Maand: juli 2011

Geplaatst op

Niet zo goed met cijfers

Het niveau van het onderwijs is al jaren aan het dalen en ik denk dat de meesten van ons die zich daar druk over maken, net als ik het idee hebben dat die verslechtering ingezet is nadat wij onze eigen opleiding afgerond hadden. Dit is natuurlijk gevoelsmatig en niet direct hard te maken met cijfers en voorbeelden. Hoewel, onze premier is met zijn studie begonnen in het jaar nadat ik afgestudeerd ben en in de afgelopen periode heeft hij laten zien dat hij in ieder geval geen ster is in cijfers en dat geldt eigenlijk voor een groot deel van de ploeg die hem omringt.

3000 agenten erbij uit het regeerakkoord blijkt hetzelfde als 3000 voorgenomen ontslagen niet te effectueren. Minister Schippers besluit het PGB nagenoeg af te schaffen omdat er teveel mensen gebruik van maken. Als ik de cijfers nog goed in mijn hoofd heb zitten waren het er volgens haar eerst bijna 180.000, dit stelde ze later bij naar zo’n 130.000 terwijl het volgens cijfers van het CPB zo’n 110.00 waren. Dit roept toch grote vraagtekens op hoe de onderbouwing van dit besluit tot stand gekomen is. 110.000 is slechts iets meer dan de helft van de 180.000 waar eerst vanuit gegaan was. Vervolgens komt ze met een eigenbijdrage voor langdurige hulp in de GGZ. Deze eigenbijdrage zou stijgen naar 295 euro per jaar, dit werd vervolgens bijgesteld naar 275 euro per jaar om nu te landen op 200 euro per jaar. Wederom ben ik zeer benieuwd naar de onderbouwing van dit cijfer en die van de noodzaak om deze eigenbijdrage in te voeren.

Onze premier verzuchtte in april op een vraag van een journalist of het begrotingstekort op Volksgezondheid 2 miljard was, “ik zou willen dat het tekort 2 miljard was”. Suggererend dat het tekort veel hoger was. In werkelijkheid ging het om een tekort van 1 miljard. Afgelopen donderdag zat hij volgens eigen zeggen goed in de cijfers en bleek hij er 59 miljard naast te zitten. Alle andere Europese regeringsleiders kwamen wel op 109 miljard uit, maar Mark bleef en blijft het slimste jongetje van de klas spelen en gaf zijn minister van financiën de opdracht met een ongeloofwaardige verklaring te komen die de juistheid van zijn inzicht bevestigd omdat het een interpretatie verschil betreft. 109 miljard tot en met 2019 in plaats van 2014. Tijd en geld zijn twee afzonderlijk grootheden en als de een toeneemt, betekent dit niet dat deze invloed heeft op de grootte van de ander. Het is en blijft 109 miljard.

Een bijspijkercursus rekenen lijkt me welbesteed aan deze twee want met alle bezuinigingen en besparingen die dit kabinet voor ogen heeft lijken ze zich niet te realiseren wat de uitwerking van het teruglopen van de koopkracht tot gevolg zal hebben voor onze nationale economie. De export is heel belangrijk en maakt er een substantieel onderdeel van uit maar de banenmotor is nog altijd het MKB en de binnenlandse markt. Als de mensen straks minder geld te besteden hebben zal dit vooral onze binnenlandse markt treffen, de werkgelegenheid zal afnemen met toenemende werkloosheid tot gevolg. Een toename van het aantal werklozen zal wederom een rem zetten op het consumentenvertrouwen waardoor dit proces zichzelf zal versterken. Het is niet voor niets dat van de week bekendgemaakt is dat, na het lanceren van tal van bezuinigingsplannen, het producentenvertrouwen naar een historisch dieptepunt gedaald is. Zij zien de bui wel degelijk hangen.

Of is het zo dat het Kabinet zichzelf rijk rekent met de gedachte dat een toename van het aantal bijstandsgerechtigden straks toch voor rekening komt van de gemeenten en niet van het Rijk dankzij het ophanden zijnde bestuursakkoord? Dat de hapering van de binnenlandse markt straks des te meer reden zal geven om de versoepeling van het ontslagrecht er door te drukken met als resultaat dat arbeid goedkoper kan worden en zo onze exportgerichte kant van de economie een nieuwe impuls gegeven kan worden? Ik heb er een hard hoofd over, in ieder geval niet het gevoel dat ik kan rekenen op de rekencapaciteiten van dit Kabinet en zeker geen vertrouwen in het idee van een alleen op de exportgerichte economie. Dat zal onze afhankelijkheid van de nu toch al onzekere wereldeconomie alleen maar zal versterken. Een goed verhaal moet je ook kunnen onderbouwen met goede cijfers en goed rekenwerk.

Geplaatst op

Verwarrend

Vroeger als je iemand op straat in zichzelf zag praten dacht je dat die persoon in de war was en liep je er in een boog omheen.

Tegenwoordig is het helemaal van deze tijd om, met je headset op verbonden met de rest van de wereld, schijnbaar tegen jezelf pratend over straat te gaan.

Wat moeten de mensen die echt in de war zijn nu doen om zich te onderscheiden van de rest?

Geplaatst op

Confusion will be my epitaph

Als je een dorp of stad binnenrijdt zie je al snel of het een gemeente betreft die met zijn tijd is meegegaan. Naast de toegankelijke oude woongemeenschappen tref je de treurig ogende wijken aan met woonerven waar de bewoners zich jarenlang hebben kunnen verstoppen voor de buitenwereld. Blauwgras 23 of Draaigras 125 waren jarenlang onvindbaar voor familie, vrienden, politie en alle andere hulpdiensten. Het mag een wonder heten dat in al die jaren toch gewoon huisvuil opgehaald werd, alleen de chauffeur van de vuilniswagen leek er de weg te kennen. Pas met de komst van de TomTom hebben de inwoners weer een sociaal leven kunnen opbouwen, ze krijgen weer bezoek. Het is alsof deze wijken nieuw leven ingeblazen is, ze ogen opeens minder treurig.

De nieuwe treurige wijken van deze tijd zijn de Vinexwijken. Een tuin ter grootte van een postzegel, de huizen gebouwd met bakstenen in een kleur die vooral een associatie oproepen met crematoria en overal energiezuinige kleine ramen die de huizen doen lijken op bunkers, eigenlijk een bundeling van zwaar beveiligde uitvaartcentra. Deze uitstraling is eigenlijk perfect gekozen want het zijn plekken waar je nog niet dood begraven zou willen worden, laat staan levend aangetroffen. Ook worden deze wijken meestal gekenmerkt door brede wegen en dit is volgens mij gedaan met in het achterhoofd de Franse revolutie. De wegen in de Franse hoofdstad zijn na deze revolutie altijd breed aangelegd om te voorkomen dat als het volk in opstand zou komen, ze makkelijk barricades op de wegen op konden werpen. Het is niet de vraag of de inwoners van de Vinexwijken in opstand zullen komen tegen hun woonomgeving en het gezag, maar wanneer. Pas dan zullen ze achter de functie komen van de brede wegen in hun wijk, de bankstellen zullen niet aan te slepen zijn om een wegversperring op te werpen.

Een beetje zichzelf serieus nemende gemeente heeft natuurlijk verkeersdrempels en alle kruispunten vervangen door minirotondes omdat het zo hip oogt. De nieuwste trend is blijkbaar het plaatsen van matrixborden binnen de gemeentegrenzen. Ik tref ze steeds meer aan met de meest nutteloze informatie er op die maar denkbaar is. Zo zag ik gister een pas geplaatst bord waarop stond dat als je naar het centrum wilt je de pijl moet volgen en de borden S104. Nu wil het geval dat het bord zo groot is en op een dusdanige plek opgesteld is, dat je de reguliere verkeersborden die er al jaren hangen niet meer kan zien. Op deze borden staat trouwens duidelijk aangegeven dat als je naar het centrum wilt je naar rechts moet. De overige aanwijzingen voor andere richtingen zijn nu onzichtbaar gemaakt door het geplaatste matrixbord.

Door deze opsomming klink ik vast als iemand die moeite heeft om met zijn tijd mee te gaan en ongetwijfeld is dat waar op heel veel terreinen. Maar dat matrixbord zette mij aan het denken. Als mijn tijd daar is en ik het tijdelijke verruild heb voor het eeuwige, wil ik zo’n matrixbord als grafsteen. Met de juiste software daar aan verbonden kunnen mensen zo antwoorden van mij krijgen op allerlei vragen, maar natuurlijk ook voor nutteloze informatie, zoals hoe ze in het centrum, van de stad kunnen komen. Dat alles van over het graf en uiteraard lekker interactief. Zo kan ik straks doorleven als een soort orakel van Delphi.

Geplaatst op

Privacy, heilig en veilig?

Om redenen van veiligheid, of misschien beter gezegd het mom van veiligheid, is onze privacy allang niet meer heilig. Zowel binnenshuis als buitenshuis worden onze bewegingen vastgelegd. Op steeds meer wegen, provinciaal en op snelwegen, worden onze bewegingen gevolgd en vastgelegd door camera’s. Zo ook in steden waar geen ontkomen meer is aan camera’s die in straten en op pleinen geïnstalleerd zijn. Veel winkels en benzinestations leggen de bewegingen van hun klanten vast op beeld. Onze medische gegevens worden vastgelegd in databanken, net als ons belgedrag met onze mobiele en vaste telefoons en ons surfgedrag op internet.

Al deze informatie zou bijdragen aan onze veiligheid tegen criminaliteit, terrorisme en onze verkeersveiligheid verhogen. Voor mij persoonlijk verhoogt het niet mijn gevoel van veiligheid, het roept eerder een gevoel van onbehagen op als ik een straat in loop waar allemaal camera’s hangen. Voor mij geeft het aan dat het een plek is waar ik normaal gesproken eigenlijk juist niet zou moeten zijn, omdat het de onveiligheid van de omgeving uitstraalt.

Al deze gegevens die door private partijen en overheden verzameld worden, worden op enig moment ergens vastgelegd. Vroeger op papier en tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar in digitale vorm. Vanaf dat moment is onze privacy in de handen van de partijen die dit soort informatie verzamelen. Hoe zorgvuldig wordt er omgegaan met onze gegevens? Er is weliswaar een wetgeving die een aantal zaken voorschrijft maar wat is dat waard als de overheid zelf daar al niet zorgvuldig mee omspringt? Denk hierbij aan het centraal vastleggen van onze paspoortgegevens waar je tegenwoordig vingerafdrukken voor af moet geven, of het langer bewaren van de verkeersbewegingen op de wegen rond Rotterdam dan de wettelijk toegestane twee maanden. De beveiliging van dit soort gegevens is ook een punt van zorg. Hoe goed de beveiliging ook lijkt, deze kan uiteindelijk altijd gekraakt worden zoals vorige week weer eens bekend werd. Het netwerk van het Pentagon is gekraakt en er is gevoelige informatie gestolen. Toch een organisatie waarvan je verwacht dat die veiligheid heel hoog in zijn vaandel heeft staan. Een ander punt van zorg is de integriteit van degenen die belast zijn met het omgaan van dit soort informatie.

Juist gisteren stuitte ik op iets wat mij grote zorgen baart en heel relevant is voor dit onderwerp. In de jaren 90 werkte ik bij een palletfabriek en mijn direct leidinggevende was Kees H. Inderdaad, ik schilder hem af als een crimineel! Kees was daar controller en is nu opgeklommen tot algemeen directeur van een bedrijf dat gespecialiseerd is in archiefvernietiging van (vertrouwelijke) gegevens, zowel in digitale vorm als op papier.

Ik heb Kees leren kennen als een van de minst integere mensen die ik ooit ontmoet heb. Als dieptepunten kan ik noemen: Kees had een relatie met zijn buurvrouw maar dat weerhield hem er niet van een relatie aan te knopen met een collega van ons, A. Toen het A duidelijk werd dat Kees dit een zeer bevredigende situatie vond en niet van plan was hier enige verandering in aan te brengen, beëindigde A de relatie. Voor Kees opende dit nieuwe mogelijkheden en hij besloot zijn pijlen te gaan richten op I, onze directiesecretaresse. Na enkele avances waarbij hij bot ving besloot hij wat voortvarender te werk te gaan en hij dreigde dat I haar baan zou verliezen als zij niet met hem het bed in zou duiken. Collega D was getuige van dit gesprek, als je zoiets een gesprek mag noemen. I had een goede verstandhouding met de directeur en samen met D heeft zij dit verhaal aan hem verteld. De man, zeer integer, kwam in een spagaat situatie. Ons bedrijf was net overgenomen door een bedrijf uit Groningen en deze vond dat Kees in zijn positie als controller meer onmisbaar voor de organisatie als I, met als gevolg dat zowel I als D het veld moesten ruimen.

In zijn rol als controller was Kees belast met de reorganisatie die het gevolg was van het samenvoegen van de twee bedrijven. Daardoor moesten er ongeveer 20 productiemedewerkers bij ons verdwijnen. Juist in deze periode koos Kees voor een nieuwe leasewagen van de zaak. Een Volkswagen Sharon met een 6 cilindermotor, leren bekleding en alle luxeopties die je kon bedenken. Leaseprijs 3000 gulden per maand. Toen ik hem vroeg hoe hij dit nou zelf beleefde, immers de leaseprijs van deze auto was een ruim maandsalaris van een de productiemedewerkers die zijn baan zou kunnen behouden als Kees omzag naar een andere leaseauto, antwoordde hij zonder met zijn ogen te knipperen, dat hij dat anders zag. De kans werd hem geboden door zijn werkgever en waarom zou hij daar geen gebruik van maken?

Persoonlijk heb ik ook zelf een aantal ervaringen met Kees gehad die niet door de beugel konden maar het slotstuk was toen ik na een week ziekte weer op mijn werk kwam. Er werd in de loop van de ochtend geklopt op de deur van mijn kantoor en een collega kwam binnen om mij voor te stellen aan mijn opvolger die aan zijn eerste werkdag bij ons begon. Dit was het uitvloeisel en antwoord op een gesprek wat ik een paar weken eerder met Kees gehad had waarin ik hem gevraagd had hoe hij mijn rol binnen het bedrijf zag en hoe de toekomst voor mij binnen het bedrijf er uit zou zien. Het aanstellen van mijn opvolger was zijn antwoord. Zelf heb ik Kees na ons gesprek nooit meer gezien of gesproken, geheel volgens zijn werkwijze van bukken, wegduiken en proberen elke verantwoordelijkheid te ontlopen.

Al de informatie die over ons verzameld wordt verliest op enig moment zijn relevantie, overschrijdt zijn wettelijke houdbaarheidsdatum of de informatiedrager verliest zijn economische en technische houdbaarheid. Op dat moment komen bedrijven in zicht als waar Kees H aan het roer staat. Ook in de fasen er voor speelt de integriteit van de betrokkenen een rol. De heiligheid en veiligheid van onze privacy is in handen van de mens en dat is, in dit hele proces van informatie verzamelen, informatie bewaren en uiteindelijk vernietigen, de zwakke schakel.

Geplaatst op

low pricing, high service

Een tijdje terug schreef ik een stukje over de spotjes van de KPN en hoe deze naadloos aansloten op haar bedrijfscultuur. Vandaag hoorde ik een radiocommercial van BCC en die wil ik jullie niet onthouden.

Wie ooit een voet in BCC gezet heeft weet dat als je er iets wil kopen je niet om de verkoper heen kan. Het artikel moet namelijk altijd eerst uit het magazijn gehaald worden en dat kan alleen de verkoper voor je doen. Vele malen heb ik achter druk bezig zijnde verkopers aangelopen om hun aandacht te trekken.

Na jarenlang bezoek weet ik nu dat de beste methode is om je bij de kassa op te stellen en te wachten totdat de verkoper achter de balie al de klanten die willen afrekenen (dat kunnen zij omdat ze uiteindelijk een verkoper hebben weten te verleiden om hun gewenste artikel uit het magazijn voor hen te halen) afgewerkt heeft. Neem dan een nederige houding aan en vraag heel vriendelijk of je het door jouw gewenste artikel mag kopen. Stel geen moeilijke vragen want dan moet je waarschijnlijk wachten op zijn collega die gespecialiseerd is in waterkokers, dat kan dan weer even duren en waarschijnlijk weet hij niet meer te vertellen dan dat het verschil tussen waterkokers A en B is, dat ze allebei water koken.

Hier kan je horen hoe BCC haar klantbezoek ervaart: low pricing, high service

Alom verkopers die uit zichzelf naar jou toe komen en vragen of ze je van dienst kunnen zijn. Wat een winkelwalhalla lijkt me dat.

Geplaatst op

Marktconform

Bedenk het volgende scenario: Gerrit Zalm gaat op bezoek bij zijn baas Mark Rutte en als managers onder elkaar bespreken ze hoe hun respectievelijke bedrijfjes er voor staan. Gerrit vertelt dat hij eind 2010 vestigingen heeft in 28 landen, 26.160 medewerkers en 6.8 miljoen klanten. Mark heeft vestigingen in 169 landen (consulaten en ambassades), ongeveer 974.000 medewerkers (rijksambtenaren) en ruim 16 miljoen klanten. Beide zijn het er over eens dat het niet meevalt om zo’n grote organisatie te runnen, lange dagen en veel verantwoordelijkheid. Gelukkig worden beiden marktconform betaald als compensatie voor hun inspanningen.

Bedenk het volgende scenario: Ad Scheepbouwer gaat op bezoek bij de president van de Verenigde Staten en als managers onder elkaar bespreken ze hoe hun respectievelijke bedrijfjes er voor staan. Ad vertelt dat hij eind 2010 actief is in 3 landen, ruim 30.000 medewerkers, een schuld van 8 miljard euro en zo’n  6 miljoen klanten heeft. Barack heeft vestigingen in bijna alle landen in de wereld, ongeveer 2 miljoen medewerkers, een schuld van ongeveer 14 biljoen dollar en een kleine 311 miljoen klanten. Beide heren zijn het erover eens dat zulke grote getallen veel verantwoordelijkheid met zich meebrengt en dat je dit doet vanuit een soort roeping, de juiste man op de juiste plaats op het juiste moment.

Geïnteresseerd vraagt Obama aan Scheepbouwer of hij nu ook tegen veel geld campagne heeft moeten voeren en moest lobbyen om de positie te veroveren die hij nu inneemt. Nou nee zegt Ad. Het is zo’n hondenbaan dat eigenlijk alleen het salaris mij over de streep getrokken heeft. Mensen met zulke unieke capaciteiten als ik willen dit soort werk alleen doen als wij er erg goed voor betaald worden, markconform noemen wij dat. Goh, hoeveel verdien jij dan zo per jaar? Nou zegt Ad, het basissalaris is vrij mager en onder druk van de politiek in Nederland is het aandeel opties en bonussen ook niet meer wat het geweest is. Zeg zo’n 1 miljoen euro als basissalaris en als je alles bij elkaar optelt is het een kleine 8 miljoen euro per jaar. En jij? Je beslist tenslotte over de gezondheid en welzijn van 311 miljoen mensen in jouw eigen land en eigenlijk over het welzijn en leven van miljarden mensen als hoofd van het machtigste land ter wereld. Je begint oorlogen, je beëindigt ze, je beslist of wij over 10 jaar voet zetten op mars en hebt met het wel of niet navolgen van de regels van het Kyoto verdrag, eigenlijk de toekomst in handen van onze hele planeet. Barack antwoord: in zijn geheel valt het wat tegen, ik heb weliswaar wat extra’s, een auto en vliegtuig van de zaak, een ambtswoning, wat kleedgeld en een royale onkostenvergoeding maar het basis salaris is beter dan dat van jou, 1.2 miljoen.

Als je al deze getallen zo hoort zou je haast gaan denken dat het leiden van een klein of groot land een soort traineeship is om later capabel genoeg geacht te worden om de verantwoordelijkheden aan te kunnen om een beursgenoteerde onderneming te leiden. Zalm (750.000 euro per jaar) verdient ruim vier maal zoveel als zijn baas Rutte en Scheepbouwer ruim 6.5 keer zoveel als de leider van het machtigste land ter wereld. Je moet toch over een bovengemiddelde vorm van zelfdunk beschikken om met droge ogen te beweren en denken dat jouw functie zoveel geld rechtvaardigt.

 

Cijfers ontleend aan Wikipedia en de Volkskrant van 16 juli 2011.

Geplaatst op

Dilemma

Je bent op vakantie in het zuiden van Frankrijk, net op het tijdstip dat de Tour de France in buurt is en Je besluit dat eens van nabij te gaan bekijken. In jouw stoere zilverkleurige SUV beklim je de 1538 meter hoge Hourquette d’Ancizan en tijdens de afdaling zie je een mooi plekje vanwaar je de wedstrijd mooi kan volgen. Bij de eerste, bijna haakse, bocht parkeer je jouw auto in de berm en vol verwachting wacht je op wat komen gaat.

Na uren wachten scheren de eerste renners voorbij, althans een van de twee. Want één renner slipt weg met zijn achterwiel, mist jouw auto op een haar en kan ternauwernood voorkomen dat hij over de rand in de afgrond verdwijnt. Dat belooft spektakel te worden als zo het peloton in de achtervolging naar beneden komt.

Inderdaad, het wordt spektakel. Verschillende renners gaan in dezelfde bocht onderuit en de drager van de gele trui slipt ook, kan er net om heen, om zich vervolgens in jouw zilvergrijze SUV te boren. Een deuk en een dilemma. Grijp je Voeckler bij zijn kladden en zegt: even wachten jongen, eerst politie erbij om de schade op te nemen en dan samen de verzekeringspapieren invullen. Of zie je in dat al die renners onderweg zijn naar hun bestemming en je maakt ruimte om de wedstrijd zijn vervolg te laten hebben. Dat laatste natuurlijk. Er zijn genoeg getuigen die jouw verhaal kunnen bevestigen van wat er voorgevallen is, in dit geval minmaal heel wielerminnend Frankrijk. Gezond besluit.

Waarom hebben wij in Nederland een serie van televisie- en radiocampagnes nodig om ons in te laten zien dat als wij een aanrijding krijgen wij de weg vrij moeten maken voor het overige verkeer zodat die hun weg kunnen vervolgen? Politie bellen en getuigenverklaringen verzamelen kan ook vanuit de berm of vanaf de vluchtstrook. Wij krijgen soms voorlichting over zaken die zo voor de hand liggen dat je bij jezelf denkt, waarom?

Tegenwoordig zie je ook matrixborden boven de weg waar de boodschap op staat: Heeft u vragen over deze weg, bel dan…. Als ik al rijdend dit telefoonnummer opschrijf of ik pak mijn telefoon om dit nummer te bellen dan riskeer ik een niet misselijke boete. Of is het de bedoeling dat ik lang broed over mijn vraag zodat ik een zinnige vraag kan bedenken, die ik dan kan stellen aan het eind van mijn autorit? Ik heb al volop zitten broeden maar ik ben nooit verder gekomen dan dat ik dan zou vragen of ze überhaupt ooit gebeld worden en wat voor vragen ze dan in vredesnaam krijgen? Iedere keer dat ik een dergelijk bord passeer is mijn aandacht even van de weg en ben ik bezig met het dilemma, ga ik nou een keer bellen of niet?

Geplaatst op

Eurocrisis

De berichten over een aanstaande eurocrisis stapelen zich op. Een doemscenario waarbij wanneer Griekenland eenmaal valt wat onvermijdelijk lijkt, Ierland, Portugal, Spanje en Italië zullen volgen. Wij zullen dit als belastingbetaler moeten betalen en het zal onvermijdelijk ten koste gaan van de waardevastheid van de Euro als munt. Ook de Verenigde Staten lijken te wankelen onder haar schuldenlast.

Betekent dit het einde van onze westerse welvaart zoals wij die de afgelopen 50 jaar gekend hebben? Zal onze economie krakend tot een halt komen en zal er deze keer werkelijk sprake zijn van een crisis zoals wij die kennen uit de jaren dertig? Hoe voorkomen wij dat onze bezittingen en spaargelden in korte tijd praktisch niets meer waard zijn? Vluchten in vastgoed lijkt geen goed idee in een markt die volledig op slot zit en waarvan de verwachting is dat de huizenprijzen voorlopig nog verder zullen dalen. Is het dan verstandig om ons geld om te zetten in edelmetalen als goud?

Als dit scenario inderdaad werkelijkheid wordt dan zullen de Verenigde Staten en de Europese landen  ongetwijfeld grote delen van hun goudvoorraad moeten verkopen om nog aan hun betalingsverplichtingen te kunnen voldoen. Als de markt ineens zo overspoeld wordt met goud zal ook dit edelmetaal sterk in waarde dalen.

Mijn advies is; koop een Opel! Weinig producten zijn zo waardevast gebleken als auto’s van dit merk. Hele volksstammen kochten in het verleden de Kadett omdat ze bij aankoop al wisten wat hij over twee jaar waard zou zijn. Dit was bij normaal gebruik. De truc is nu om er een te kopen die nooit op de weg komt. Koop hem, nieuw of (bij voorkeur) gebruikt en stal hem in een loods. Veilig achter slot en grendel is hij waardevaster dan ooit. Hij telt niet mee voor de vermogensbelasting, zodat je niet opdraait voor het meebetalen van de schuldenlast van de genoemde eurolanden. Ook hoef je zo geen wegenbelasting te betalen. China heeft zijn pijlen gericht op de Zweedse automobiel dus je hoeft op de korte termijn geen angst te hebben dat jouw bezit in waarde daalt door de komst van een Chinese kloon op de markt.

Als wij dit massaal doen is dit dan niet strijdig met het solidariteitsbeginsel? Neen hoor. Het zou een enorme stimulans zijn om de files in Nederland te verminderen, Nederland groener te maken en als de wereld straks een nieuwe doorstart maakt met een nieuw geldsysteem, omdat het oude te kwetsbaar bleek, zal ons land bejubeld worden om zijn voortrekkersrol in de nieuwe monetaire wereld die straks gevormd gaat worden.

Wij begonnen met schelpen als ruilmiddel en wij eindigen met Opel’s die opgeslagen staan in schuren en loodsen. Bedenk de voorsprong die wij als klein land zullen hebben op landen als de Verenigde Staten en China waar het fenomeen Opel praktisch onbekend en dus schaars is!

Wees verstandig en haal de Opel van de weg. Het is in het voordeel van ons allen.

Geplaatst op

Emancipatie

Na de eerste, tweede, derde en vierde lijkt nu de vijfde feministische golf aangebroken. De intrede van de vrouw als volwaardig crimineel.

Al enige tijd sijpelen er berichten door dat vrouwen steeds grovere delicten begaan. Vandaag nog in het nieuws, twee meisjes van 15 hebben een blinde man van 76 op gewelddadige en wrede wijze overvallen.

Dit keer hoeft de vrouw niet te strijden voor gelijke rechten. De strafmaat zal even zwaar zijn als voor een man. En terecht.

Geplaatst op

Erkend Opel hater sinds 1960

Het is al weer een aantal jaren geleden dat een auto, komend vanuit een uitrit vanaf een parkeerplaats, zonder richting aan te geven, onterecht voorrang meende te moeten nemen op mij om vervolgens tergend langzaam de weg naar links op te draaien. Ik reageerde hierop door geen moment mijn gas los te laten en rakelings langs hem heen te rijden om zo duidelijk te maken dat hij een oetlul was. Dit alles gebeurde op een veilige manier en bij lage snelheid. De bestuurder van de Opel Corsa reageerde als door een wesp gestoken en zette de achtervolging op mij in om verhaal te halen. Dat deed hij dan ook toen ik mijn auto parkeerde.

Ik was onverantwoord bezig en had hem en zijn vriendin, die bij hem in de auto zat, in gevaar gebracht. Mijn argument dat hij degene was die de situatie gecreëerd had door onterecht voorrang op mij te nemen om vervolgens tergend langzaam op te trekken en dan halverwege de rijbaan overdwars tot stilstand te komen en zo al het aankomende verkeer te hinderen, was voor hem niet steekhoudend. Het werd een discussie over en weer die eindigde toen ik uit mijn auto stapte, hij schrok van mijn lengte, trok een sprint naar zijn auto om vervolgens snel zijn raampje dicht te draaien en de deuren op slot te doen. Vanwaar hij achter het glas door bleef gaan met foeteren. Zie hier mijn moeizame relatie met de Opelrijder.

In de loop der jaren ben ik tot de overtuiging gekomen dat de manier waarop iemand in het leven staat gereflecteerd wordt door de manier waarop hij of zij auto rijdt. Gaandeweg werd mij duidelijk dat het fenomeen Opel hier een belangrijke rol in speelt. Decennia lang is de Opel de best verkochte auto in Nederland geweest en volgens mij laat de Opelrijder in zijn rijgedrag de volksaard van de meerderheid van het Nederlandse volk zien.

Hij gaat voor zekerheid, daarom koopt hij een auto waarvan hij al bij aankoop weet wat de inruilwaarde van zijn auto zal zijn als hij hem over twee jaar, keurig zoals de dealer hem aanraadt, inruilt. Opmerkelijk is dat deze drang naar zekerheid alleen henzelf betreft. Hoe vaak zie je niet weer zo’n verdwaasde Opelrijder op de middelste baan blijven hangen. Al het verkeer moet er omheen. Ik heb dit eens voorgelegd aan twee Opelrijders en het antwoord was verbijsterend, verhelderend en legt het egocentrisme van de Opelrijder bloot. Iedere keer dat je van baan veranderd is dat een onveilige handeling. Door op de middelste baan te blijven rijden, zo af en toe een langzamere deelnemer op de rechterbaan in te halen, creëer je jij jouw eigen veiligheid op de snelweg. Dit doen zij met een snelheid van 90 km per uur, daarmee het overige verkeer hinderend en voorbijgaand aan het feit dat het achteropkomende verkeer voor een keus gesteld wordt. Haal je rechts in, wat verboden is en waarmee je een hoge boete riskeert, of verplaats jij je van de rechterbaan naar de middelste baan, naar de linkse baan en weer terug naar de middelste baan om weer te eindigen op de rechterbaan waar het verkeer thuis hoort. Zo word je gedwongen vier keer het risico te nemen van baanverwisseling wat de Opelrijder juist voor zichzelf wil uitsluiten! Als ze dan al van baan verwisselen doen zij dit vervolgens ook nog het liefst zonder richting aan te geven. Door zo in een eigen wereld te verkeren is het anticipatievermogen in het verkeer ook praktisch nul. Hoe vaak zie jij een Opelrijder richting aangeven op een rotonde zodat je weet of je wel of niet, die rotonde op kan draaien? Ze zijn alleen maar met zichzelf bezig.

Gedurende de jaren heb ik er een neus voor gekregen om de Opelrijder er uit te pikken zodat ik de risico’s die ik loop door in hun buurt te verkeren voor mijzelf kan reduceren. Ik herken een Opel aan de vorm van de carrosserie, spatborden, achterlichten, in het donker zelfs aan de vorm van de koplampen als ze achter mij rijden en natuurlijk het weggedrag. Dit blijkt niet altijd afdoende want vorig jaar werd ik op de fiets vanachter aangereden door een Vectra terwijl ik stilstond om een kruising over te steken. Ze zag geen verkeer aankomen en meende de weg op te kunnen draaien zonder voor zich te kijken. Ik stond daar al een minuut!

Het zit diep bij mij, die Opelhaat. Ik heb zelfs wel eens de kans op een relatie met een hele mooie en aantrekkelijke vrouw teniet gedaan door op te merken dat het nooit iets kon worden tussen ons omdat zij in een Kadett reed. Zij dacht dat het een grapje was, ik was bloedserieus.

Let er maar eens op als je een auto zonder licht aan ziet rijden in een donkere tunnel, een rotonde verlaat zonder richting aan te geven, van baan verwisselt zonder richting aan te geven, een rood stoplicht pakt, onhandig of dubbel geparkeerd staat en op de middelste of linker baan rijdt terwijl die daar niet thuis hoort. Het Opel gehalte in Nederland is erg hoog.

Ik stel voor dat wij het rijbewijs van alle Opelrijders in Nederland intrekken. Het scheelt veel hufterig gedrag in het verkeer en de files zullen praktisch geheel oplossen. Steun mij in mijn strijd, krijg ook het inzicht en wordt ook Opel hater. Nederland Opel vrij!