Categorie: Columns

Geplaatst op

Vrije uitloop lucht

Vorige week heb ik vrije uitloop lucht gekocht bij een benzinestation. Tenminste dat vermoed ik, want nog nooit eerder heb ik voor niet gebakken lucht moeten betalen. Voor de prijs die ik moest betalen, moet het wel heel bijzondere lucht zijn geweest. Net zoals je voor vrije uitloop eieren extra moet betalen.

Dit valt in de categorie tegenstrijdige prikkels afgeven. Een belangrijk onderdeel van veilig en zuinig rijden vormt het rijden op banden die op de juiste bandenspanning gebracht zijn. Minder rolweerstand, betere wegligging en de banden gaan langer mee. De duurzaamheid lijkt erbij gebaat. Maar de benzinestations hebben besloten de consument ervoor te laten betalen. Eerst geld inwerpen en dan krijg je toegang tot lucht. Wie er beter wordt van deze aanpak is mij een raadsel. De benzinestations besteden de nieuwe automaten uit en betalen daar geld voor aan een pachter die de apparaten onderhoud en het geld int. Er wordt dus vooral geld rondgepompt en een barrière opgeworpen om regelmatig de zuinigheid van de auto bij te houden. Het is tegenwoordig onmogelijk geworden om binnen de gemeentegrenzen van Den Haag je autobanden op te pompen zonder daar voor te moeten betalen.

Nog zo’n vreemde prikkel wordt afgegeven door hoe de energie rekening tegenwoordig opgebouwd is. Er staan nogal wat vaste kosten op die een substantieel deel uitmaken van de totale rekening en dat maakt eigenlijk dat iedere kubieke meter gas of KWh die ik extra gebruik mij steeds minder kost.

Een voorbeeld:

Transport van elektriciteit:                       € 185.06

Meetdienst elektriciteit                              €   30.60

Totaal vaste kosten                                      € 215.66

De eerste KWh die ik gebruik kost mij dus (incl energiebelasting) : € 215.66+ €0.24 = €215.90

Twee KWh kost mij dan slechts: €216.14.  Per KWh dus slechts €108.07, enzovoort. Hoe meer ik gebruik, hoe goedkoper ze worden. Zodat een 100 KWh extra nauwelijks nog een extra belasting vormen op de totale afrekening.

Voor gas hetzelfde verhaal: de eerste kubieke meter kost mij €162.75. Gebruik ik er twee dan kosten mij ze nog maar per stuk €81.68 per stuk.

Deze tariefstructuur bevordert alleen maar dat iedere eenheid die je extra gebruikt jouw energiekosten relatief steeds goedkoper worden. Niet bepaald een stimulans om het grootverbruik terug te dringen. Het lijkt zijn doel, het terugdringen van energieconsumptie, nogal voorbij te schieten. Net zoals dat je extra moet betalen om jouw auto energie zuiniger te laten rijden. Om nog maar niet te spreken over het terugdringen van verkeersonveilige situaties en alle kosten die daarmee verbonden zijn.

De overheid zet in op energiebesparing maar door de privatisering zijn het juist de private partijen in hun rol van distributeur die dit beleid ondermijnen. Alle vaste kosten op de energierekening zijn ter bekostiging van het in stand houden van die partijen. De prijs per eenheid van elektriciteit en gas vallen in het niet bij de totale kosten en mede daardoor gaat er geen energiebesparende impuls uit van deze prijsopbouw.

Geplaatst op

Geven en nemen

Na bijna 52 rondjes rond de zon gemaakt te hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat je de wereld grofweg kunt verdelen in gevers, nemers en Limburgers. Persoonlijk vind ik de rol van gever de meest bevredigende. Er steekt ontzettend veel plezier en bevrediging in liefde, energie, aandacht en zo af en toe een aardigheidje aan een ander toe te delen.

Met het verstrijken van de jaren merk ik echter dat, zoals de gever zijn bevrediging haalt uit het geven, de nemer dit blijkbaar ook zo beleeft. Het grote verschil tussen geven en nemen is echter dat het geven aan grenzen onderhevig is. Er is een grens aan wat je kunt en wilt geven aan een ander. Bij de nemer lijkt deze grens meer en meer op te schuiven waardoor wat eens als bijzonder werd ervaren al spoedig als normaal, vanzelfsprekend en tot norm verheven wordt. Als gever loop je daar uiteindelijk in vast.

Laat ik een voorbeeld uit de praktijk geven. Vijftien jaar geleden woonde ik in een huis dat stamt uit 1876 en zo’n oud huis gaat gepaard met muizen. Op een dag keek ik naar een van mijn katten en zie dat Jopie een muis gevangen heeft. Katten hebben vier grote hoektanden en daartussen kleine tandjes. Ik keek naar een tafereel waarbij zowel Jopie als de muis mij aankeken. De kop van de muis stak tussen de vier hoektanden uit en vanuit die positie bewoog hij zijn hoofd in het rond terwijl de rest van zijn lichaam in de bek van de kat stak. Hoe ontroerend dit schouwspel ook oogde, besloot ik snel een einde te maken aan dit tafereel want ik wist uit ervaring dat Jopie op het gebied van fast food een nemer is en dit bloedig ging eindigen. Ik wrikte de bek van de kat open en gaf de muis zijn vrijheid terug.

Inmiddels woon ik veertig kilometer verder, maar de muizen tamtam reikt ver. Mijn reputatie binnen de muizenwereld is mij blijkbaar vooruit gesneld. Het parool lijkt te zijn; hij doet je toch niets. Sinds het overlijden van mijn katten hebben de muizen vrij spel in mijn huis. Regelmatig zag ik er een over het aanrecht wegstuiven als ik de keuken binnenkwam. Zo af en toe wist ik er een in het nauw te drijven die ik dan vervolgens kon vangen. Die zette ik dan buiten in de tuin. Maar hoe meer ik er ving des te brutaler ze werden. Stoven ze in het begin nog in volle vaart weg, nu namen ze de tijd om, voordat ze in hun schuilplaats verdwenen, nog even te stoppen en om over hun schouder mij even recht in de ogen te kijken. Vertederend maar duidelijk grensverleggend.

Langzamerhand begon het er op te lijken dat ze zelfs doelbewust mijn gezelschap op kwamen zoeken. Soms hoorde ik getrippel en zag dan vanuit mijn ooghoek een muis door de woonkamer rennen om dan vervolgens mij vanachter een luidspreker aan te gaan zitten staren. Een dieptepunt was toch wel toen ik, met de wc deur open, zittend op de wc pot, een muis aan zag komen trippelen. Hij keek mij aan en naderde mij tot op 20 cm van mijn voeten. Met mijn broek op mijn enkels was ik natuurlijk volledig geïmmobiliseerd en daar maakte hij nogal grof misbruik van. Ik heb hem toen wat vervelende woorden naar zijn hoofd geworpen en dat hielp.

Een tijd lang zag ik hem niet meer zo prominent. Zo af en toe een schim, soms uitdagend voorbij scharrelend als ik achter de computer aan het werk was, maar daar bleef het lange tijd bij. Tot gisterochtend. Nadat ik mijn ontbijt op had liep ik de slaapkamer in om een kledingsstuk te pakken van de stapel kleren die er op de grond lag. Ik til mijn broek op om mijn gsm uit mijn broekzak te pakken en vanonder de broek komt de muis tevoorschijn. Hij bleef roerloos zitten. Ook toen ik door mijn knieën boog om goed te kijken of het nu echt waar was wat ik zag. Ik kon hem zo oppakken, hij wist toch al hoe het ging eindigen, om hem in de tuin te zetten.

Mijn huis lijkt nu muisvrij maar het neemgedrag door jullie muizen is nu echt te ver gegaan. Ik waarschuw jullie: de volgende die ik vang zet ik uit in Limburg en dat is een vooruitzicht waarbij voor eenieder de koude rillingen over de rug moeten gaan lopen.

Geplaatst op

Nog meer beeldvorming (2)

Een aantal jaren geleden timmerde de belangenorganisatie voor het vrachtverkeer in Nederland hard aan de weg om een beeld te doen ontstaan dat de files in Nederland het goederenvervoer miljarden per jaar kostte. Wie in die tijd de moeite nam om beter te luisteren naar de filemeldingen kwam er snel achter dat het merendeel van files juist veroorzaakt werd door ongelukken waar vrachtwagens bij betrokken waren of files die ontstaan waren door pechgevallen met vrachtwagens. Met beeldvorming kan je een krachtige lobby doen gelden in Den haag.

Zojuist heeft het OM zijn jaarverslag bekend gemaakt over 2011. Het totaal aantal zaken steeg met 8,2% ten opzichte van 2010, en het aantal vrijspraken steeg. Dit laatste is volgens het OM het gevolg van de vrees bij rechters voor gerechtelijke dwalingen.

Was het niet vooral het OM dat het afgelopen jaar talloze malen in het nieuws kwam doordat zij zaken niet goed voorbereid had, dossiers zoek waren geraakt, onjuiste procedures bewandeld waren, de verdediging inzage in stukken geweigerd was of nagelaten was om ze over het bestaan hiervan in te lichten, enzovoort? In grote en in kleine zaken. Het haalde met grote regelmaat het nieuws.

Hier lijkt sprake van beeldvorming ten koste van de rechterlijke macht. Een trend ingezet door onder andere de roeptoeter uit Venlo. De functie van officier van justitie (OVJ) lijkt, in navolging van de Verenigde Staten, meer en meer een politieke functie geworden te zijn, maar nu lijkt zij met deze opmerking over gerechtelijke dwalingen ook op de stoel van de rechter te willen gaan zitten.

De afgelopen dagen kwam in het nieuws dat mensen in Rotterdamse trams niet alleen gefilmd worden, maar ook afgeluisterd. Dit valt in de categorie omstreden opsporingsmethoden, een lijn die het OM meer en meer bewandelt de afgelopen jaren. Schuren aan de grenzen van de rechtstaat. Volgens het OM is er in het geval van dit afluisteren niets aan de hand want de OVJ beoordeeld of de grenzen van de rechtstaat overschreden worden of niet. Tegelijkertijd overweegt het OM vervolging in te stellen in de zaak met de filmopnamen bij het VU medisch Centrum. Het OM zowel op de stoel van toetser van de wet en als vervolger? De kern van een rechtstaat is toch dat er een strikte scheiding is tussen de rechterlijke en de uitvoerende macht (politie en OM)?

Er lijkt een parallel te ontstaan tussen beeldvorming over files en de files die ontstaan bij de rechtbanken. Het is de beeldvormer zelf die bijdraagt aan de filevorming en in dit geval is het wel heel kwalijk omdat degenen die geacht worden verstand te hebben van het recht, zelf het recht geweld aan doen.

Geplaatst op

Roderick Bart en de dubbele nationaliteit

Hallo Roderick Bart,

Jij liet mij onlangs weten dat jij voorstander bent van  het afschaffen van de dubbele nationaliteit. Toen jij dat aan mij schreef vroeg ik mij af hoe jij staat tegenover het afschaffen van de dubbele identiteit.

Want laten wij nou eerlijk zijn. Roderick Bart is een leuke naam voor een kat maar voor een volwassen vent? Er is een hele generatie ontstaan met namen als Floris Jan, Hubertus Jaap, Peter Paul, Floris Flip. Durk Jan en ga zo maar door. Een paar huizen verder woont een Willem Alexander, zo’n naam waarvan de ouders gedacht moeten hebben, als wij hem die naam meegeven dan wordt hij vast koning en verdomd, in zijn geval lijkt dat inderdaad te lukken. Maar niet iedereen heeft het geluk om aan zo’n stereotiep te kunnen voldoen en er zullen vast enkele Willem Alexanders brandweerman geworden zijn. Dan is het toch wat minder handig als jouw collega naar jou moeten roepen: Willem Alexander pas op, achter je dreigt de boel in te storten. In dergelijke situaties telt elke seconde.

Die dubbele namen, je krijgt ze je strot niet uit. Dat jouw ouders destijds niet konden kiezen en besloten jou een dubbele naam te geven, betekent nog niet dat jij de rest van jouw leven jouw omgeving daarmee lastig moet vallen.

Het leven is keuzes maken en volgens mij ben jij nu op een leeftijd gekomen dat het tijd wordt dat jij de keuze gaat maken. Je gaat of verder als Roderick of als Bart. Maak dan vervolgens ook niet de keuze om jezelf Roderick B de LeeuwvanWenen te noemen. Dat is net zo fout en weggelegd voor mensen die lijden aan, wat ik noem, het Peter R de Vries syndroom. Je naam opleuken omdat je door de keus van jouw ouders toevallig meer dan een initiaal meegekregen hebt.

Kortom, wees een vent en zie af van die dubbele naam. Want wees nou eens eerlijk, je hebt er zelf toch ook last van dat als jij een formulier in moet vullen er nooit genoeg ruimte is om je voornaam in te vullen? De volgende keer dat je daar tegenaan loopt zul je nu beseffen dat dit gedaan is met een reden. Een dergelijke dubbele naam bekt gewoon niet en draagt de suggestie in zich dat wij te maken hebben met iemand die geen keuzes durft te maken in het leven.

Dat brengt ons weer terug op het onderwerp van de dubbele nationaliteit. Denk je daar nu nog steeds hetzelfde over?

Geplaatst op

Principieel opgezet

Gisterenavond was er een reportage bij Eenvandaag waarin mensen hun favoriete huisdier na hun overlijden op laten zetten. Het schijnt populair te zijn want er is een wachttijd van enkele maanden, waarbij de overblijfselen van de geliefde huisdieren ondertussen liefdeloos in een veel te volle koelcel opgeslagen worden.

De reportage had voor mij een nogal hoog Willibrord Frequin gehalte met zijn handel in geamputeerde hoofden. Desalniettemin laat het zien hoe mensen de liefde voor hun huisdier verwarren met het reduceren van het geliefde beest tot gebruiksvoorwerp. Hoever zijn wij dan nog verwijderd van de volgende stap? De overleden vrouw of man op laten zetten zodat deze prominent in de huiskamer je gedurende een aantal jaren nog liefdevol aan kan staren met glazen ogen?

Mocht het zover komen dat dit daadwerkelijk ook in zwang komt dan wil ik voorstellen dat wij minister Leers, als zijn tijd daar is, ook laten prepareren en opzetten. Wij geven hem dan een leuk plaatsje in de wandelgangen van het Tweede Kamergebouw als toonbeeld van de teloorgang van een politieke partij en hoe die partij zijn ziel verkocht om maar op het pluche te kunnen blijven zitten. Ik stel voor dat wij hem in een knielende houding plaatsen waarin hij bid om vergeving. Een houding die hij toch vaak aangenomen moet hebben gedurende de afgelopen anderhalf jaar van gedoogsteun door de PVV. Hem afbeelden in staande positie wordt sowieso moeilijk want de laatste dagen heeft hij wel erg duidelijk laten zien dat hij geen ruggengraat heeft.

Als je twee dagen na de val van het kabinet afstand neemt van jouw eigen plannen om Europawijd aan te dringen op nog strengere immigratieregels, laat je zien dat jij jouw ziel verkocht had aan de duivel en er ook geen sprake is van een principiële houding.

Ik ben blij dat deze plannen nu van tafel zijn maar hoeveel mooier zou het zijn geweest als hij niet vele mensen ellende bezorgd had voordat hij tot inkeer kwam.

Als wij naast Leers dan ook nog een opgezette Koppejan zouden plaatsen met zijn voeten in een teiltje met water, dan zou dit het plaatje nog completer maken. Begeleidend bordje erbij met de tekst; Twee confessionele politici uit een tijdperk dat CDA principes net zo standvastig waren als vloeibare was. Net zoals de inzet van Balkenende met zijn programma van normen en waarden een wassen neus bleek.

Geplaatst op

Klanttevredenheidsonderzoek

Zojuist floept het derde verzoek voor een online Klanttevredenheidsonderzoek mijn mailbox binnen. Het kost maar 5 minuten van mijn tijd om het in te vullen volgens het begeleidend schrijven. Bij elkaar dus maximaal 15 minuten als ik die berichten moet geloven.

Maar waarom zou ik ze geloven? Vodafone berekent mij nu een minuut beltegoed, zelfs als ik maar 20 seconden bel. Persoonlijk hebben zij mij daar nooit over geïnformeerd. Mijn zorgverzekeraar heeft een interpretatie van vergoeding voor gemaakte ziektekosten die niet overeenkomt met wat zij mij voorgespiegeld heeft toen ik de verzekering bij ze afsloot.

Waarom zou ik dus tijd steken in deze vragen? Als klanten weglopen, dan weten ze dat ze het niet goed doen en als zij werkelijk kwaliteit willen leveren dan mogen ze daar best zelf in investeren.

Ik ervaar dit soort verzoeken net als het fenomeen dat ik twee keer per jaar onderga als ik mijn kleding inkopen doe.

Verkoper: Wilt u dit leuke T-shirt ook hebben met de opdruk van de naam van de fabrikant er op?

Ik: Ja hoor. Hoeveel betaal je mij daarvoor?

Verkoper: Uhhh?

Ik: Als ik reclame ga maken voor die fabrikant dan is het toch niet zo gek dat ik daarvoor betaald krijg? Als jullie een advertentie zetten in het plaatselijke sufferdje dan moet je daar toch ook voor betalen? Dus ik wil dat T-shirt best hebben als jij mij 25 euro betaalt.

Verkoper: Uhhh?

Dus Vodafone, Eneco en DSW, met genoegen wil ik jullie online onderzoeken invullen in ruil voor een gepast bedrag. Sinds ik een gevierd columnschrijver ben hanteer ik een uurtarief van 360 euro per uur. 5 minuten is dus 30 euro. Elke minuut die ik boven de door jullie beloofde 5 minuten uitga valt buiten de bundel en dan gelden andere tarieven. Net als bij jullie.

Mijn bankrekeningnummer is bekend bij jullie dus stort eerst jullie onderzoeksbundel vol en dan ga ik met plezier aan de gang.

Geplaatst op

Vrijheid

Toen Jörg Haider 12 jaar geleden aan de macht kwam met zijn FPÖ in Oostenrijk, buitelde heel Nederland over elkaar heen van verontwaardiging over die ontwikkeling. Er was zelfs sprake van om tot een verbod te komen op het vakantievieren van de Oranjes in hun favoriete Lech. Rechtsgedachtegoed in Oostenrijk wordt snel in verband gebracht met fascisme.

De storm van verontwaardiging luwde, met in dit weekend opnieuw een kleine oprisping toen bekend werd dat August Penz van de FPÖ, die kandideert voor het burgemeesterschap van Innsbruck, campagne voert met posters waarop staat; “Vaderlandsliefde in plaats van Marokkaanse dieven”. Volgens Penz had hij nooit de bedoeling om iemand te kwetsen. Wij weten natuurlijk wel beter.

Dit weekend werd eveneens bekend dat de Haagse VVD fractie een zogenaamde “mislukte” 1 aprilgrap gemaakt had. Zij introduceerde gisteren een spitsverbod voor mensen met een uitkering. Behalve een klein berichtje in de krant haalde dit bericht niet echt het nieuws. Terwijl dit bericht wel degelijk een lijn doortrekt die al in november 2011 zichtbaar werd. Zie hiervoor ook mijn stukje met de titel “Tweedeling” van 19 november jl. De Haagse raadsfractie suggereerde toen om de Occupy-activisten op het Malieveld hun uitkering af te nemen onder het motto “wie kan demonstreren in de kou, kan ook werken”. Het idee werd destijds overgenomen en gesteund door de landelijke VVD fractie. Ditmaal werd er door VVD prominent Charlie Aptroot afstand genomen van deze “mislukte grap”. Dat geldt misschien voor de individuele VVD’er, maar volgens mij leggen deze beide initiatieven wel degelijk bloot wat de onderhuidse sentimenten zijn binnen de VVD.

FPÖ is de afkorting voor Freiheitliche Partei Österreichs, VVD staat voor Volkspartij voor Vrijheid en Democratie en PVV staat voor Partij Voor de Vrijheid. Alle drie hebben ze het woord “vrijheid” prominent in hun naam staan, alle drie hebben ze er een handje van om bevolkingsgroepen weg te zetten in een dubieus daglicht en ze in een benarde positie te plaatsen.

Het lijkt hoog tijd voor een nationale en internationale herdefiniëring van het begrip “Vrijheid” want volgens mij betekende het woord in oorsprong niet een verdeling van de maatschappij in “Wij en Zij” denken. Iets meer vrijheid van het individu voor ons dan voor jullie. Dat kan toch niet het uitgangspunt geworden zijn na twee eeuwen liberalisme?

Geplaatst op

Filedruk gedaald?

De filedruk op de snelwegen is in het eerste kwartaal gedaald met 30% volgens de ANWB. Daarbij wordt het begrip filedruk gedefinieerd als de lengte maal de duur van de file. Deze uitkomst lijkt de bekroning op het werk van dit kabinet wat betreft hun asfaltpolitiek.

Met trots kan ik u melden dat het gemiddelde gewicht van de bezoekers van deze site in het eerste kwartaal van dit jaar gedaald is met 10 kg. Obesitas in Nederland lijkt teruggedrongen te worden! Deze constatering is natuurlijk volledig uit de lucht gegrepen als ik er niet bij vermeld dat ook de gemiddelde lengte van mijn bezoekers afgenomen is, waardoor hooguit te constateren valt dat kleinere mensen relatief minder wegen dan lange mensen.

En dat is wat de ANWB over het hoofd lijkt te zien. Als je met meer asfalt de wegen breder maakt wordt de filelengte korter maar dat zegt niets over het aantal auto’s dat in die file gestaan heeft. De trend is sowieso dat er momenteel meer kleinere auto’s op de weg verschijnen waardoor er meer auto’s passen in een file van dezelfde lengte.

Als ik volgens deze zienswijze de cijfers van de ANWB nogmaals bekijk, dan constateer ik dat de zogenaamde 30% lagere filedruk als volgt bekeken kan worden. Meer asfalt betekent in de praktijk een verbreding van 2 rijbanen naar 3. Dit is een toename van 50%. Per saldo is de filedruk dus zelfs met 20% toegenomen als je de lengte van een file neemt als een van je uitgangspunten. Nu zijn niet alle snelwegen verbreed, dus laten wij als gemiddelde een verbreding van de snelwegen met 30% aannemen, dan is de filedruk dus ongewijzigd gebleven. Vul die filelengte en breedte met meer kleinere auto’s dan kan je haast niets anders concluderen dat er per saldo zelfs meer mensen in de file gestaan hebben ten opzichte van vorig jaar.

Geplaatst op

Achter de feiten aanlopen

Al eeuwenlang probeert de mensheid de natuur te verklaren en deze te vangen in wetten. Dit is een proces geweest waarbij telkens deelgebieden langzaam in kaart gebracht werden. Dankzij Archimedes, Newton en Einstein werd ons begrip steeds groter van hoe zaken in elkaar grijpen. Maar de allesomvattende wet die alles verklaart en met elkaar in verband brengt is nog steeds niet in zicht.

Economie is een relatief jonge wetenschap die ook op haar beurt tracht de interactie van consumptie, productie, aanbod en vraag van goederen in kaart te brengen door middel van wetten. Men tracht onze economische samenleving te vatten in modellen waar op deze wetten los gelaten worden en hoopt zo een voorspelling te kunnen doen over toekomstige ontwikkelingen. De makke van deze modellen is dat een model nooit alle aspecten van de samenleving kan bevatten. Zeker niet in deze tijd waarbij de waan van de dag hoogtij viert en politieke overwegingen tot heel vreemde besluitvorming kan leiden met alle gevolgen van dien. Het feit dat het CPB, onze nationale modellenbouwer, in de afgelopen 30 jaar 37 voorspellingen deed waarvan 3 correct bleken laat wel zien dat de kunst van het modellen bouwen nog steeds in zijn kinderschoenen staat.

De bron van de meeste hedendaagse gangbare economische theorieën is gebaseerd op de grote crisis in 1929. Historische gegevens worden gebruikt om economische wetten op te sporen en te duiden. Maar daarmee is nog niet gezegd dat een vermoeden van een economische wet ook daadwerkelijk een economische wetmatigheid is. Binnen de economische wetenschap bestaan verschillende kampen die met verschillende interpretaties tot elk hun eigen visie komen. Zo heb je het kamp dat de lijn aanhangt van overbesteding in tijden van crisis en onderbesteding in tijden van voorspoed en het kamp dat juist het omgekeerde bepleit.

In Nederland heeft het kamp dat de laatst genoemde theorie bepleit op dit moment de overhand onder de economen en veel (rechtse) politici. Zij willen in tijden van crisis bezuinigen om te voorkomen dat de staatsschuld te ver oploopt en vinden het effect van overbesteding, waarbij de overheid als aanjager fungeert van een in het slop geraakte economie, een voorbode voor toekomstige problemen. Omgekeerd zijn de pleiters voor overbesteding ervan overtuigd dat door het verhogen van de overheidsuitgaven tijdens een crisis de economische motor draaiende gehouden wordt. De eventuele oplopende staatsschuld wordt dan terugbezuinigd in tijden van voorspoed waarin iedereen het zich kan veroorloven om ook met iets minder genoegen te nemen.

In welk kamp men zich ook bevind, feit blijft dat de huidige gangbare economische theorieën gebaseerd zijn  op interpretaties van economische fenomenen uit het verleden. Je zou hardop kunnen zeggen dat economen eigenlijk constant achter de feiten aan lopen. Het zijn net historici.

Vaak wordt geroepen dat de geschiedenis zich herhaald. Maar in werkelijkheid zijn er altijd aspecten die maken dat de er toch altijd (grote) verschillen tussen de twee situaties blijken te zijn. Zodat de situaties uiteindelijk toch niet vergelijkbaar blijken te zijn. Net als bij de modellen van economen. Misschien wordt het tijd voor een fusie tussen Economie en Psychologie zodat menselijk denken en handelen, al dan niet verward, beter gevat kunnen worden in toekomstige economische modellen?

 

Nu zitten er in het Catshuis twee historici, een bedrijfseconoom en een verwarde roeptoeter te overleggen en te beslissen over de economische toekomst van Nederland voor de komende jaren. Met als uitgangspunt de economische modellen van het CPB. Ik houd mijn hart vast voor wat er uit deze combinatie gaat komen. Zeker is in ieder geval dat de verwarde ideeën van de roeptoeter niet in een huidig economisch model te vangen zijn en door te rekenen.

Geplaatst op

Naaien

Geachte mevrouw Schippers,

Graag wil ik de correspondentie met u delen die ik afgelopen week met mijn zorgverzekeraar en mijn tandarts gevoerd heb. Een fraai voorbeeld van hoe de marktwerking en het vrijgeven van de tandartstarieven samenkomen waarbij iedereen kosten maakt en volgens mij per saldo niets bespaard wordt. Er vindt hooguit een verlegging van kosten naar degenen die dachten een goede verzekering afgesloten te hebben en/of  contract.

Dinsdag 20 maart 2012

Geachte heer Dooiedakduif,

Wij hebben van u het volgende ontvangen:

Uw gegevens:

Naam: A. Dooiedakduif

Polis-/relatienummer: 2052xxxx

Onderwerp: Declaratie / vergoeding

Bericht:

Hallo,

Afgelopen week ontving ik een brief van mijn tandarts nav een extractie van een kies op 10 januari jl. met het verzoek 5 euro aan hem over te maken. Navraag leerde mij dat dit de kosten betreft voor de hechting die blijkbaar door u niet vergoed worden.

Nu vind ik dit op zich al bijzonder want bij alle kiezen die bij mij ooit getrokken zijn heeft men altijd de wond gehecht. Voor mij lijkt dit inbegrepen in de behandeling. Geen idee hoe ik dat had moeten weten of op had kunnen maken uit uw vergoedingenoverzicht wat sowieso niet erg leesbaar is voor een leek op het gebied van tandheelkundige handelingen.

Betekent dit dat ik voortaan bij iedere medische onderhandeling met de behandelend arts voorafgaand moet gaan overleggen en onderhandelen over wat wel en niet inbegrepen is in uw vergoeding? Ook op het moment dat ik pijn heb en ingrijpen snel noodzakelijk is? Ik kan mij voorstellen dat dit een optie is bij het overwegen van de aanschaf van een kroon, maar bij het trekken van een kies?

Kan ik nu verwachten dat bij alle kleine en grote chirurgische ingrepen waarbij gehecht moet worden, dit ook voor mijn eigen rekening is? Kortom, als ik binnenkort een open hartoperatie moet ondergaan is het dan een optie voor mij om af te zien van het aanbrengen van hechtingen omdat dit niet vergoed wordt door u? Maar, dat als ik daar toe besluit en er ontstaan infectiecomplicaties die behandeld moeten worden met medicijnen of anderszins, deze dan weer wel door u vergoed worden?

Verder wil ik u er op wijzen dat ik een aandoening (Systemische Mastocytose) heb waarbij ik allergische reacties krijg van de standaard verdoving. Daardoor is het bestanddeel dat bloedingen moet onderdrukken niet of in mindere mate aanwezig in de verdovingsvloeistof. Een reden te meer waarom de tandarts dus de wond gehecht heeft.

Graag verneem ik van u hoe dit in elkaar steekt en wat voor onverwachte kosten ik in de toekomst nog meer kan verwachten. Ik verzoek u dan ook de bij mij gedeclareerde kosten te vergoeden aan mijn tandarts inzake de hechtingskosten.

 

Ik zie uw reactie tegemoet,

Met vriendelijke groet,

Dooiedakduif.

Wij zullen hierop zo spoedig mogelijk reageren.

Dit is een automatisch aangemaakt bericht. Het is niet mogelijk om op deze ontvangstbevestiging te reageren.

Voor eventuele vragen kunt u uiteraard contact met ons opnemen.

Met vriendelijke groet,

Afdeling Klantenservice

UW Zorgverzekeraar

 

Op woensdagavond word ik gebeld door iemand van mijn zorgverzekeraar die duidelijk zijn wortels heeft in Rotterdam. Zijn accent en de openingszin: “Ik hebt de rekening van uw tandarts bekeken en…” lieten daar geen twijfel over bestaan.

Hij: De hechtingskosten worden wel degelijk vergoed maar uw tandarts heeft deze kosten verkeerd gedeclareerd.

Ik: Dat is goed mogelijk. Ik heb de rekening niet gezien want deze is direct bij u ingediend. Maar welke fout heeft hij dan gemaakt?

Hij: Uw tandarts heeft het als techniekkosten opgevoerd en hij had dit als honorarium moeten aanduiden.

Ik: Ok. Dat klinkt mij nogal vreemd in de oren maar hoe lossen wij dit nu op? Neem ik contact op met mijn tandarts om dit recht te zetten, of doet u dat?

Hij: gepaste stilte.

Toen maakte ik de fout om te zeggen dat ik dit dan wel zou doen. Waarmee ik de driehoek Zorgverzekeraar/tandarts en mijzelf in stand hield en mijzelf in het middelpunt plaatste.

De volgende ochtend bel ik mijn tandarts op en vertel aan de assistente wat mij verteld is. Deze spreekt de tandarts hierop aan en ik krijg als antwoord dat ik nog maar een keer moet bellen met mijn zorgverzekeraar omdat het de kosten van het hechtingsmateriaal betreft en hij dit niet als honorarium op kan voeren. Opeens realiseer ik mij dat ik mijzelf in het centrum van deze patstelling geplaatst heb en vertel de assistente dat ik vind dat ik mijn aandeel in deze kwestie al meer dan genoeg geleverd heb. Ik heb mijn tandarts gebeld om te vragen welke kosten het betreft, heb een mail geschreven naar de zorgverzekeraar, heb de man van de zorgverzekering te woord gestaan en heb vervolgens de tandarts weer gebeld. Dus ik beschouw de hele kwestie niet meer als mijn probleem en wil zeker niet meer als bemiddelaar in deze kwestie optreden tussen twee partijen die een contract met elkaar afgesloten hebben.

Een kwartier later wordt ik gebeld door mijn tandarts zelf, die mij uit gaat leggen dat hij het slachtoffer is van een wurgcontract dat hij met de zorgverzekering af heeft moeten sluiten. Zijn honorarium zeker niet te hoog is, hij geen mogelijkheid heeft om deze kosten te declareren en hij dus het slachtoffer is in deze hele kwestie. Hij speelt daarmee nogal in op mijn gemoed, wat bij mij het gevoel oproept dat ik dus zeker geen toezegging ga doen de 5 euro aan hem te betalen. Wij sluiten het gesprek af met de conclusie dat de marktwerking er voor zorgt dat partijen die geen conflict met elkaar hebben tegenover elkaar komen te staan en dat het vergoed krijgen van de hechtingskosten nu al vele malen meer gekost heeft dan de 5 euro waar het om gaat.

De enige die geprofiteerd heeft van dit hele verhaal lijkt de KPN te zijn door het in rekening kunnen brengen van kosten voor gesprekken die anders nooit plaats gevonden zouden hebben.

Voor eenieder die een chirurgische ingreep op het programma heeft staan en niet achteraf geconfronteerd wil worden met de kosten voor het hechtingsmateriaal, raad ik aan om via een Groupon coupon goedkoop hechtingsdraad in te kopen. Mocht dit niet lukken, koop dan wat vissnoer bij de hengelwinkel, neem dit mee als je daadwerkelijk onder het mes gaat en overhandig dit aan de chirurg, voor of tijdens de operatie.

Hoe is het nu mijn arme tandarts vergaan die slachtoffer is van zijn wurgcontract? Gisteren heb ik hem de 5 euro contant gegeven op voorwaarde dat hij het zwart in zijn zak steekt. Hou ik er tenminste  het gevoel aan over dat ik uw stelsel van zorgverzekeren naai, na eerst zelf genaaid te zijn door u.

Want naaien (hechten) is toch het centrale thema in deze reeks van gebeurtenissen?