Heel hardwerkend Nederland met een inkomen boven modaal maakt zich zorgen over de plannen van het aanstaande kabinet. Of windt zich er in ieder geval behoorlijk over op en vindt het een schandalige vorm van nivellering. Zo ook G, de vriend van een vriendin van mij, die zoals zij vertelde een avond chagrijnig naast haar op de bank gezeten heeft bij het vooruitzicht maximaal 480 euro per maand meer aan zorgpremie kwijt te zijn.
Beste G misschien vind jij het aardig om eens het volgende rekensommetje met mij te maken hoe het mij de afgelopen jaren is vergaan.
In 2001 moest ik de handdoek in de ring gooien wat betreft mijn werkzame leven. Ik werd 80-100% arbeidsongeschikt verklaard. Vanaf 1986 tobde ik al met ernstige gezondheidsklachten maar in 2001 moest ik uiteindelijk toch het werktoneel verlaten. Jarenlang werkweken gemaakt van 50-60 uur per week, dus ik voldeed wel aan het plaatje van wat de doorsnee liberaal verstaat onder de hardwerkende burger. Toen ik mijn carrière besloot, verdiende ik zo’n 110 duizend gulden per jaar. Een bovengemiddeld inkomen in die jaren.
Ik kwam in de WAO terecht en kreeg niet zoals menigeen denkt 70% van mijn laatst verdiende loon maar kwam op zo’n 50% daarvan uit. Dit doordat de hoogte van deze uitkering een maximum dagloon kent en daar zat ik beduidend boven. Gelukkig had ik, niet dit scenario voor ogenhebbend, een WAO-gat verzekering afgesloten. Had ik dat niet gedaan dan had ik nu 772 euro netto minder te besteden gehad per maand. Al met al zit ik nu net iets boven een modaal inkomen. Geen reden tot klagen dus want menig chronisch zieke komt er heel wat minder bekaaid af. Meer in de buurt van het minimum loon of zelfs bijstand niveau.
Ik ben in het bezit van een eigen huis wat ik destijds gekocht heb op basis van het inkomen toen ik nog werkte. De terugval in inkomen is dus goed merkbaar voor mij, zeker in combinatie met het geld dat ik moet besteden aan dieetkosten en geneesmiddelen. Per maand ben ik 700 euro kwijt aan hypotheek, een bedrag dat ongeveer gelijk is aan wat ik kwijt zou zijn als ik in een vergelijkbare huurwoning zou wonen. Geen idioot hoog bedrag dus in ieder geval voor een appartement van 100 m2 meter.
Na jaren van verholen bezuinigingen zit ik nu op het randje van mijn financiële kunnen. Ik heb al jaren mijn belastingteruggave nodig om de financiële eindjes aan het eind van het jaar rond te breien.
Met de invoering van het nieuwe zorgstelsel is mijn zorgpremie fors gestegen, maar dit geldt voor een ieder dus dat zal ik buiten beschouwing laten voor het overzicht wat hierna volgt. De invoering van de opeenvolgende verhogingen van de eigen bijdrage voor de zorg kan ik wel meetellen want daar is voor mij als chronische zieke geen ontkomen aan met minimaal twee bezoeken aan het ziekenhuis per jaar voor controle. Die 350 euro moet ik dus in ieder geval inleveren. Als chronische zieke had ik in het verleden recht op een toeslag middels de belastingaangifte, deze is verdwenen. Een aantal medicijnen wordt niet meer vergoed. Deze kon ik wel weer opvoeren bij mijn belastingaangifte als zorgkosten maar in de loop van de afgelopen jaren is hier een verholen bezuiniging doorgevoerd. Kon ik in het verleden, als ik boven een drempel uitkwam met mijn ziektekosten deze als chronisch zieke met 110% verhogen, dit is inmiddels afgebouwd tot 40%. Ik ben erg veel geld kwijt aan dieetkosten, ik geef gemiddeld zo’n 450 euro per maand uit aan eten in mijn eentje. Een deel van die kosten kon ik declareren bij de belastingdienst in de vorm van dieetkosten. De laatste jaren zijn veel diëten geschrapt en de bedragen die je daarvoor af mag trekken ongeveer gehalveerd, wat het weer lastiger maakt om die drempel te halen en als je er overeen komt mag je het geheel nog maar met 40% verhogen. Concreet kan ik er het volgende over zeggen, kreeg ik in 2010 nog 4250 Euro terug van de belasting, dit jaar was dit 1500 euro. Een verschil van 2750 Euro. Ik heb die belastingteruggave nodig om de gaten te vullen die door het jaar heen zijn ontstaan. Het betreft vooral zorgkosten die ik voorgefinancieerd heb. Ik doe geen vreemde dingen met mijn geld, kleren koop ik nauwelijks, al 15 jaar niet meer op vakantie geweest maar wel stijgende energiekosten, gemeentelijke belastingen en zorgkosten.
Ik probeer om binnen mijn kunnen weer deel te nemen aan het leven en dat lukt langzaam aan steeds een beetje beter, hoewel ik wel het gevoel heb dat ik langzaam de grens bereikt heb wat nog haalbaar is voor mij. Wat mij in dit proces heel veel geholpen heeft is mijn PGB. Ook dit instrument staat al lange tijd onder druk. De eisen om er nog voor in aanmerking te komen zijn fors opgeschroefd de laatste jaren en de toegekende budgetten zijn ongeveer gehalveerd in 5 jaar tijd. Ook is er is een eigen bijdrage ingevoerd (224 Euro) wat je dus per definitie kwijt bent. Daarnaast is er volop onzekerheid of ik mijn toegekende indicatiestelling voor de komende jaren kan verzilveren en hoe. Met de overheveling van de AWBZ naar de gemeenten ontstaat nog meer onzekerheid over de daadwerkelijke toekenning en invulling van de toegekende indicatie. Daarmee is het onzeker of de weg die ik na lang hard werken ingeslagen ben en enige vorm heb kunnen geven, voort blijft bestaan.
Duidelijk mag zijn dat ik, afhankelijk voor mijn inkomen van een uitkering en met mijn fysieke beperkingen, op dit moment niet in staat ben mijn inkomen aan te vullen. De maatregelen van de afgelopen jaren hebben er hard ingehakt en met alles wat er nog op stapel staat ziet het er allemaal niet zo rooskleurig uit. Niet op de korte termijn en ook niet op de lange termijn. Door de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd blijk ik ook opeens met een WAO-gat gat te zitten. WAO-gat gat? Jazeker. Mijn afgesloten WAO-gat verzekering keert uit tot mijn 65ste jaar. Door het verhogen van de pensioenleeftijd zit ik dus straks 2 jaar met een gat waarin ik alleen nog maar mijn WAO heb die wel doorloopt tot mijn 67ste. Pas dan wordt mijn inkomen weer aangevuld door mijn pensioen.
De rechtgeaarde liberaal zal nu zeggen: je hebt nog 13 jaar om te sparen om het gat wat je nu voorziet op te vullen. Waarvan dan? Ik kan hiervoor geen geld meer opzij zetten want als ik de bedragen even optel die ik hierboven genoemd heb dan heb ik de afgelopen jaren al 277 euro ingeleverd per maand. Reken ik dat door naar een inkomen van boven de 70.000 euro dan heb ik al relatief gezien 15,5% meer ingeleverd dan jij straks gaat doen als je daadwerkelijk die 480 euro per maand extra zou moeten gaan betalen. De verhoging van de zorgpremie die voor mij in het vat zit is nog niet eens meegenomen in dit percentage. Jij hebt het vooruitzicht dat jouw inkomen door hard werken nog verder toe zal toenemen. Op dit moment heb ik dat vooruitzicht en die mogelijkheid niet.
Dus als heel hardwerkend VVD stemmend Nederland op dit moment of in opstand komt, of chagrijnig op de bank zit heb ik daar nu niet zoveel compassie mee. Ondanks de situatie waar ik in zit en waar ik het beste van probeer te maken, zal je mij nog steeds niet horen klagen, maar het beroep op mijn solidariteit heeft nu wel ongeveer de grens van wat mogelijk is bereikt. Tweemaal modaal en meer, nu is het jullie beurt!
Ik hoorde de voorzitter van de JOVD zeggen dat het wrang is dat de succesvolle mensen die wat van hun leven willen maken nu zo door deze beoogde ombuiging getroffen worden. Moet ik uit deze uitspraak afleiden dat ik niets van mijn leven gemaakt heb en daardoor de afgelopen jaren terecht zo gekort ben? Dat is een diskwalificatie waar ik aanstoot aan neem. Succes is een relatief begrip en de scheidslijn tussen wel en niet succes hebben (wat je daar ook onder mag verstaan) is dun. Een tegenwerkende gezondheid of ander onheil dat je treft kan je heel snel aan de andere kant van die lijn doen belanden. Daarom is solidariteit zo’n belangrijk instrument om onze samenleving leefbaar te houden.
Nagekomen bericht:
Ik lees net het onderstaande bericht. Dit lijkt een een aanvulling op mijn betoog. Naast de beoogde hervorming van het zorgstelsel schijnen er nog een paar maatregelen in de pijpleiding van het regeerakoord te zitten die de chronisch zieken nog ietsje harder gaat treffen dan de maximaal 480 Euro waar hierboven sprake van is voor de hoge inkomens. Dit bovenop de maatregelen die de afgelopen jaren al doorgevoerd zijn en waar ik de gevolgen hierboven reeds geschetst heb.
111 Teletekst za 03 nov “Financiële strop chronisch zieken”
Chronisch zieken en gehandicapten gaan er een paar duizend euro per jaar op achteruit door de maatregelen in het regeerakkoord.Dat heeft de CG-Raad,de koepel van 190 patiëntenorganisaties, berekend. Vooral de groep chronisch zieken met een inkomen tussen modaal en twee keer modaal wordt hard getroffen, zegt de belangenorganisatie. Dat heeft onder meer te maken met het eigen risico en de inkomensafhankelijke zorgpremie. Chronisch zieken met hoge medische kosten kunnen in grote problemen komen, zegt de CG-raad.Nederland telt 4,5 mln mensen met zeker één chronische ziekte.