Een van de zaken die de discussie en het vinden van een
oplossing voor de Eurocrisis bemoeilijkt is het gegeven dat welke oplossing er
ook komt voor dit probleem, het gevoel blijft dat de veroorzakers zich niet aan
de gemaakte afspraken gehouden hebben en daar in een bepaald opzicht zelfs voor
beloond worden omdat anderen, die niet verantwoordelijk zijn voor het ontstaan
van dit probleem, op moeten draaien voor de kosten. In dit geval is dit gevoel
niet helemaal juist. Als men destijds goede afspraken gemaakt had bij het instellen
van de eurozone met goede sancties voor de overtreders van de regels dan waren
het nu niet de belastingbetalers in landen als Nederland die telkens weer
opnieuw geld op moeten hoesten in de pogingen om het ontstane probleem in te
dammen.
In 2001 hebben KPN, Vodafone en T-Mobile verboden
kartelafspraken gemaakt. Ze wisselden onderling informatie uit over de hoogte
van vergoedingen voor dealers die de telefoons verkopen. Als uitvloeisel van
deze overtreding moeten ze elk een boete betalen, opgelegd door de NMA. Deze boete gaan deze bedrijven ongetwijfeld weer verhalen bij hun consumenten door hogere tarieven
in rekening te brengen. Zo wordt de consument tweemaal genaaid. Eerst bij de
aankoop van de telefoon en nu nogmaals om de boete op te hoesten.
Zowel bij dit laatste als bij het eerste voorbeeld is het
duidelijk dat een systeem van boetes uitdelen of financiële wurgconstructies
opleggen niet een oplossing biedt waarbij de onschuldige consument of
belastingbetaler niet de dupe wordt. In mijn ogen is er maar een systeem van
corrigerend optreden tegen dit soort wanpraktijken dat daadwerkelijk iets
bewerkstelligd en dat is door de verantwoordelijke bestuurders persoonlijk en
hoofdelijk verantwoordelijk te stellen. Ook financieel. Niet het bedrijf of
land is verantwoordelijk voor het niet nakomen van gemaakte afspraken of wetten
maar de persoon die de zaak uit de hand heeft laten lopen of opdracht heeft
gegeven om bewust de regels te overtreden.
Mocht blijken dat deze oplossing op de lange termijn niet voldoende afschrikwekkend werkt en dus geen soelaas biedt, dan is er altijd nog de Guillotine. De geschiedenis heeft laten zien dat dit hulpmiddel een belangrijke rol gespeeld heeft om daadwerkelijk een
streep te zetten onder het Ancient Regime. De hoofdelijk aansprakelijkheid gaan wij dan ook echt letterlijk nemen.
Rechts Nederland zal toch ongetwijfeld warm lopen
voor deze oplossing. Ze zijn nu al bezig om overtreders reeds bij de eerste
overtreding aan de schandpaal te knopen en vervolgens elke kans te ontnemen om het leven te beteren in de toekomst. Nu in hun ogen gebleken is dat de zachte aanpak niet werkt voor de gewone wetsovertreder ligt het in de lijn om dit door te trekken naar de laag van bestuurders die niet malen om het nakomen van, in hun ogen, boterzachte afspraken.