In het weekend lees ik altijd Volkskrant Magazine en sinds enige tijd is daar de rubriek Buitenkans aan toegevoegd. Daar kunnen singles op de oude analoge manier een contactadvertentie plaatsen. Opgeleukt met een verhaaltje van de redactie over de betreffende personen.
Voor mij ligt het exemplaar van afgelopen weekend. In het oog springt de kop boven het verhaal van Lisette. Zij zoekt: ” Iemand die niet bang is mij op mijn plek te zetten”. Dat is een kop die je tegenwoordig boven veel van de vrouwelijke zoekers ziet, in allerlei variaties. Populair is ook “Ik zoek iemand die mij aan kan”.
Volgens mij is dit Viva taal voor; ik weet dat ik kuren heb maar ik ben niet van plan er zelf iets aan te doen. Daarvoor heb ik jou nodig, de ideale man die aan al mijn (niet reële) droomwensen voldoet. Jij mag het moeizame werk doen om mij te wijzen op al mijn onhebbelijkheden en onaangename karaktertrekjes. Als het daardoor uiteindelijk leidt tot een gespannen sfeer tussen ons, was jij toch niet de ware voor mij en ga ik weer vrolijk verder met het oppakken van mijn oude onhebbelijkheden. In ieder geval heeft onze relatie dan geleid tot een hoop gesprekstof met mijn vriendinnen, wat een band schept en mijn status en idee, dat ik toch wel een unieke persoonlijkheid ben versterkt. Ik ben zo bijzonder dat daardoor die ware voor mij zo moeilijk te vinden is. Een win-win situatie.
De arme man gefrustreerd en afgebrand achterlatend.