De afgelopen week heb ik een aantal keren jubelverhalen
gelezen over het verschijnsel Supermarché. Ongetwijfeld van mensen die net
terug zijn van vakantie uit Frankrijk. Voor wie het verschijnsel niet kent; dit
zijn grote supermarkten die door hun regionale functie op het Franse platteland
meer bieden dan alleen levensmiddelen. Je vindt er ook kleding, cd’s,
tuingereedschap etc. Een soort Albert Heijn met een vleugje V&D.
Die verhalen lezend moest ik terugdenken aan mijn laatste
vakantie in Bretagne toen ik op zoek was naar eten wat binnen mijn dieet leek
te passen. In de schappen stuitte ik op een blik eendenragout. Ik mag graag
ragout eten, voor mij een hoogtepunt als ik mijn jaarlijkse kerstpakket opende
en er een blikje met bijbehorende ragoutbakjes in bleek te zitten. Al jaren
vind en vond ik geen ragout meer die paste binnen mijn dieet, altijd zaten er ingrediënten
in die ik niet verdraag. Maar dit blik eendenragout zag er heel veel belovend
uit, geen vervelende toevoegingen en, toen ik het etiket verder las, zelfs met
tips welk eten erbij geserveerd moest worden en bovenal een wijntip. De
gesuggereerde wijn was een Bordeaux dus niet een of ander goedkoop dertien in
een dozijn wijntje.
Het zag er allemaal zo veel belovend uit dat ik het blik in mijn winkelwagentje deed. Eenmaal buiten in de zinderende hitte twijfelde ik of ik niet gelijk in het groot in had moeten slaan maar de warmte maakte mij gelijk zo loom dat ik besloot dat op een later tijdstip nog te doen. Het is er die vakantie uiteindelijk niet meer van gekomen. Omdat het allemaal zoveel belovend klonk heb ik het blik bewaard totdat wij terug waren in Nederland. Alle gesuggereerde eettips ingeslagen bij de AH, samen met een dure fles wijn. De wijn van tevoren geopend zodat hij goed kon ademen en de aardappelpuree en rode
kool klaargemaakt. Vol verwachting opende ik het blik maar de inhoud zag er
niet erg uitnodigend uit. Het zag eruit als erwtensoep en eenmaal opgediend
smaakte het als een heel slechte Nederlandse erwtensoep, wat natuurlijk geen
combinatie is met aardappelpuree, rode kool en die goede wijn.
Ik geloof dat wij toen het eten weggegooid hebben, ons
vergrepen hebben aan de wijn en ondertussen de lokale pizzaboer gebeld
om zo onze honger te stillen. Mijn hunkering naar ragout is nooit overgegaan,
maar nooit heb ik meer een blik gevonden dat zo veelbelovend leek te passen in
mijn dieet. Als het woord Supermarché valt moet ik altijd terugdenken aan dit
verhaal. Nooit eerder heb ik een ragout gegeten die zo slecht was van kwaliteit,
maar tegelijkertijd ook nooit zoveel voorplezier en verwachtingen gehad naar
iets wat in blik verpakt zit. Slimme jongens die dat etiket ontworpen hadden.