Berichten

Geplaatst op

Een afgedwongen excuus is geen excuus

Regelmatig doe ik mijn boodschappen bij mijn lokale AH in Den Haag en onlangs kreeg ik een onaangename verrassing. Overal om mij heen hoorde ik Limburgs spreken. De rillingen liepen over mijn rug. Bezoekers uit ons eigen ontwikkelingsgebied op bezoek. Met welke reden waren ze hier en waarom in zulke grote getale? Hopelijk toch niet vanuit het oogpunt van familiehereniging of nog erger, gedreven door economische motieven? Het zweet brak mij uit bij de gedachte dat zij onze Randstad nog meer zouden infiltreren met hun verwerpelijke omgangsvormen en normen en waarden.

Gelukkig was dit een eenmalige ervaring en zijn mijn angsten die ik hierboven benoemde tot nu toe geen werkelijkheid geworden. Er is één aspect van onze multiculturele samenleving waar ik moeite mee heb en dat zijn de economische gelukszoekers uit het zuiden van ons land die onze banen inpikken en onze Randstad doordrenken met hun cultuur.

Waarom waren ze opeens in zulke grote getale hier in Den Haag? Ik bleef het mij afvragen en gisteren viel opeens het kwartje. Waarschijnlijk was het een georganiseerde busreis van “goede” geassimileerde Limburgers die op zoek waren naar halal vlees. Naar ik nu begrijp is de kennis van de doorsnee Limburgse supermarkteigenaar niet groot op dit terrein want deze betitelt Turks varkensvlees als halal. Hij verpakt deze opvatting trouwens ook nog op een bijzonder onsmakelijke manier. Daarbij gesteund door zijn mede fractieleden die een jaar geleden als enige reactie konden bedenken dat zijn opmerking schadelijk voor de partij zou zijn als deze opmerking publiekelijk bekend zou worden. Een fraai staaltje van verwerpelijke normen en waarden.

Een Statenlid trok zijn conclusies na het uitblijven van interne maatregelen binnen de fractie en dat valt te prijzen. De heer Bosmans is nu uit de fractie gezet en de fractie zelf beraad zich over haar publiekelijke reactie volgens de fractieleider. Dit betekent waarschijnlijk dat er druk intern overleg is met de grote roerganger en verklaart waarom Geert nu opeens niets te twitteren heeft over een onderwerp dat werkelijk van belang is.

Er komt vast een excuus in een of andere vorm voor dit voorval, dit onder druk van de publieke opinie omdat het uiteindelijk toch naar buiten gekomen is. Hoe die ook zal luiden, een afgedwongen excuus is geen excuus. Dit hele voorval legt vooral bloot welke sentimenten er leven binnen deze partij, dat is op zich niets nieuws, maar het laat ook zien dat er iets wezenlijks mis is met de ethiek binnen haar geledingen. Maar ja wat wil je, de partijleider is zelf een Limburger.

Geplaatst op

Watersnood anno 2012

Er voltrekt zich in het noorden van ons land een nationale ramp zo laten de media ons al een aantal dagen weten. Eerlijk gezegd nam ik deze berichten nogal met een korreltje zout want bij mij kwamen beelden op van de vorige “bijna” ramp in 1995/1996, toen de uiterwaarden dreigden over te lopen als gevolg van overvloedige regenval in landen aan de bovenloop van de rivieren die ons land binnenkomen.

Destijds werden vooral nieuwbouwprojecten bedreigd die in de uiterwaarden gebouwd waren door op winst beluste projectontwikkelaars. Ook toen werd er gerefereerd aan onze eeuwige strijd tegen het water dat ons land al eeuwen voert. Persoonlijk was ik destijds van mening dat als je huizen bouwt op de plek die historisch gezien juist bescherming moeten bieden tegen het water, je een strategisch slechte beslissing neemt die de vijand dan wel heel veel troeven in de hand geeft om een goede klap uit te delen. De huizen staan er nog steeds en inmiddels zijn er miljoenen overheidsgeld uitgegeven om de loop van de rivieren te kanaliseren en overloopgebieden te creëren. De korte termijn winsten die projectontwikkelaars en gemeenten destijds maakten hebben er vooral toe geleid dat de samenleving in zijn geheel opdraaide voor het winstbejag van een select clubje dat in ieder geval niet het collectieve belang op de lange termijn van de samenleving in zijn geheel voor ogen had.

Ik zie nogal wat overeenkomsten met de maatregelen van het selecte clubje dat nu onze regering vormt. In hoog tempo zijn ze de dijken die onze samenleving en natuur de afgelopen 60 jaar beschermden tegen armoede en sociale kwetsbaarheid, te ondergraven en door te breken. Ook nu zal het de samenleving op de lange termijn meer kosten dan het op korte termijn lijkt op te leveren. Mark Rutte verwoordt het goed; de overheid is geen geluksmachine. Inderdaad deze regering veroorzaakt leed voor de kwetsbaren.

Maar terug naar de gebeurtenissen in het noorden. Gisteravond werd mij duidelijk dat er inderdaad iets ernstigs aan de hand is, want het Leger des Heils is een inzameling begonnen. Er wordt speelgoed ingezameld voor de geëvacueerde kinderen. Beelden van een troosteloze sporthal waar de geëvacueerden verzameld waren met mensen in paniek die zo overhaast hun huis hadden moeten verlaten dat ze zelfs geen tijd gehad hadden om hun pinpas mee te nemen zodat ze nu niet in staat waren om zelf speelgoed voor hun kroost te kopen?

Welnee. Wij zagen nuchtere mensen wier familie al generaties lang wonen in de getroffen gebieden en weten dat ze kunnen vertrouwen op de dijken die in het verleden opgeworpen zijn om hen te beschermen tegen de elementen. Die zekerheid geeft rust en welzijn en dat is ook wat deze mensen uitstraalden.

Geplaatst op

Zelfinzicht of zelfkritiek, altijd lastig voor een politicus.

Zelfinzicht of zelfkritiek zijn eigenschappen die meeste
politici zichzelf wel toedichten maar slechts zelden belijden en dan meestal
alleen maar onder groeiende druk van buitenaf.

Zojuist lees ik dat Vicepremier Verhagen in Tros Kamerbreed gezegd
heeft dat de bisschoppen bij zichzelf te rade moeten gaan of moeten aftreden.
De kerk moet zich volgens jou afvragen waarom er in Nederland 4 miljoen
katholieken zijn en maar 200.000 kerkgangers.

Maxime kijk eens in een spiegel en vraag jezelf eens af hoe
het komt dat onder jouw leiderschap de partij gekelderd is van 21 zetels nu,
naar 11 zetels in de laatste peilingen. Er zijn in Nederland zo’n 12 miljoen
kiesgerechtigden en bij 11 zetels betekent dit zo’n 690.000 stemmen op het CDA
als de opkomst gelijk zou zijn als bij de verkiezingen van 2010. In Nederland
zijn er zo’n kleine 7 miljoen mensen verbonden aan Christelijke kerken. Slechts
10% van jullie potentiële kiezers kan zich dus vinden in het CDA onder jouw
leiderschap.

Toegegeven de cijfers die jij noemt voor de Katholieke kerk
zijn nog beroerder, slechts zo’n 5%. Maar daar is het duidelijk. Het probleem
zit niet de overtuiging die ze uitdraagt maar in het instituut en hoe zij met
haar leiderschap en volgelingen omgaat en omging.

Waar knelt het bij het CDA op dit moment? Het leiderschap,
hoe ze met haar kiezers omgaat of de ideeën die jullie op dit moment uitdragen?
Het lijkt mij dat jij ook al enige tijd aan het ontkennen bent dat er iets
serieus mis is. Ik twijfel er niet aan dat het moment niet ver meer weg is, dat
ook jij het boetekleed aan zult moeten trekken. Ik ben alleen benieuwd of, als
het moment daar is, jij dit zult doen omdat de bewijzen zich tegen je opstapelen.
Of dat het voortkomt uit een moment van zelfreflectie waarin je tot de slotsom
komt dat het belang van CDA boven dat van jou zelf gaat.

Geplaatst op

Goed doordacht sociaal beleid

Tien jaar geleden zag ik de huidige minister van Sociale Zaken voor het eerst op televisie in zijn functie als Tweede Kamerlid. Met verbazing hoorde ik aan wat voor ideeën er in
dat hoofd van hem huisden. Het betrof toen vooral zijn gedachten over
asielzoekers en ik dacht bij mijzelf, bij deze man is het sociaal denken en
zich kunnen verplaatsen in de positie van een ander niet erg sterk ontwikkeld. In
het huidige politieke landschap lijkt dit juist een aanbeveling te zijn om op
de plek te belanden waar je zeker niet thuis hoort.

 

In de afgelopen twee dagen heb ik twee voorstellen van hem gelezen waar ik van denk wat heeft dit met sociaal te maken, maar waar hij blijkbaar een jaar de tijd voor nodig gehad
heeft om er over te broeden. Het storende aan de voorstellen is dat ze zo
slecht doordacht zijn en ver van de werkelijkheid staan.

 

Het eerste voorstel begint met de constatering dat wij in Nederland een half miljoen mensen hebben onder de 65 met een uitkering. Er zijn 300.000 mensen uit andere Europese landen hier werkzaam en wij hebben honderdduizend vacatures. Dus het werk is
er. Dit betekent dat als er werk elders is jij daarvoor zult moeten verhuizen
of reizen. Dit willen wij op gaan leggen aan mensen met een bijstandsuitkering.

 

Jarenlang is er vanuit de politiek op gehamerd dat een bijstandsuitkering geen luxe uitkering mag zijn. Hij is bedoeld om in de meest noodzakelijke levensbehoeften te
voorzien. Hoe dit in de praktijk uitwerkt is wel duidelijk door het toenemend
aantal mensen dat gedwongen gebruik maakt van voedselbanken. Vanwege het feit
dat voor woningen bijna overal wachtlijsten zijn van jaren zal je dus
aangewezen zijn op reizen. Als verhuizen wel een optie is waarvan moeten de
verhuiskosten en inrichtingskosten van betaald worden als je nu al je hoofd
niet boven water kan houden? Hetzelfde geldt natuurlijk voor het reizen. Waarvan
betaal je een maand lang het reizen tot het moment dat het eerst verdiende geld
op jouw rekening gestort wordt? Hopende dat het bedrag dat je gaat verdienen
voldoende is om die reiskosten te dekken. En dat is natuurlijk het volgende
punt; die honderdduizend vacatures die blijkbaar niet vervuld kunnen worden
zijn er al jaren dus die kunnen wij in het bovenstaande rekensommetje buiten
beschouwing laten. Blijven de 3000.000 concurrenten uit voornamelijk Oost Europa.
De reden dat deze mensen hier werk hebben is omdat ze zo goedkoop zijn voor de
werkgevers en de reden dat deze mensen zo goedkoop kunnen werken in ons land is
dat ze relatief weinig geld uitgeven aan huisvesting en gas en licht. De enige
manier om de strijd aan te gaan met deze mensen om een baan is door bereid te
zijn te werken tegen een lager loon dan waar zij voor werken. Maar die Oost Europeanen
werken al voor het merendeel tegen het wettelijk minimumloon, dus hoe kan je
daar onder gaan of op basis daarvan hoge dagelijkse reiskosten van betalen?

 

Het tweede voorstel is een aanscherping van de ziektewet. Voor mensen met een tijdelijk contract wordt de hoogte van de uitkering afhankelijk van de tijd die ze gewerkt hebben.
Bij ziekte krijgen ze eerst 70% van het loon en daarna gaat het, afhankelijk
van het aantal maanden dat je gewerkt hebt terug naar 70% van het minimumloon.
Al jaren is het zo dat als je in dienst treed bij een (nieuwe) werkgever je een
tijdelijk contract aangeboden krijgt. Dit is dus een maatregel die iedereen
treft die van baan verwisseld of deel begint te nemen aan het arbeidsproces. Ik
moet hierbij denken aan een secretaresse die bij ons kwam werken en na de
eerste werkdag op weg naar huis geschept werd door een auto, met een
gecompliceerde beenbreuk als gevolg. Dus zou de uitkomst van dit voorstel zou
voor haar geweest zijn een heel snelle terugval in inkomen terwijl ze een goed
betaalde baan had bij haar vorige werkgever. Als deze maatregel bedoeld is om
de arbeidmarkt flexibeler te maken dan schiet het zijn doel wel erg voorbij.

 

Er wordt gepropageerd dat de toekomst voor Nederland ligt bij het flexwerken maar als overheid ga je de rechten van deze werknemers vervolgens uitkleden. Volgens mij gaat de
arbeidsmarkt door dit soort maatregelen steeds meer op slot zitten. Een ander
voorbeeld van dit soort beleid is dat de banken de verplichting opgelegd
gekregen hebben spaarzamer om te gaan met het verstrekken van hypotheken. Als gevolg
daarvan krijg je alleen nog een hypotheek als je een vaste baan hebt. De flexwerker
is wat dat betreft volledig buitenspel gezet met als gevolg dat de huizenmarkt
nog meer op slot is gaan zitten.

 

De lijn die ik bespeur in het beleid van minister Kamp’s denken is dat hij vooral gevangen zit in Wij en Zij denken. De flexwerker, de bijstandstrekker en de asielzoeker
worden in zijn denken gebrandmerkt op gronden die ik niet begrijp. Dit kabinet
verkoopt dit soort maatregelen onder het mom dat zij de verantwoordelijkheid
bij de mensen zelf legt, maar in werkelijkheid wentelt zij haar
verantwoordelijkheid af op mensen die niet in positie zijn om iets met deze verantwoordelijkheid aan te kunnen. Daar is niet sociaals aan.

 

Wat de basis is voor zijn Wij en Zij denken weet ik niet. Hij kan het in ieder geval niet ontlenen aan een superioriteitsgevoel over anderen op basis van zijn sociale en intellectuele capaciteiten.

Geplaatst op

De moderne mens

Ik heb ooit eens gelezen dat de moderne mens in een jaar
tijd meer informatie te verstouwen krijgt dan de middeleeuwer in zijn hele
leven. Misschien was het zelfs wel in een maand tijd. In ieder geval werd dit
nieuws gebracht als iets wat de moderne mens onderscheid van onze voorouders,
namelijk het vermogen om grote hoeveelheden informatie te verwerken en daar
daadwerkelijk iets mee te aan te kunnen vangen.

Radio, televisie, internet, sociale media, telefoon, e-mail,
sms’en, pings en twitter. De berichten vliegen je inderdaad om de oren in een
niet aflatende stroom.

Ik geloof er inderdaad best in dat de moderne mens,
opgegroeid in een tijd waarin deze informatiestromen tot ontwikkeling gekomen
zijn, daar makkelijker mee om kan gaan dan iemand die daar plompverloren
ingeworpen wordt. Maar het heeft bijeffecten; de informatie die tot ons komt
wordt steeds vluchtiger van karakter en wordt steeds vaker verpakt in
soundbites die ons er toe moeten verleiden om juist aandacht te besteden aan
een specifiek bericht. Dit gaat ten koste van de verdieping.

Meer en meer merk ik hoe zich dit vertaald in het dagelijkse
leven. Nieuws wordt steeds oppervlakkiger en blijkt meer en meer onbetrouwbaar.
Mensen krijgen daardoor een steeds korter attentieniveau voor de informatie of
berichten die ze ontvangen. Anno 2011 ervaar ik steeds vaker dat als je iets
vraagt aan iemand, het in toenemende mate moeite kost om aan de ander duidelijk
te maken wat jouw vraag of nieuws precies inhoud. De ontvanger hoort het half
aan of leest het globaal en is al bezig met het ontvangen of zich aan het voorbereiden
op de volgende brok informatie die op hem of haar afkomt. Je moet het al
helemaal in je hoofd halen om bijvoorbeeld in een e-mail twee of meer vragen
te stellen aan iemand. Dan kan je er bij voorbaat al vanuit gaan dat je maar
een half antwoord krijgt.

Lang dacht ik dat het desinteresse was van mensen in elkaar,
waardoor gemaakte afspraken, vertelde informatie of gestelde vragen niet
overkomen of blijven hangen. Maar nu denk ik dat de hersens van de moderne mens
weliswaar een honger hebben naar informatie maar deze hersens slechts in een
enkel geval in staat zijn iets te doen met die informatiestroom. Per saldo zal
er dus uiteindelijk slechts een heel klein deel van de aanhoudende informatie
die op ons afkomt ons werkelijk bereiken. Zodat het onderscheid tussen de
middeleeuwer en de moderne mens waarschijnlijk toch niet zo heel groot is.

Een kanttekening nog bij deze conclusie; zelfs voordat de
informatiemaatschappij zijn huidige vorm kreeg was het al onmogelijk om
afspraken te maken, een goed gesprek te hebben met, of door te dringen tot Brabanders
en Limburgers. Ik pleit dan ook voor een diepgaand onderzoek naar de
hersenwerking bij deze bevolkingsgroep. Ten opzichte van de middeleeuwer hadden
zij al een achterstand, welke ze nog steeds niet ingelopen hebben. Het is niet
voor niets dat de economische ontwikkeling in deze gebieden achtergebleven is
bij de rest van Nederland.

Geplaatst op

De lachende derde.

De NMA heeft vandaag invallen laten doen bij drie grote Telecom-
aanbieders van Nederland vanwege vermeende prijsafspraken waar wij als
consument de dupe van zijn omdat ze de vrije marktwerking verstoren. Als gevolg daarvan hebben wij als consument meer betaald voor hun producten dan wij eigenlijk
hadden moeten.

De normale gang van zaken is, dat als het onderzoek
uitwijst dat er inderdaad verboden prijsafspraken gemaakt zijn, dat er boetes
opgelegd worden in de orde van grootte die vaak niet misselijk zijn. Deze
boetes moeten op een of andere manier bekostigd worden door deze bedrijven en
ongetwijfeld zullen ze de rekening hiervoor bij de consument leggen. Zo is het
in het verleden ook gegaan bij andere boetes die opgelegd zijn aan
netbeheerders en andere organisaties waarvan bewezen werd dat ze verboden
prijsafspraken gemaakt hadden.

Moet ik als consument dus blij zijn met dit soort onderzoeken? Ik weet het niet.                  Ik heb als klant dus in eerste instantie teveel betaald, omdat er een boete opgelegd wordt moet ik in de toekomst bijdragen aan deze kostenpost voor de betrokken bedrijven want anders gaan hun aandeelhouders koeren. De opbrengsten van de boetes vloeien naar de staat en die heeft nog nooit belastingen verlaagd omdat de staatskas onverwacht gespekt werd.

Het lijkt mij dat het de consument is die dan voor een tweede keer getroffen wordt in zijn portemonnee, terwijl de staat de lachende derde is. Beter lijkt het mij dat degenen die daadwerkelijk de prijsafspraken gemaakt hebben persoonlijk en hoofdelijk aansprakelijk gesteld worden voor de aangerichte schade, in plaats van het opleggen van boetes aan de betrokken bedrijven.
Daar gaat veel meer een preventieve werking vanuit om dit soort kartelafspraken
in de toekomst de kop in te drukken. Het geld dat zij moeten betalen zou dan
bijvoorbeeld bij een goed doel terecht moeten komen of wellicht verdeeld kunnen
worden over de pensioenfondsen in Nederland, zodat het geld indirect weer
terugvloeit naar de consument.

Geplaatst op

Movember

Vorige week vrijdag zette ik de tv aan en opeens keek ik in
het gezicht van Ruud Gullit met een snor. Dit bleek in het kader te zijn van
Movember. Na enig zappen zag ik bij DWDD dat wat niet meer wil groeien boven op zijn hoofd, wel wil lukken op de bovenlip van Marc Marie Huijbregts. Wederom inhet kader van Movember.

Zojuist heb ik mijn zorgverzekering overgesloten voor 2012
want mijn huidige zorgverzekeraar heeft besloten mijn eigenrisico tussen de
regels door stilletjes te verhogen door in het komende jaar nog maar 80% van de tandartskosten te vergoeden.

Al ploegend door de verschillende vergoedingen viel mijn oog
er op dat prostaatonderzoek zowel in de basisverzekering als bij alle aanvullende verzekeringen niet vergoed wordt. Dit in tegenstelling tot onderzoeken naar kanker bij de specifiek vrouwelijke lichaamsdelen.

Het is leuk hoor zo’n actie om mensen attent te maken op de
risico’s van prostaatkanker maar als zorgverzekerend Nederland een signaal
afgeeft dat zij geen aandacht aan dit fenomeen willen besteden, dan is het
enige tastbare effect voor dit moment een excessieve haargroei op bovenlippen van mannen die daardoor lijken op pornosterren uit de jaren 70 en 80.

Geplaatst op

Tweedeling

We hebben er lang op moeten wachten maar de denktank van de
VVD begint op stoom te komen en het ene goede idee na het andere wordt op ons
afgevuurd. Hadden ze onlangs het idee om de patiënt vooraf aan een behandeling
te confronteren met de kosten, om zo in te spelen op het gemoed van de patiënt
om die noodzakelijke heupoperatie toch maar niet uit te laten voeren omdat dit
de samenleving teveel kost.

Nu is er het volstrekt briljante idee om de uitkering van Occupy-activisten
af te nemen  die  op dit moment kamperen op het Maileveld, onder
het motto dat wie in de kou kan demonstreren ook kan werken. Persoonlijk zie ik
het verband niet direct tussen kamperen en het zogenaamd misbruik maken van je
uitkering. Blijven in deze redenering Occupy-activisten die zich een hotel
kunnen veroorloven buitenschot? Gratis kamperen nee, maar als je de economie
draaiende houdt met je uitkering door een hotel wat omzet te geven is wel toegestaan?

Het idee is voortgekomen uit de pen van de Haagse VVD-fractie
en wordt gesteund door de landelijke fractie. Dat maakt wel duidelijk dat
samenwerken met een populistische partij als de PVV zijn sporen achterlaat. Als
je maar lang genoeg met gif in aanraking komt krijg je er vanzelf iets van
binnen op den duur.

Volgens mij tracht de VVD met deze beoogde maatregel een tweetal
dingen te zeggen. Als je een uitkering krijgt dan moet je jouw energie richten
op het verkrijgen van een baan en deze energie niet gebruiken om uiting te
geven aan maatschappelijke kritiek. Vanuit deze redenering schaar ik mij
eigenlijk ook bij dat “uitschot” wat nu op het Malieveld bivakkeert door dit
stukje te schrijven in plaats van mijn tijd te besteden aan het doorbladeren
van vacatures. Maar ook mevrouw Verdonk die de afgelopen anderhalf jaar haar
tijd besteedde aan het runnen van haar eigen politieke partij terwijl ze van
een wachtgeldregeling genoot. Weliswaar deed ze dit vanuit huis en niet vanuit
een bungalowtent op het Malieveld, maar het zogenaamd misbruik van het geld van
de belastingbetaler zoals de VVD dit betiteld, lijkt mij hier ook van
toepassing. Op haar manier dacht ze maatschappijkritisch bezig te zijn.

Of zit de kneep van de gedachte in het idee dat als je een uitkering
hebt elke activiteit die je uitoefent anders dan het zoeken naar werk, een
uiting is van jouw onwil om daadwerkelijk weer aan de slag te gaan? Wat is het criterium
dan waar vanuit gegaan wordt? Lid zijn van een sjoelclub zijn mag, maar je
verzetten tegen het establishment mag niet ondanks dat hun acties ingrijpen in
jouw persoonlijk leven? Moet iedere demonstrant die deelneemt aan een
manifestatie op “het Plein”of het Malieveld voortaan zijn loonstrookje
meebrengen om gelegitimeerd deel te nemen, anders heb je er niets te zoeken?

Voor mij maakt het vooral duidelijk dat de VVD vooral
voorstander is van een tweedeling van dit land in de “Haves”en “Have nots” en
dit vooral ook wil cultiveren. Ook daarin staat de VVD niet ver af van de PVV.
Tweedeling van de samenleving lijkt het sleutelwoord waarop de twee elkaar
vinden en ze proberen elkaar af te troeven in het lanceren van slecht
doordachte ideeën.

Geplaatst op

Google+, een aanrader

Ik zit in mijn eentje te mijmeren over wat er zoal gebeurd
is de laatste tijd. Te overdenken wat mijzelf, mijn vrienden en naasten
bezighoudt op dit moment en wat voor rol ik daar in gespeeld heb en speel. Doe ik het goed, had ik het beter anders gedaan? Op zoek naar de balans waarbij ik mijzelf kan zijn en de ander het naar zijn zin kan maken en bovenal daarbij de Boze buitenwereld toch buiten kan houden.

De Boze buitenwereld is voor mij de in opmars zijnde “Ik”cultuur,
mensen die mij alleen weten te vinden als zij iets van mij nodig hebben en
nadat ik hun probleem verholpen heb weer snel uit beeld verdwijnen. De
oprukkende onverdraagzaamheid jegens elkaar. Ik heb er allemaal niets mee en probeer mijn telefoon en voordeur te laten fungeren als de grens. Tot hier en
niet verder. Het is een grens die ik zelf kan trekken en controle over uit kan
oefenen.

Tot op zekere hoogte dan. Aan sommige dingen is geen ontkomen aan, zoals slechte software of software waar niet goed over nagedacht is. Dit is voor een ieder herkenbaar die ooit plaats genomen heeft achter een Windows PC. Menigeen heeft ooit op het punt gestaan om die computer uit het
raam te gooien omdat hij voor de zoveelste keer niet deed wat jij wilt of heel
iets anders doet dan hij aan je beloofd had. Interessant is trouwens in dit
verband dat wij een computer “hij”noemen.  Is datgene wat ik net beschreven heb herkenbaar als typisch mannelijk gedrag? Hoe het ook zij, de computer maakt een onmisbaar onderdeel uit van ons leven. Zeker met het oprukken van de social media. Ons sociale leven speelt zich meer en meer af via de computer en is eigenlijk een heel goede afspiegeling van ons sociale leven als mens. Vaak
oppervlakkig en vooral fungerend als platform om de illusie te scheppen dat de wereld om jou draait. Af te meten aan het aantal virtuele vrienden dat je hebt.

Al dit soort gedachten gaan door mij heen als ik besluit om
de virtuele uitnodiging op te pakken die een goede vriend aan mij gestuurd
heeft om deel te nemen aan zijn kring op Google+. Ik heb al een account bij
G-mail, mijn Dooiedakduif@gmail.com, die mij onder andere toegang geeft tot statistieken waar ik kan zien of en van waar mijn website bezocht wordt. Zeg maar mijn eigen sociale graadmeter!

Het lijkt een fluitje van een cent om deze echte vriendschap met een paar klikken aan te vullen met zijn virtuele vriendschap. Ik hoef slechts in te vullen of ik een man, vrouw of overig ben. Ik kies uiteraard voor overig want ik ben een Dooiedakduif. Nu ben ik nog slechts een vraag verwijderd van al het moois dat zich zal gaan ontvouwen voor mij op sociaal gebied. Ik moet opgeven wat mijn geboortedatum is. Dat gaat niemand wat aan, als ik de werkelijke datum invul dan kan ik op mijn vingers natellen dat ik op mijn verjaardag allerlei ongewenste berichten en mails krijg. Dus kies ik er voor hier de geboortedatum van mijn helaas overleden katten in te vullen. Nu hoef ik
nog slechts op aanmelden te klikken en een geheel nieuw sociaal leven ontvouwd zich voor mij.

Windows kent het beruchte blauwe scherm waarna je
buitengesloten bent van jouw computer. Ik kreeg dit te zien:

 

Het Google-account voor dooiedakduif@gmail.com is
uitgeschakeld.

Je kunt je niet aanmelden met dit account en je kunt het account niet gebruiken om toegang te krijgen tot producten of diensten van Google.

Je voldoet niet aan de leeftijdsvereisten voor een
Google-account. Dit account wordt binnen 29 dagen verwijderd tenzij de
opgegeven geboortedatum onjuist was en je kunt bewijzen dat je 16 jaar of ouder bent.

Als Dooiedakduif ben ik uiteraard niet in het bezit van de benodigde identiteitspapieren om te bewijzen dat ik ouder ben dan 16 jaar. Op brute wijze word ik afgesneden van die mooie wereld die mij beloofd was door Google en als bonus wordt mijn bestaande communicatie met de buitenwereld mij ook afgenomen.

Nu zit ik te overdenken of het een zegen is wat hier gebeurde of dat ik op deze manier mijn sociale doodvonnis getekend heb. Komt er een dag dat mijn Windows PC opeens de vraag stelt “rookt u? Ja of nee”? Mij dan onwetend latend wat de gevolgen zullen zijn van mijn antwoord. Als ik niet het gewenste antwoord geef word ik dan nog verder afgesloten van de buitenwereld?

Heb ik met deze ervaring een methode geleerd om mijn grenzen nog beter te kunnen bewaken of heb ik zojuist ervaren dat de buitenwereld heeft besloten juist mij van hun grenzen buiten te sluiten?

Geplaatst op

Nadenken voordat je iets mag zeggen

De VVD wil dat patiënten in het ziekenhuis voorafgaand aan
elke behandeling te horen krijgen wat de kosten zijn. Dit vanuit het idee dat wanneer
men weet wat de ingreep kost het maatschappelijk draagvlak voor het verhogen
van de zorgkosten vergroot wordt. Het moet ondersteund worden door het na
de behandeling sturen van een overzicht van de gemaakte kosten aan de patiënt,
om hem of haar nog eens op de maatschappelijke gevolgen te wijzen van het feit
dat de behandeling zo nodig uitgevoerd moest worden. Bijkomend voordeel volgens
de boekhouders van Nederland is dat de patiënt dan achteraf nog kan controleren
of er niet teveel betaald is.

Je hoeft geen groot licht te zijn om te bedenken dat dit
plan geheel ingegeven wordt vanuit kostenoverwegingen. De klant zelf de
nacalculatie uit laten voeren, waarschijnlijk moet hij dan ook zelf aan de
bel gaan trekken als er iets niet zou kloppen? Onlangs kreeg ik de rekening van
mijn tandarts en moet dan concluderen dat het rubberen matje dat hij rond mijn
kies spande tijdens de behandeling ruim 10 euro moet kosten. Ik heb er niet om
gevraagd en liggend op mijn rug met mijn mond wijd open, kan ik ook niet
bepalen of het noodzakelijk was. Zo’n extra overzicht sturen lijkt mij alleen
maar bij te dragen aan een structurele verhoging van de administratieve kosten
rond ingrepen.

Zowel bij het PGB als bij het huidige stelsel van
zorgverzekeringen kunnen wij vaststellen dat ze uit de pen komen van VVD
bewindslieden en in beide gevallen rijzen de kosten de pan uit. Dat lijkt er
nogal op te duiden dat het opzetten van beide stelsels niet zo erg goed
doordacht was bij de invoering er van. Net als bij de invoering van de Euro
trouwens, ook een operatie die tot stand kwam onder een VVD minister!

Ze lijken bij de VVD nogal moeite te hebben met het
onderscheiden van oorzaak en gevolg. Als je een voorziening bedenkt en invoert
en deze niet goed doordacht blijkt, moet je de rekening en schuld niet bij de
gebruiker er van gaan leggen.

Het gelanceerde idee is natuurlijk niet vernieuwend. Al
enige tijd staan de kosten vermeld op de doos van de medicijnen die je bij de
apotheek haalt op voorschrift van een arts. En daar zit nu juist de kneep. Ik
heb nog nooit iemand gesproken die besloot een medische ingreep te ondergaan of
medicijnen te gaan slikken om een maximaal rendement te halen uit de premie die
hij betaald heeft voor zijn zorgverzekering. Als je gedwongen wordt door
omstandigheden om een ingreep te ondergaan dan is het laatste waar je hoofd
naar staat om eerst te gaan shoppen zodat jij de samenleving niet te veel gaat
kosten. De kostenbesparing in de gezondheid is vooral te vinden in preventie,
zodat medicijnen en medische ingrijpen voorkomen kunnen worden. Juist op dat
terrein zijn die boekhouders nu aan het snijden. Het klinkt dus wederom als een
goed doordacht plan van de VVD.

Toch is er een aspect van dit plan wat toepasbaar is in de
praktijk. Iedere keer dat een VVD ‘er besluit een nieuw plan te lanceren waar
de samenleving door geraakt wordt, word hij apart genomen door iemand van het
CPB om samen door te nemen wat het de maatschappij kost als hij in het openbaar
zijn ideeën spuit. Er wordt een voorcalculatie gemaakt wat het de maatschappij
aan ergernis, imagoschade van Nederland als innovatieland en financieel gaat
kosten. Als hij er dan toch toe besluit om zijn plannen door te zetten, wordt
er achteraf een nacalculatie gemaakt en word hij publiekelijk ter verantwoording
geroepen en een beroep gedaan op zijn geweten of het allemaal nou wel zo
noodzakelijk en verstandig was wat hij gedaan heeft.

Als dit plan voldoende kostenbesparend blijkt kunnen
wij er mogelijk toe over gaan om hier een landelijke regeling van te maken die
voor iedereen geldt, met als bijkomend voordeel dat de toenemende hufterigheid
in Nederland een halt toe geroepen wordt.