Tag: solidariteit

Geplaatst op

Aanleuncrematoria

Afgelopen week werd bekend dat ouderen wier gezondheid niet meer toelaat om zelfstandig te blijven wonen en er (financieel) warmpjes bij zitten een eigen bijdrage moeten gaan betalen als ze de overstap gaan maken naar een verzorgingstehuis.

Deze maatregel is een logisch uitvloeisel van de ideeën die deze regeringscoalitie samengebracht heeft. De VVD staat op het standpunt dat als je geen nuttige (financiële) bijdrage meer levert aan de samenleving, je dan moet bloeden. De PVDA lijkt zich meer en meer in deze visie te kunnen vinden sinds ze besloten heeft de nadruk op het woord arbeid te leggen in haar naamgeving. Maar dat wil nog niet zeggen dat ze haar andere verkiezingsbeloften van solidariteit, werkgelegenheid en duurzaamheid uit het oog verloren heeft.

Uit een welingelichte bron bij het betrokken ministerie die anoniem wil blijven (code naam “Hete luchtoven”) heb ik vernomen dat de nu bekend geworden plannen slechts een eerste stap zijn in een reeds tot in detail uitgewerkt plan. De geïnde eigen bijdragen zullen aangewend worden voor de realisering van een project waarbij zowel de doelstellingen van VVD en PVDA in een ruilhandel gerealiseerd worden. De VVD zorgt voor het bloeden en de PVDA zorgt dat de componenten solidariteit, werkgelegenheid en duurzaamheid genoegzaam aan bod komen.

Het idee is als volgt; de geïnde eigenbijdragen worden gebruikt voor de realisering van zogenaamde aanleuncrematoria bij de verzorgingstehuizen. De lichamen van de overleden bewoners van de verzorgingshuizen, in de ambtelijke stukken aangeduid als biomassa, worden verbrand in de nieuw gebouwde aanleuncrematoria. De warmte die daarbij vrijkomt wordt gebruikt om het betreffende verzorgingstehuis van warmte en warm water te voorzien. De behoefte aan warmte is het grootst gedurende de wintermaanden en dat is de periode waarin de meeste ouderen het tijdelijke voor het eeuwige inwisselen. Er zijn berekeningen gemaakt waarvan de uitkomst is dat de verwachte doorstroomsnelheid voldoende zal zijn om een continue warmtevoorziening te waarborgen. Mocht dit echter niet het geval zijn dat is de aanname dat door de lagere temperatuur in het verzorgingstehuis deze doorloopsnelheid vanzelf weer stijgt.

Als Trudy van 5c gecremeerd wordt kunnen de andere bewoners dat moment benutten om behaaglijk tegen de CV aan te kruipen of genieten van een warme douche en daarbij warme gedachten te hebben aan de nagedachtenis van Trudy. Dit is het solidariteit aspect.

De duurzaamheid zit in het feit dat het verzorgingstehuis op deze manier zelfvoorzienend wordt in haar warmtevoorziening zonder een al te grote belasting te vormen voor het milieu. De werkgelegenheid wordt gestimuleerd door de bouw van de zogenoemde aanleuncrematoria. Sinds de woningmarkt op zijn gat ligt lijkt dit de impuls die bouwend Nederland goed kan gebruiken.

Door het op deze manier terugbrengen van de energiekosten van de verzorgingstehuizen lijkt er ook weer financiële ruimte te komen voor de verzorging van de bewoners. Ik heb al gezien dat er plannen liggen om de bewoners in plaats van biscuitjes bij de thee, te verassen met gevulde koeken!

Een aspect van deze plannen lijkt mij toch onderbelicht te blijven in de plannen voor zover ik ze tot nu toe gezien heb en dat is dat de oudjes tijdens een heel koude winter gaan beraadslagen welke zwakkere in hun samenleving die dag voor een warme douche moet gaan zorgen. Maar wat de uitkomst ook mogen zijn van een dergelijk weerzinwekkend overleg, het is wel tot stand gekomen via een democratisch proces.

Geplaatst op

Ontwrichtend

Een uurtje geleden, zittend aan mijn ontbijt, lees ik de verschillende bijlagen van mijn krant. Ik dwaal door interessante achtergrondartikelen, filosofische verhandelingen en voel mijn geest geprikkeld. Totdat ik stuit op het wederom vernieuwde Volkskrant Magazine wat vol staat met emo-geleuter, nieuwtjes over niemendalletjes , een opzienbarende artikel over Rob de Nijs die vader geworden is en mannen die al vroeg opa geworden zijn. Wat een wijvenblad is dat geworden.

Even, maar dan ook slechts heel even, voel ik een grote verwantschap met Stef Blok. Zijn inzet, het korten op de ontwikkelingshulp met 3 miljard, vind ik verwerpelijk maar ik herken mij in zijn argumenten. De mensen willen zelf uitmaken hoe hun geld besteed wordt daar is de overheid niet voor en wij stoppen al zestig jaar geld in ontwikkelingslanden en het resultaat is teleurstellend.

Ik steek al 26 jaar geld in de Volkskrant en als de uitkomst daarvan zo’n flutblaadje is, dan is dat teleurstellend. Ik wil zelf bepalen welk deel van mijn geld waaraan uitgegeven wordt. Dit beperkt zich niet alleen tot mijn krant maar ook naar de overheid.

Ik wil niet dat het belastinggeld dat ik betaal besteed wordt aan het aanleggen van nog meer asfalt, financiële steun aan onze eigen ontwikkelingsgebieden als Limburg en Brabant. Ik wil niet meebetalen aan het financieel ondersteunen van politieke partijen en hun vertegenwoordigers die het woord solidariteit als iets vies beschouwen.

Op 12 september zijn er verkiezingen en de partijen die daar deel aannemen krijgen van de overheid geld om campagne te voeren. Als ze eenmaal gekozen zijn dan wordt hun salaris en dat van hun ondersteunende staf betaald van onder meer mijn belastinggeld. Dat wil ik niet langer. Laat ze maar gaan bedelen bij mensen en hun lobbyclubs die hen dan bewust financieel steunen. Kunnen ze dat geld niet binnenhengelen dan wordt Nederland geconfronteerd met een nieuw fenomeen, niet alleen het morele failliet van het huidige politieke systeem maar ook met het financiële failliet van een aantal politieke partijen. Laat maar zien of populistisch politiek bedrijven zich ook vertaald in financieel je eigen broek op kunnen houden binnen de regels die daar voor gelden. Jullie hebben daar de middelen voor in tegenstelling tot de mensen die je nu wilt treffen in ontwikkelingslanden.

Rechtse politiek lijkt zich meer en meer te kenmerken door een visie waarbij geldt dat er strenge regels moeten zijn en iedereen zich daar aan moet houden. Alleen voor zichzelf gelden er natuurlijk andere regels. Een fraai voorbeeld is hoe de regering het afgelopen jaar zich opgesteld heeft tijdens de Eurocrisis en de Hedwigepolder. Als het er op aan komt dan blijken gemaakte afspraken opeens niet zo hard uitgelegd te mogen worden als het  jezelf betreft. Nu zijn de afspraken die wij internationaal gemaakt hebben rond de hoogte van de ontwikkelingshulp blijkbaar aan de beurt.

Toch zie ik een positieve kant aan de uitspraken van dat kale mannetje. Als iedere burger zeggenschap krijgt over hoe zijn belastinggeld besteed wordt dan zou dit wel eens de banenmotor kunnen zijn waar deze regering de afgelopen periode zo naarstig op zoek geweest is. De belastingdienst zou zo de rol van de zorg over kunnen nemen als de grootste banensector van Nederland. Immers er moeten duizenden mensen aangesteld worden om op individuele basis te onderhandelen met de belastingbetaler over waar hun geld wel en niet aan besteed willen zien en dat moet dan ook nog allemaal administratief vastgelegd worden.

Dit zou natuurlijk een enorme financiële bom leggen onder onze overheidsinkomsten en uitgaven maar het is wel heel liberaal. Net zoals wij nu (zogenaamd) de mogelijkheden gekregen hebben om ons eigen zorgpakket samen te stellen (nee voor mij geen kraamzorg) kunnen wij dan straks bepalen aan welk uitgavenpakket van de overheid wij wel en niet bij willen dragen. Weg solidariteit en weg de morele waarden die onze samenleving met elkaar zou moeten verbinden.

Ik heb mij vergist in jou Stef, eigenlijk ben je een groot visionair met een grootse missie. Ga eens thee drinken met die blonde roeptoeter en ongetwijfeld kunnen jullie samen nog meer dingen verzinnen die de solidariteitsgedachte binnen onze samenleving kunnen ontwrichten.

Geplaatst op

Foute keuzes

Ik ben roker, niet iets waar ik trots op ben, maar gezien
het feit dat ik, door mijn gezondheid gedwongen, qua voeding nog soberder leef
dan een Tibetaanse bedelmonnik, is het mijn enige uitspatting op het gebied van
genotsmiddelen. Ik durf zelfs zover te gaan dat die Tibetaanse bedelmonnik zijn
neus op zou halen voor mijn dieet.

Voor mij geen lekkere rode wijn, limonade, koffie, thee, borrelnootjes
en alle andere bedenkbare lekkernijen waar een mens zich zo af en toe aan
vergrijpt. Doe ik dit wel dan word ik onmiddellijk afgestraft met mij dagen achtereen
beroerd te voelen. Je hoort mij niet klagen want sinds ik afstand gedaan heb
van al deze lekkernijen, voel ik mij een stuk beter en heel wat minder
Dooiedakduif. Sociaal gezien is het wat lastig, maar omgeven met mensen die
begrip hebben voor mijn aandoening is het best te doen.

Nu lees ik dat de meerderheid van de Nederlandse bevolking
vindt dat rokers meer zorgpremie moeten gaan betalen. Ook mensen die veel
alcohol drinken en onvoldoende bewegen zouden daaraan moeten geloven. De
gedachte daarachter is natuurlijk dat de zorgpremies stijgen en als je iemand
in zijn portemonnee treft dan is de reactie of meer solidariteit of in dit
geval, is de solidariteit opeens ver te zoeken.

Het leven draait om het maken van keuzes en die keuzes
hebben hun invloed op je eigen gezondheid, de gezondheid van anderen, het
welzijn van anderen en treffen soms de hele samenleving. Vanuit die optiek zou
je roken, drinken en te weinig bewegen kunnen zien als keuzes die bestraft
moeten worden. Maar laten wij deze lijn eens doortrekken:

Vrouwen veroorzaken volgens de statistieken relatief weinig
verkeersongelukken tot het moment dat ze kinderen krijgen, dan stijgt hun
aandeel opeens exponentieel. Deze vrouwen zouden dus bovengemiddelde hogere
verzekeringspremies moeten gaan betalen.

Gezinnen met kinderen, vooral ze klein zijn, produceren veel
meer afval, vooral in vorm van luiers en zouden dus een extra hoge
afvalstoffenheffing moeten betalen.

Mensen die op een zonvakantie gaan om lekker bruin te worden
verhogen hun kans op huidkanker. Dus reisbestemmingen naar zonnige oorden
moeten belast worden met een extra premieheffing.

Mensen die dure spullen kopen en deze in huis plaatsen maken
dat inbraakkans verhoogd waardoor de verzekeringspremies voor ons allen steeds
hoger worden. Dus heb je meer in huis dan een bed, koelkast en wasmachine dan
zal je een hogere premie moeten gaan betalen.

Als je veel snoep eet dan is dit een ticket voor een hogere
tandartspremie.

Deze lijst is natuurlijk eindeloos te maken maar de aangehaalde
voorbeelden laten zien dat ons systeem van dekking tegen ziektekosten, afvalstoffen
en verzekeringen gebaseerd is op solidariteit. Een ieder heeft zo zijn uitspattingen
waar de maatschappij niet beter van wordt maar het leven wel dragelijker. Dus
moet ik als roker in mijn situatie opdraaien voor mijn enige uitspatting terwijl
jullie ondertussen jullie uitspattingen vieren op mijn kosten?

Kijk, een uitzondering mag natuurlijk wel gemaakt worden als jouw
leven een opeenstapeling is van foute keuzes. Je hebt er voor gekozen om
Limburger te zijn, je rijdt in een Opel en je bent aanhanger van de Henk en Ingrid filosofie? Dan mag je van mij financieel bloeden!

Geplaatst op

Woordgebruik en internet

Drie maanden geleden ben ik begonnen met het schrijven van
stukjes, gewoon om te kijken of ik de lezer iets te bieden heb op dit gebied.
Gaandeweg een langzaam groeiend aantal lezers gekregen die zich uiteraard in
Nederland bevinden omdat dit de taal is waar ik in schrijf. In eerste instantie
vooral vrienden en kennissen maar naarmate deze site meer vindbaar werd op
internet, ook een enkele buitenstaander. Onlangs een verdwaalde Belg die
blijkbaar op zoek was naar hoe hij zijn vermogen veilig kon stellen, getuige
zijn zoekwoorden euro, crisis en vastgoed. Ik ben erg benieuwd of hij mijn
advies opgevolgd heeft om zijn vermogen veilig te stellen door zijn geld te
steken in Opels. Die voelde zich vast genomen door de strekking van mijn stukje
want die heb ik nooit meer teruggezien.

Naast deze Belg vond een enkeling vanuit het buitenland zijn
weg naar deze site als een plek waar hij of zij zijn spam kan deponeren in de
vorm van een commentaar op een van mijn stukjes. Een behoorlijk groeiend aantal
mag ik wel zeggen. Dus vindbaar ben ik zeker.

Afgelopen vrijdag schreef ik een stukje met de titel “Vertrouwen
en solidariteit” met het idee aan te geven dat welke ideologie,
levensovertuiging of marktmodel je ook aanhangt, het functioneren en overleven
ervan gebaseerd is en moet zijn, op deze twee grondwaarden. Ergens in de
geschiedenis ontdekte de mens dat een gevoel van solidariteit en
gemeenschapszin een groep sterker kon maken. Ons monetaire stelsel zou begonnen
zijn met het ruilen van schelpen vanuit de gedachte dat zij een bepaalde waarde
zouden kunnen vertegenwoordigen. De ontvanger van de schelp moest er vertrouwen
in hebben dat de schelp daadwerkelijk een ruilmiddel van waarde was. Beide
hebben sterk bijgedragen aan het vormen van onze moderne samenleving(en).

Heel opmerkelijk is dat ik na het schrijven van dit stukje
op dezelfde dag opeens bijna een verdubbeling kreeg van mijn aantal bezoekers en
wel vanuit allerlei delen van de wereld; de Filippijnen, Zuid Korea, Australië,
China, Oman, Frankrijk, Nieuw Zeeland, Groot Brittannië, Duitsland, Indonesië, Roemenie, Brazilië, Finland, de Verenigde Staten en Rusland. Ondanks dat ik onlangs op
ironische wijze mijn eigen vermeende scherpzinnigheid ten toon spreidde is het
niet erg aannemelijk dat de strekking van mijn stukje zo wereldschokkend en
inzichtscheppend was dat dit opeens de aandacht vanuit de hele wereld trekt.
Het was ook niet dat men alleen dit ene stukje las. Per bezoeker las men zo’n 8
columns.

Zouden deze bezoekers allemaal Nederlanders in den vreemde
zijn die massaal de behoefte voelden om te gaan zoeken op de steekwoorden
solidariteit en vertrouwen omdat ze dit zo missen in hun nieuwe thuisland? De
oorzaak moet denk ik gezocht worden in mijn gebruik van het woord “Communisme”.
Blijkbaar is dit woord, ruim 20 jaar na de val van de muur, nog steeds zo
beladen dat er overal alarmbellen op het internet afgaan als het woord ergens
opduikt en heb ik daarmee de aandacht getrokken van Big Brother. Als dat
werkelijk zo blijkt te zijn is dan is dat een tamelijk trieste constatering. Hopelijk
heb ik hiermee niet alle duiven in de wereld in een verdacht daglicht geplaatst,
zodat Big Brother nu opeens constateert dat er toch wel een groot aantal duiven
blijkt te zijn die op strategische plekken hun behoefte doen. Misschien wel in
een aanloop om de wereldorde omver te werpen.

Geplaatst op

Vertrouwen en solidariteit

Na de val van de muur in 1989 werd er geroepen dat dit
historische moment ook het ongelijk van het communistische model aantoonde.
Communisme en Kapitalisme zijn elkaars tegenpolen en nu 22 jaar later lijkt het
kapitalistische model te wankelen als wij alle beurs en mediaberichten volgen.

De Bankencrisis, de Schuldencrisis en Eurocrisis volgen
elkaar op. Dit keer treft het niet enkele landen zoals in 1989 maar hele
continenten. De denkfout die de critici in 1989 maakten is dat zij de invulling
van een ideologie en economisch model verwarden met hoe politici en machthebbers vorm
gegeven hadden aan deze ideologie. Communisme was verworden tot een synoniem
voor onderdrukking en dictatoriaal bewind wat al snel zijn weerslag had op de
uitwerking van de oorspronkelijke ideologie. De twee grote voorbeelden van landen
waar het Communisme ingang vond, de Sovjet Unie en China, hebben een
eeuwenlange traditie van autoritair bewind en de introductie van het Communisme
bracht daar geen verandering in.

Was het Communisme werkelijk failliet? Als wij kijken naar
de recente successen van China dan lijkt het tegendeel het geval. Ze lijkt er
beter voor te staan dan de grote voorbeelden van het Kapitalisme. De VS heeft
een staatsschuld van bijna 100% van het BNP en die van Japan bedraagt zelfs ruim
200%. De tijd heeft bewezen dat Communisme en Kapitalisme geen statische
modellen en ideologieën zijn. China heeft de laatste jaren de deuren voor zijn
markt meer en meer opengezet en een spectaculaire groei is het gevolg.

Binnen het Kapitalisme zijn groei en marktwerking het
adagium geworden en dat is lang goed gegaan maar het begrip groei is de
graadmeter geworden voor het succes. Zolang het vertrouwen in groei er is,
floreren de markten. De beurs met zijn steeds meer en meer verfijnde technieken
en producten is tot een windhandel verworden in het product “vertrouwen”. De
internet bubble, de Bankencrisis, de Schuldencrisis en de Eurocrisis zijn synoniemen
voor het gebrek en wegvallen van dit vertrouwen. Onze politici trekken alles
uit kast om dit vertrouwen weer te herstellen en ze lijken daarin maar niet te
kunnen slagen. Wat vooral bloot gelegd wordt is dat het gebrek aan solidariteit
een onderliggend probleem van het Kapitalisme lijkt te zijn. Hoge inkomens
versus lage inkomens, landen met schulden versus landen met wat minder schulden,
landen die wel hun gemaakte afspraken nakomen versus landen die dat niet doen
en landen die deals afsluiten waarbij ze de rekening willen leggen bij de
overige partners zoals Finland doet. Ook de overheid zelf toont zich naar haar
eigen bevolking meer en meer als een onbetrouwbare partner, waarbij het begrip
solidariteit ook steeds vaker een vies woord lijkt.

Kapitalisme heeft ons de afgelopen decennia veel welvaart
gebracht maar is het daarom een superieur economisch model en ideologie? Bij het Communisme was in ieder geval het uitgangspunt solidariteit. Net als bij intermenselijk
contact moet er sprake zijn van wederzijds vertrouwen en solidariteit. Zonder
deze twee elementen overleeft een ideologie, marktmodel en samenleving niet.

Geplaatst op

Solidariteit

Vorige week zijn wij ontsnapt aan het einde der tijden zoals die was voorspeld door een bejaarde evangelist in de Verenigde Staten. In deze zelfde week las ik een ingezonden brief in de Volkskrant van de VVD lijsttrekker in het Europarlement, Hans van Baalen. In die brief betoogde hij als “geruststelling” dat de financiële steun voor het noodlijdende Griekenland gebaseerd is op ons eigen belang en niet vanuit de gedachte van solidariteit.
 

 

Ik kreeg de indruk dat de gedachte aan dat laatste hem en alle rechtse stemmers bij voorbaat al onpasselijk maakte. De plannen en maatregelen die het huidige kabinet afgesproken hebben in het regeerakkoord stralen deze aversie van een solidariteitsgedachte uit. Daarnaast doet men niet al te moeilijk om haar beloften die aan de kiezer gedaan zijn bij de verkiezingen in 2010 te laten vallen vanuit opportunistische overwegingen om een Kamermeerderheid met de SGP te bewerkstelligen.
 

 

Het oprukken van rechts, het rechtse gedachtegoed en de bijpassende mores Is niet iets wat alleen voor Nederland voorbehouden is, het is een mondiale trend die al jaren aan de gang is. Ik zie grote overeenkomsten met de Japanse oester. Deze heeft vanuit Japan zijn intrede gedaan in onze wateren en verdringt langzaam de inheemse oester. Ze overwoekert, parasiteert en vernietigt hem. Daar stopt de opmars van de Japanse oester niet. Ze pleegt roofbouw op haar omgeving waarbij alleen haar eigen belang voorop staat. Uiteindelijk gaat deze roofbouw zo ver dat ze ook haar eigen leefomgeving haar niets meer te beiden heeft en geen leven meer mogelijk is. De Japanse oester roeit zichzelf uit.
 

 

Wij hebben de hand van God helemaal niet nodig om het einde der tijden voor ons als mens te bewerkstelligen. Wij kunnen dat heel goed alleen af. Gelukkig zijn er nog steeds mensen die nog in solidariteit geloven. Zolang zij nog tegenwicht kunnen bieden blijft de dag van het einde der tijden in de toekomst verschuiven.
 

 

Mijn culinaire tip: we moeten meer Japanse oesters gaan eten zodat het er niet teveel worden om zo haar tegen zichzelf te beschermen. Die Hans van Baalen lust ik wel rauw.