Ik ben geboren in de jaren zestig en voor mij is de gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen altijd een vanzelfsprekendheid geweest. Ik heb een aantal feministische golven meegemaakt. Hoewel de inzet, de emancipatie van de vrouw, er altijd als constante was, vond ik de thema’s niet altijd even zinnig of bijdragen aan de goede zaak.
Zo herinner ik mij dat ik in de jaren 80 met mijn vrienden op een verjaardagsfeestje zat, met vreemd genoeg de meisjes aan de ene kant van de kamer en de jongens aan de andere kant. Tussen de meisjes ontstond een discussie over het gebruik van de woorden timmerman, timmervrouw of timmermens. Ik zat op de scheidslijn tussen de jongens en de meisjes en volgde de discussie op de voet. Na enige tijd vond ik de tijd rijp genoeg om mij in de discussie te mengen en wierp het volgende in de groep: Als een vrouw het vak van timmerman uitoefent dan betekent dit dat ze ook met balken moet sjouwen en als ze dit kan dan dan heeft ze het postuur van een man, laten we dus niet moeilijk doen en haar gewoon timmerman noemen. Vervolgens brak de pleuris uit en heb ik genoten van de discussie die zich ontvouwde. Feminisme heeft veel goede kanten maar humor is niet een van de speerpunten in de strijd die ze voeren.
Half jaren negentig ging ik samenwonen met een overtuigd feministe, ze was zelfs lid geweest van FORT groepen. Dit was een voor mij, afkomstig uit een dorp, onbekend fenomeen. FORT stond voor Feministische Oefen Radicale Therapie, er blijken ook MORT groepen geweest te zijn waarbij de M uiteraard voor man stond. Ik woonde een week samen met I, het was zaterdagochtend en ik zat buiten in het zonnetje de krant te lezen, toen ik het geluid hoorde van de wasmachine die aangaf dat de was gewassen was. Ik loop er naar toe en haal de was eruit en hang deze op aan een droogrek. Het viel mij wel op dat het alleen was van I was maar daar besteedde ik verder geen aandacht aan en ging verder met de krant lezen. Een uurtje later hoor ik weer het vertrouwde geluid van de wasmachine, blijkbaar had I de machine opnieuw gevuld en haal de machine leeg. Terwijl ik dat deed valt mij wederom op dat het alleen was van I is en mijn kleding ontbreekt. Ondertussen kwam I van boven, ik had haar in de tussenliggende tijd niet meer gezien en ik vraag aan haar “is er een speciale reden dat jij alleen jouw kleding gewassen hebt en niet die van mij? Het is tenslotte de eerste keer dat ik samenwoon. Kan vrouwenondergoed niet samen met die van mannen?” Tot mijn stomme verbazing antwoordde ze “je denkt toch niet dat ik de was voor jou ga doen”. Blijkbaar was het wel oké dat ik haar was ophing. Ik begon te lachen en heb gezegd dat wij maar eens moesten gaan praten, want emancipatie binnen een relatie gaat over gelijke rechten en plichten waar je in onderling overleg de taken en de lusten verdeelt.
Vanochtend zie ik een bericht op mijn telefoon voorbij komen dat Nederland moeilijk los komt uit de traditionele rolverdeling : in meer dan de helft van de gezinnen werkt de man voltijd en vrouw in deeltijd. Wij zijn ondertussen toe aan de vierde feministische golf geloof ik en daarbij is mij altijd opgevallen dat er zwaar op ingezet wordt dat de vrouw fulltime moet werken. Deze redenatie volgend zou de vrouw dus geëmancipeerd zijn als ze voltijd werkt terwijl de man juist laat zien dat hij geëmancipeerd is door in deeltijd te werken. Dat is toch raar? Emancipatie is volgens mij dat eenieder zelf zijn eigen overwegingen kan maken die hij of zij wil, met gelijke kansen, rechten, plichten en beloning. Dus juist niet een ander iets opleggen omdat dit nu de heersende consensus is.