de situatie nu is, is Limburg op alle fronten een bodemloze put waar wij zo snel mogelijk vanaf moeten. Nederland Limburg vrij!