Tag: matrixbord

Geplaatst op

Confusion will be my epitaph

Als je een dorp of stad binnenrijdt zie je al snel of het een gemeente betreft die met zijn tijd is meegegaan. Naast de toegankelijke oude woongemeenschappen tref je de treurig ogende wijken aan met woonerven waar de bewoners zich jarenlang hebben kunnen verstoppen voor de buitenwereld. Blauwgras 23 of Draaigras 125 waren jarenlang onvindbaar voor familie, vrienden, politie en alle andere hulpdiensten. Het mag een wonder heten dat in al die jaren toch gewoon huisvuil opgehaald werd, alleen de chauffeur van de vuilniswagen leek er de weg te kennen. Pas met de komst van de TomTom hebben de inwoners weer een sociaal leven kunnen opbouwen, ze krijgen weer bezoek. Het is alsof deze wijken nieuw leven ingeblazen is, ze ogen opeens minder treurig.

De nieuwe treurige wijken van deze tijd zijn de Vinexwijken. Een tuin ter grootte van een postzegel, de huizen gebouwd met bakstenen in een kleur die vooral een associatie oproepen met crematoria en overal energiezuinige kleine ramen die de huizen doen lijken op bunkers, eigenlijk een bundeling van zwaar beveiligde uitvaartcentra. Deze uitstraling is eigenlijk perfect gekozen want het zijn plekken waar je nog niet dood begraven zou willen worden, laat staan levend aangetroffen. Ook worden deze wijken meestal gekenmerkt door brede wegen en dit is volgens mij gedaan met in het achterhoofd de Franse revolutie. De wegen in de Franse hoofdstad zijn na deze revolutie altijd breed aangelegd om te voorkomen dat als het volk in opstand zou komen, ze makkelijk barricades op de wegen op konden werpen. Het is niet de vraag of de inwoners van de Vinexwijken in opstand zullen komen tegen hun woonomgeving en het gezag, maar wanneer. Pas dan zullen ze achter de functie komen van de brede wegen in hun wijk, de bankstellen zullen niet aan te slepen zijn om een wegversperring op te werpen.

Een beetje zichzelf serieus nemende gemeente heeft natuurlijk verkeersdrempels en alle kruispunten vervangen door minirotondes omdat het zo hip oogt. De nieuwste trend is blijkbaar het plaatsen van matrixborden binnen de gemeentegrenzen. Ik tref ze steeds meer aan met de meest nutteloze informatie er op die maar denkbaar is. Zo zag ik gister een pas geplaatst bord waarop stond dat als je naar het centrum wilt je de pijl moet volgen en de borden S104. Nu wil het geval dat het bord zo groot is en op een dusdanige plek opgesteld is, dat je de reguliere verkeersborden die er al jaren hangen niet meer kan zien. Op deze borden staat trouwens duidelijk aangegeven dat als je naar het centrum wilt je naar rechts moet. De overige aanwijzingen voor andere richtingen zijn nu onzichtbaar gemaakt door het geplaatste matrixbord.

Door deze opsomming klink ik vast als iemand die moeite heeft om met zijn tijd mee te gaan en ongetwijfeld is dat waar op heel veel terreinen. Maar dat matrixbord zette mij aan het denken. Als mijn tijd daar is en ik het tijdelijke verruild heb voor het eeuwige, wil ik zo’n matrixbord als grafsteen. Met de juiste software daar aan verbonden kunnen mensen zo antwoorden van mij krijgen op allerlei vragen, maar natuurlijk ook voor nutteloze informatie, zoals hoe ze in het centrum, van de stad kunnen komen. Dat alles van over het graf en uiteraard lekker interactief. Zo kan ik straks doorleven als een soort orakel van Delphi.

Geplaatst op

Dilemma

Je bent op vakantie in het zuiden van Frankrijk, net op het tijdstip dat de Tour de France in buurt is en Je besluit dat eens van nabij te gaan bekijken. In jouw stoere zilverkleurige SUV beklim je de 1538 meter hoge Hourquette d’Ancizan en tijdens de afdaling zie je een mooi plekje vanwaar je de wedstrijd mooi kan volgen. Bij de eerste, bijna haakse, bocht parkeer je jouw auto in de berm en vol verwachting wacht je op wat komen gaat.

Na uren wachten scheren de eerste renners voorbij, althans een van de twee. Want één renner slipt weg met zijn achterwiel, mist jouw auto op een haar en kan ternauwernood voorkomen dat hij over de rand in de afgrond verdwijnt. Dat belooft spektakel te worden als zo het peloton in de achtervolging naar beneden komt.

Inderdaad, het wordt spektakel. Verschillende renners gaan in dezelfde bocht onderuit en de drager van de gele trui slipt ook, kan er net om heen, om zich vervolgens in jouw zilvergrijze SUV te boren. Een deuk en een dilemma. Grijp je Voeckler bij zijn kladden en zegt: even wachten jongen, eerst politie erbij om de schade op te nemen en dan samen de verzekeringspapieren invullen. Of zie je in dat al die renners onderweg zijn naar hun bestemming en je maakt ruimte om de wedstrijd zijn vervolg te laten hebben. Dat laatste natuurlijk. Er zijn genoeg getuigen die jouw verhaal kunnen bevestigen van wat er voorgevallen is, in dit geval minmaal heel wielerminnend Frankrijk. Gezond besluit.

Waarom hebben wij in Nederland een serie van televisie- en radiocampagnes nodig om ons in te laten zien dat als wij een aanrijding krijgen wij de weg vrij moeten maken voor het overige verkeer zodat die hun weg kunnen vervolgen? Politie bellen en getuigenverklaringen verzamelen kan ook vanuit de berm of vanaf de vluchtstrook. Wij krijgen soms voorlichting over zaken die zo voor de hand liggen dat je bij jezelf denkt, waarom?

Tegenwoordig zie je ook matrixborden boven de weg waar de boodschap op staat: Heeft u vragen over deze weg, bel dan…. Als ik al rijdend dit telefoonnummer opschrijf of ik pak mijn telefoon om dit nummer te bellen dan riskeer ik een niet misselijke boete. Of is het de bedoeling dat ik lang broed over mijn vraag zodat ik een zinnige vraag kan bedenken, die ik dan kan stellen aan het eind van mijn autorit? Ik heb al volop zitten broeden maar ik ben nooit verder gekomen dan dat ik dan zou vragen of ze überhaupt ooit gebeld worden en wat voor vragen ze dan in vredesnaam krijgen? Iedere keer dat ik een dergelijk bord passeer is mijn aandacht even van de weg en ben ik bezig met het dilemma, ga ik nou een keer bellen of niet?