De laatste voetbalwedstrijd waar ik mij druk over maakte was Nederland – Argentinië in 1978. Ik was jong en zat vloekend voor de televisie. Sindsdien heeft het spel in mijn ogen weinig ontwikkeling doorgemaakt en heeft mij zelden kunnen boeien, een enkele wedstrijd uitgezonderd.
Het WK van twee jaar geleden vond ik wat dat betreft een hoogtepunt op het gebied van dieptepunten. Hoe je met zulk antivoetbal tot een tweede plaats kunt komen bij wat het summum zou moeten zijn van voetbalbeleving is ronduit een schandaal. De coach zegt van aanvallend voetbal te houden maar winnen nog belangrijker te vinden. Nou de afgelopen week heb ik gezien dat er van beide geen sprake is bij het Nederlands elftal.
Wat wel een ontwikkeling doorgemaakt heeft is de speler. Met stijgende verbazing keek ik in de tussenliggende jaren naar het commentaar door de spelers na de wedstrijd. Ik bleek naar een goede wedstrijd gekeken te hebben die uiteindelijk niet gewonnen werd omdat het geluk niet aan de kant van Oranje was. Vooral een van broertjes de Boer bleek last te hebben van een gigantisch gebrek aan zelfkritiek.
Maar goed, ik heb wat wedstrijden voorbij zien trekken de afgelopen dagen en wat mij als randzaak opviel was de explosie van tatoeages bij de spelers. Blijkbaar een wijdverbreid Europees fenomeen onder voetballers.
Wat ik mij nu af vraag is of dit een voorbode is van een hausse aan nieuwe tatooshops als deze spelers hun carrière beëindigen. Vroeger begon je als voormalig profvoetballer een sigarenwinkel maar dat is een uitstervend vak geworden. Toen hebben wij een tijd gehad dat ze of trainer of voetbalanalist werden, maar die markt raakt langzamerhand overspoeld.
Zou een goede oog voet coördinatie, onontbeerlijk voor een topvoetballer, gemakkelijk om te scholen zijn naar een goede oog hand coördinatie? Het kliederen zelf hebben ze al onder de knie, zoals we de afgelopen dagen hebben kunnen zien.