Een uurtje geleden, zittend aan mijn ontbijt, lees ik de verschillende bijlagen van mijn krant. Ik dwaal door interessante achtergrondartikelen, filosofische verhandelingen en voel mijn geest geprikkeld. Totdat ik stuit op het wederom vernieuwde Volkskrant Magazine wat vol staat met emo-geleuter, nieuwtjes over niemendalletjes , een opzienbarende artikel over Rob de Nijs die vader geworden is en mannen die al vroeg opa geworden zijn. Wat een wijvenblad is dat geworden.
Even, maar dan ook slechts heel even, voel ik een grote verwantschap met Stef Blok. Zijn inzet, het korten op de ontwikkelingshulp met 3 miljard, vind ik verwerpelijk maar ik herken mij in zijn argumenten. De mensen willen zelf uitmaken hoe hun geld besteed wordt daar is de overheid niet voor en wij stoppen al zestig jaar geld in ontwikkelingslanden en het resultaat is teleurstellend.
Ik steek al 26 jaar geld in de Volkskrant en als de uitkomst daarvan zo’n flutblaadje is, dan is dat teleurstellend. Ik wil zelf bepalen welk deel van mijn geld waaraan uitgegeven wordt. Dit beperkt zich niet alleen tot mijn krant maar ook naar de overheid.
Ik wil niet dat het belastinggeld dat ik betaal besteed wordt aan het aanleggen van nog meer asfalt, financiële steun aan onze eigen ontwikkelingsgebieden als Limburg en Brabant. Ik wil niet meebetalen aan het financieel ondersteunen van politieke partijen en hun vertegenwoordigers die het woord solidariteit als iets vies beschouwen.
Op 12 september zijn er verkiezingen en de partijen die daar deel aannemen krijgen van de overheid geld om campagne te voeren. Als ze eenmaal gekozen zijn dan wordt hun salaris en dat van hun ondersteunende staf betaald van onder meer mijn belastinggeld. Dat wil ik niet langer. Laat ze maar gaan bedelen bij mensen en hun lobbyclubs die hen dan bewust financieel steunen. Kunnen ze dat geld niet binnenhengelen dan wordt Nederland geconfronteerd met een nieuw fenomeen, niet alleen het morele failliet van het huidige politieke systeem maar ook met het financiële failliet van een aantal politieke partijen. Laat maar zien of populistisch politiek bedrijven zich ook vertaald in financieel je eigen broek op kunnen houden binnen de regels die daar voor gelden. Jullie hebben daar de middelen voor in tegenstelling tot de mensen die je nu wilt treffen in ontwikkelingslanden.
Rechtse politiek lijkt zich meer en meer te kenmerken door een visie waarbij geldt dat er strenge regels moeten zijn en iedereen zich daar aan moet houden. Alleen voor zichzelf gelden er natuurlijk andere regels. Een fraai voorbeeld is hoe de regering het afgelopen jaar zich opgesteld heeft tijdens de Eurocrisis en de Hedwigepolder. Als het er op aan komt dan blijken gemaakte afspraken opeens niet zo hard uitgelegd te mogen worden als het jezelf betreft. Nu zijn de afspraken die wij internationaal gemaakt hebben rond de hoogte van de ontwikkelingshulp blijkbaar aan de beurt.
Toch zie ik een positieve kant aan de uitspraken van dat kale mannetje. Als iedere burger zeggenschap krijgt over hoe zijn belastinggeld besteed wordt dan zou dit wel eens de banenmotor kunnen zijn waar deze regering de afgelopen periode zo naarstig op zoek geweest is. De belastingdienst zou zo de rol van de zorg over kunnen nemen als de grootste banensector van Nederland. Immers er moeten duizenden mensen aangesteld worden om op individuele basis te onderhandelen met de belastingbetaler over waar hun geld wel en niet aan besteed willen zien en dat moet dan ook nog allemaal administratief vastgelegd worden.
Dit zou natuurlijk een enorme financiële bom leggen onder onze overheidsinkomsten en uitgaven maar het is wel heel liberaal. Net zoals wij nu (zogenaamd) de mogelijkheden gekregen hebben om ons eigen zorgpakket samen te stellen (nee voor mij geen kraamzorg) kunnen wij dan straks bepalen aan welk uitgavenpakket van de overheid wij wel en niet bij willen dragen. Weg solidariteit en weg de morele waarden die onze samenleving met elkaar zou moeten verbinden.
Ik heb mij vergist in jou Stef, eigenlijk ben je een groot visionair met een grootse missie. Ga eens thee drinken met die blonde roeptoeter en ongetwijfeld kunnen jullie samen nog meer dingen verzinnen die de solidariteitsgedachte binnen onze samenleving kunnen ontwrichten.