Categorie: Columns

Geplaatst op

Analoge bezorging

25 jaar geleden, toen het AD nog een redelijk lezenswaardige krant was, heb ik de overstap gemaakt naar de Volkskrant. Mijn belangrijkste overweging was toen dat, als ik ’s ochtends de krant zat te lezen, ik steeds vaker zinnen opnieuw moest lezen omdat er woorden weggevallen waren of de zinnen gewoon niet liepen of klopten.

De afgelopen weken stuit ik daar in mijn Volkskrant ook steeds vaker op. Het zal toch geen voorbode zijn voor het kwaliteitsverlies dat zich destijds bij het AD aankondigde? Dit is echter niet de aanleiding voor dit stukje.

Vanochtend trof ik mijn krant incompleet aan op de mat. Dat kan een keer gebeuren, dus vol goede moed melde ik dit probleem online aan op www.vk.nl. Na het doorlopen van de klachtmelding kreeg ik een link aangeboden om mijn ontbrekende bijlagen online te bekijken. Daar heb ik niet op geklikt wat ik lees mijn krant op de analoge manier, ik vind het niet prettig om hem van een beeldscherm te moeten lezen. Graag lees ik mijn krant op de bank of aan de eettafel en niet vanuit een bureaustoel. Uit de boodschap die ik op het scherm las, maakte ik op dat mijn krant niet nabezorgd ging worden. Iets wat ik dus juist wil want de bezorging blijft in gebreke,

Ik heb dus mijn klacht nogmaals analoog gemeld. Daar werd ik in eerste instantie vriendelijk te woord gestaan door een stemcomputer. Deze wist mij, nadat ik een aantal vragen doorlopen had, te melden dat op basis van het telefoonnummer ik meneer Dooiedakduif ben woonachtig in Den Haag in de bezorg mij af en toe niet straat op nummer 41. Deze constatering lijkt mij zich te bewegen op de rand van de privacywetgeving, maar goed. Ik kreeg de mededeling dat als compensatie mijn abonnement met een dag verlengd zou gaan worden en dat ik gebruik kon maken van een sms waarbij mij een code toegestuurd zou worden zodat ik mijn bijlagen online zou kunnen bekijken.

Iets wat ik niet wil en ik ben dus aan de lijn blijven hangen omdat ik, nu ik toch mijn klacht analoog aan het melden was, ook een analoge stem en denkend wezen aan de telefoon wilde krijgen. Deze wist mij te vertellen dat sinds februari van dit jaar de Volkskrant niet meer doet aan nabezorgen. Wel zou de bezorger extra aan zijn jasje getrokken worden. Waarschijnlijk had deze vriendelijke vrouw de indruk dat ze niet meneer Dooiedakduif aan de telefoon had maar meneer Mierenneuker van nummer 25.

Zet ik het op een rijtje dan betaal ik behoorlijk extra om mijn krant analoog in de brievenbus te krijgen tov een digitaal abonnement. Dat doe ik omdat ik een volledige krant lezen vanaf een beeldscherm een ronduit vervelende ervaring vind, zeker omdat ik het lezen dagelijks combineer met het naar binnenlepelen van mijn ontbijt. De extra dag abonnement schiet ik niks mee op want de zaterdagkrant is aanmerkelijk duurder dan de doordeweekse editie die ik nu als extra abonnementsdag toegewezen krijg. Aangezien mijn abonnement dit kwartaal eindigt op 31 december en er op 1 januari geen krant verschijnt, lijkt het helemaal een kat in de zak.

Het gaat maar om een paar euro maar het vervelende is dat de Volkskrant met deze maatregel eigenlijk mijn weekeinde overhoop gooit omdat ik mee moet gaan in de stroom van bezuinigen en digitalisering. In de ochtenduren ben ik door mijn Dooiedakduif zijn tot niet veel meer in staat dan een krant te lezen. Tegen de tijd dat ik op stoom raak is de Volkskrant uitverkocht bij de plaatselijke sigarenwinkel dus daar pies ik naast.

Wat het meest steekt is dat ik niet geleverd krijg waar ik voor betaal. Die naam van de hoofdredacteur, Philippe Remarque, klinkt erg Limburgs in mijn oren. Houdt het dan nooit op?

Geplaatst op

Duurzaamheid

Het begrip duurzaamheid is waarschijnlijk een van de meest gebruikte en misbruikte woorden van 2012.

Rijd je in een Prius dan ben je duurzaam bezig, althans totdat een onderzoek aantoont dat de auto weliswaar minder schadelijke stoffen uitstoot tijdens het rijden maar dat als je het productieproces en de belasting van het milieu meetelt als de auto aan het einde van zijn levensduur gekomen is. Dan blijkt de Prius schadelijker te zijn voor het milieu dan de doorsnee personenauto, dat zegt tenminste een artikel in de Volkskrant van afgelopen zaterdag. Tel daar nog eens bij op dat deze auto vooral toegepast wordt in de leasemarkt vanwege zijn lage bijtelling. De leasemaatschappijen zijn er nu achter gekomen zijn dat de benzinekosten voor de Prius gelijk blijken te zijn aan die van een niet hybride personenauto in dezelfde gewichtsklasse. Dat laatste kan natuurlijk niet geheel als een verassing komen want de zakelijke rijder beweegt zich vooral voort op de snelweg en dat is niet het werkterrein van de elektrische motor die juist helpt om de uitstoot van dit soort auto’s te beperken. De grotere milieubelasting zit hem vooral in de aanvoer en uiteindelijke sanering van de grondstoffen die benodigd zijn voor de accu’s die het hart van deze auto vormen.

Hetzelfde verhaal gaat op voor spaarlampen en de koffiebonenschillen uit Colombia die mee gestookt werden in de Amer kolencentrale. Daar maakte Essent enkele jaren geleden goede sier mee. Door het mee stoken in een traditionele kolencentrale zou er opeens sprake zijn van groene stroom omdat het dan biomassa betreft. Wat er niet bij verteld werd was deze schillen met schepen over zee aangevoerd werden. Deze schepen verbranden de meest vervuilde brandstof die je maar kunt bedenken, namelijk scheepsstookolie, vaak chemisch verontreinigt. Zo kwamen ook de houtsnippers uit Canada in een Nederlandse elektriciteitscentrale terecht.

Zonnepanelen gemaakt in China bleken zo’n aanslag voor het milieu op de plek waar ze geproduceerd werden, dat de plaatselijke bevolking in opstand kwam. Palmolie als biobrandstof blijkt een aanslag te plegen op het tropisch regenwoud, de longen van onze aarde. Biobrandstof wordt tegenwoordig verplicht in onze benzine bijgemengd als milieumaatregel. Zo vormt deze maatregel de voedingsbodem voor het verder verdwijnen van de bossen in de tropische regionen.

Kortom mooie initiatieven om het tij van roofbouw op onze planeet te keren maar nader beschouwd blijken al deze uitwerkingen niet het antwoord te zijn op de onderkenning van ons probleem dat wij niet duurzaam omgaan met onze leefomgeving.

Duurzaamheid is een begrip geworden wat vooral misbruikt wordt door industrie, politiek en gladde marketing jongens. Het geeft aan dat wij eigenlijk nog steeds geen blijvend antwoord kunnen bedenken voor het probleem dat zich steeds prangender aandient. De kern zit hem in het woord blijvend. Producten produceren die blijvend een minimale belasting voor het milieu vormen zowel bij de vorming, het gebruik, als aan het einde van hun levensduur.

Vandaag is het de dag van de duurzaamheid en om dit een beetje op te tuigen is de Duurzame 100 opgesteld. Een lijst van mensen die zich inzetten voor duurzame ontwikkeling. Tot mijn verbazing maakt koningin Beatrix deel uit van die 100. Dit omdat ze in haar kersttoespraak opriep tot meer duurzaamheid. Dat is natuurlijk volstrekt nietszeggend. Ik ken tal van mensen die daartoe oproepen maar die krijgen niet het podium dat zij krijgt. Dat podium krijgt zij alleen op basis van haar Koninklijke geboorte, maar heeft niets met uitgewerkte en goeddoordachte ideeën over het onderwerp te maken.

Persoonlijk heb ik jaren geleden al besloten om duurzamer door het leven te gaan en ik roep mensen op om mijn voorbeeld te volgen. Als het buiten kouder wordt zet ik de verwarming aan in huis, maar net op een temperatuur die eigenlijk ronduit onbehaaglijk te noemen is. Ik word daar chronisch chagrijnig van en daardoor snijdt het mes van mijn bijdrage aan duurzaamheid aan twee kanten. Geen mens zoekt in deze periode van het jaar mijn gezelschap meer op waardoor er heel veel onnodige autokilometers vermeden worden om bij mij op bezoek te komen. Zelf ben ik ook te chagrijnig om hen te bezoeken. Een win win situatie dus. Of toch niet? Want in de uren waarop mijn vrienden mij zouden bezoeken zouden ze hun kachel lager zetten en dat doen ze nu niet. Meer mensen in een ruimte maakt dat de kachel nog lager kan.

Het verbaast mij trouwens dat Rutte niet genoemd wordt op die lijst van 100 want die heeft de afgelopen tijd toch echt zijn best gedaan om een duurzame scheiding in de samenleving aan te brengen. Een toenemend aantal mensen moet hun kachel lager zetten omdat de financiële rek er bij hen door het kabinetsbeleid volledig uit is. Daar tegenover staat de groep die het al goed hadden en nog steeds goed hebben. Eigenlijk volgt hij mijn oplossing, ik zie een toenemend deel van de bevolking chagrijnig worden en intolerant voor zijn omgeving.

Geplaatst op

Onderrivierse gebiedsdelen

Een paar jaar geleden werd het Nederlandse straatbeeld opeens overspoeld door een auto met een leuk kontje. Ik was ook wel gecharmeerd van deze Renault Mégane. Maar even abrupt als die verscheen is die ook weer verdwenen. Ik zie ze ten minste nooit meer rijden. Dat het een auto was die door de leaserijders opgepakt was als trendy was wel duidelijk, de zakelijke rijder was er als de kippen bij om gezien te worden in dat kekke model.

Zijn die leasecontracten voor dit model opeens allemaal tegelijk afgelopen en hebben de rijders er van massaal voor een andere auto gekozen bij verlenging van hun leasecontract? Maar waar zijn die auto’s dan vervolgens gebleven? Zijn ze massaal Nederland uitgekieperd omdat het technisch een heel slechte auto bleek die erg storingsgevoelig was? Ik heb wel eens vaag berichten gehoord over die gevoeligheid maar van de kant van Renault heb ik nooit enig bericht gehoord dat men dit probleem erkende en daarvoor zijn excuses aanbood.

Hoe het ook zij, met het verdwijnen van de Mégane uit het straatbeeld merk ik dat het gebruik van het woord “sorry” ook steeds meer uit onze samenleving verdwijnt. Waar gewerkt wordt worden fouten gemaakt maar ik heb mijn portie de afgelopen maanden meer dan ruimschoots gehad.

Zakelijk ben ik de afgelopen maanden geterroriseerd door een Limburger die iedere keer als hij iets voor mij deed werkelijk bagger werk afleverde. Telkens weer kreeg ik te horen dat het probleem nu echt verholpen was, waarna ik twee minuten naar het eindresultaat keek en moest concluderen dat of het probleem niet verholpen was of dat er een nieuw probleem door ontstaan was. Dit heeft zich zo’n 5 maanden voortgesleept en uiteindelijk zag hij zelf ook wel in dat het moment nu niet meer te vermijden was dat hij toch een keer het woord “sorry” over zijn lippen moest laten komen om onze onderlinge verstandhouding nog enigszins redelijk te houden. Eigenlijk was het een afgedwongen excuus want ik begon steeds directer te wijzen op de kwaliteit van zijn werk. Er was eigenlijk nog maar een uitweg en dat was ieder ons eigen weegs te gaan. Dat is ook gebeurd want een afgedwongen excuus is geen excuus en zeker niet een waar de ander lering uit zal gaan trekken.

Dacht ik verlost te zijn van deze rufter uit Roermond, werd het stokje overgenomen door de etter uit Eindhoven. Weer eentje uit onze onderrivierse gebiedsdelen die zich van geen kwaad bewust was, of althans zo deed, maar desondanks er doelbewust op inzette om mijn leven zuur te maken. Mijn cd-speler begon van de ene op het andere moment een ratelend geluid te maken terwijl hij in stand-by stand stond, een cd afspelen deed hij al helemaal niet meer. Ik ben dus te rade gegaan bij de maker en ontwerper van mijn speler. Na een aanvankelijk prettig e-mail contact stuurde ik mijn speler naar hem op ter reparatie en daarna werd het oorverdovend stil vanuit de lichtstad. Wat op zich natuurlijk wel te begrijpen valt want Eindhoven is nu niet het eerste waar je aan denkt als plaats van innovatie op het gebied van computers en de hightech ontwikkeling op het gebied van telecommunicatie apparatuur en audio apparaten. Dat is daar allemaal niet voorhanden.

Diverse e-mails en uiteindelijk een telefoongesprek leverden op dat hij er binnen een week (6 weken na ontvangst) naar zou kijken en repareren. Uiteindelijk heeft het ruim 3 maanden geduurd voordat ik mijn speler weer werkend in huis had. Dit nadat er ondertussen al diverse mails van mijn kant met een steeds scherpere toon zijn kant opgegaan waren, maar elke reactie bleef uit. Ook een aangetekende brief met dreiging om juridische stappen te ondernemen leverde niets op. Uiteindelijk belde hij mij om te vertellen dat hij de cd-speler gerepareerd had, hij inderdaad beter had moeten communiceren en diverse excuses had waarom het zo gelopen was. Die excuses ging hij niet benoemen en ook bood hij geen excuus aan. In plaats daarvan hoefde ik de arbeidsuren niet te betalen die hij er aan besteed had.

Die Mégane was mooi maar deugde niet. Brabant en Limburg zijn best mooie provincies maar zijn net als Frankrijk, een mooi land maar er zouden geen Fransen moeten wonen. Brabanders en Limburgers zijn niet prettig om mee samen te werken, samen te leven, naar te luisteren en bovenal; ze deugen niet. Alleen al daarom zouden ze hun welgemeende excuses aan moeten bieden aan de rest van Nederland.

Wat zou Nederland opknappen als in navolging van de Mégane met het kontje de brabo’s en limbo’s Nederland uitgekieperd zouden worden. Wat mij betreft is hun leasecontract verlopen.

Geplaatst op

Negatief stemadvies

U hebt ze vast wel eens gezien, auto’s met een visje op de achterbak geplakt. Toen ik het fenomeen voor het eerst opmerkte vroeg ik mij af waar dit voor stond, maar daar kwam ik snel achter. Het blijkt een groep mensen te betreffen die zo in God zijn dat zij zelfs hun auto de boodschap uit willen laten dragen. Een mooi streven.

Al snel leerde ik dat ik met een grote boog om deze mensen heen moest gaan en erg alert op hun doen en laten. De praktijk leerde namelijk dat deze mensen zo’n onmetelijk vertrouwen in God hebben dat ze hun verkeersgedrag daar op aanpassen. Blijkbaar denken ze dat als ze hun auto lid gemaakt hebben van “de club”, God voortdurend over hun schouder meekijkt en dat zij daarom basishandelingen zoals je acties overdenken voordat je ze doet, achterwege kan laten. Het slaat links af, het slaat rechtsaf, gaat plotseling op de rem staan en plaatst daarmee het eigen gezin, wat meestal voltallig aanwezig is in de auto, in het middelpunt van hun eigen universum. Met weinig oog voor de schade die zij om zich heen berokkenen. Je zou het kunnen uitleggen als dat ze hun normen en waarden opleggen aan de omgeving zonder er oog voor te hebben wat voor effect dit heeft op de samenleving.

Vanochtend staat er een interview met Sybrand van Haersma Buma in de Volkskrant die, volgens goede CDA traditie, inzet op normen en waarden. Maar zijn dit de normen en waarden waar Nederland op zit te wachten en die het morele verval van ons land zullen stoppen? Of is het morele verval een gevolg van hoe het CDA omgaat met de normen en waarden die “de club” probeert uit te dragen?

SvHB laat in het interview zien dat hij graag in de voetstappen treed van de groten uit de recente partijgeschiedenis als van Agt, Lubbers en Balkenende. Op een directe vraag geef je nooit een direct antwoord en liefst helemaal geen antwoord. Dit schijnt een begerenswaardig streven te zijn binnen de partij. Je rug recht houden over een ingenomen standpunt lijkt ook uit den boze (denk aan de afspraken die gemaakt zijn in het Kunduz akkoord). Het terugkomen op gedane uitspraken en gemaakte afspraken (Hedwigepolder) is schering en inslag bij de partij. In dat kader heb ik ook niet begrepen waarom de partij meende afscheid te moeten nemen van Ad Koppejan, toch een CDA’er in hart en nieren wat dat betreft.

In het interview lees ik dat SvHB’s antwoord op de vraag dat van Agt toch een pose aannam dat hij zo’n groot liefhebber van wielrennen was en dit alleen maar deed omdat die sport de meeste kiezers aan zou spreken; Ja, mooi hé. Een andere vraag was; Waar schaamt u zich voor? Antwoord: Helemaal nergens voor. Dat is het antwoord van iemand die geen moreel besef heeft. Al schaam jij je misschien niet voor je eigen daden dan moet er toch enige vorm van schaamte zijn over hoe delen van de samenleving behandeld worden door de overheid. Zeker als je zelf onderdeel uitmaakt van die overheid en zelf onder andere het fractiewoordvoerderschap hebt voor asiel namens de partij.

Als je denkt op deze manier en met deze uitspraken de normen en waarden uit te dragen waar Nederland op zit te wachten wat voor een samenleving heb je dan voor ogen? Nu zou je ter verdediging nog aan kunnen voeren dat hij zorgvuldig nagedacht heeft over zijn uitspraken en dus oprecht overtuigd van zijn gelijk. Afgelopen week heb ik hem uitspraken horen doen als Nederland bevindt zich in de diepste economische crisis die dit land ooit doorgemaakt heeft en de langstudeerboete gaat van tafel, daar staat het bier. Over de zorgvuldigheid heb ik grote twijfels en oprechtheid, dat is altijd een makke geweest binnen het CDA.

Ik ben geen lid van “de club” maar als mijn tijd daar is om het tijdelijke voor het eeuwige in te ruilen, zou ik dit graag samen laten vallen met het moment waarop de grote roergangers van het CDA op audiëntie gaan bij God en ik toe mag horen hoe ze hem gaan proberen uit te leggen hoe de normen en waarden die zij uitgedragen hebben tijdens hun politieke leven passen binnen wat God voor ogen had toen hij “de club” begon.

Geplaatst op

Succes dwing je af

Gisteren zijn de Olympische spelen begonnen in Londen en velen hebben daar reikhalzend naar uitgekeken. Niet alleen de doorsnee kijker maar vooral ook de topsporters die hopen een medaille te halen waarmee ze hun 15 minutes of Olympic fame kunnen bereiken. Dat is waar zowel de kijker als de topsporter het voor doet. Het moment beleven waar de sporter tot ontlading komt bij zijn overwinning. Een soort Oscar uitreiking voor sporters.

Het grote verschil met de Oscar uitreiking is dat de winnaar naast het uiten van zijn vreugde het moment vooral aangrijpt om te vertellen wat er voor jaren aan zelfdiscipline en ontzegging aan vooraf gingen. De steun van de coach en familie wordt natuurlijk genoemd maar de nadruk ligt vooral op de zelfkastijding van de topsporter zelf die hem uiteindelijk tot deze grote hoogte gebracht heeft en nu uitbetaald wordt. Het is zijn moment. De televisiemakers, het publiek en natuurlijk de sporter zelf smullen van het moment.

Ik heb gisteravond niet gekeken naar de openingsceremonie en zal ook weinig kijken naar wat de spelen te bieden hebben. En ik zal uitleggen waarom. Deze spelen vormen mijn 16 dagen van teleurstelling.

Al 20 jaar geleden heb ik het traject ingeslagen wat moest leiden tot mijn 15 minutes of fame. Destijds ben ik begonnen met mijn dieet aan te passen wat er voor moest zorgen dat ik lichamelijk in topvorm zou zijn op 12 augustus 2012, op het moment dat het toponderdeel van deze spelen aan de beurt komt. Letterlijk leef ik al jaren op water en (zelfgebakken) brood, aangevuld met hoogwaardige pasta’s voor de benodigde koolhydraten. Dagelijks zet ik alles opzij om mijn fysieke conditie op een zo hoog mogelijk peil te brengen om te kunnen pieken op “het” moment. Ik heb bij weer en ontij geoefend op mijn onderdeel zodat ik onder alle weersomstandigheden uit de voeten zou kunnen. Jaren niet op vakantie geweest om mijn ritme niet te onderbreken en ook om niet te bezwijken aan wat het leven aan leuke dingen te bieden heeft. Mijn sociale leven en sociale contacten hebben er onder geleden want daar was geen ruimte voor.

Toen ik hoorde dat de Olympische spelen in Londen gehouden zouden worden wist ik dat “mijn moment” binnen handbereik was. Want was is er meer Engels dan het onderdeel waar ik mij al die jaren op gespecialiseerd had? Ik wist zeker dat het dan en daar het Olympische onderdeel zou zijn waar de triomfen voor mij binnen handbereik lagen. Maar op een ding had ik niet gerekend. Ik zal u niet vermoeien met de technische verschillen die er tussen de verschillende disciplines aan bod komen, maar ze zijn wezenlijk, neemt u dat maar van mij aan. Ik had mij gespecialiseerd op Rooibos en het Engelse Olympische comité heeft gekozen voor Earl Grey, waarschijnlijk uit chauvinistische overwegingen.

Daar zit ik dan thuis op de bank, ondanks mijn aangetoonde vormbehoud. Alle ontberingen die ik mijzelf opgelegd heb tijdens de afgelopen jaren worden niet uitbetaald, ik zal er niet bij zijn bij het onderdeel theezakjes slingeren.

Het verhaal is dat je succes in het leven af kunt dwingen. Mijn ervaring is dat externe omstandigheden die opeens wijzigen minstens een zo grote invloed hebben op de koers van je leven. Heroïek wordt niet ontleent aan het feit dat op een dag alles samenvalt in combinatie met de ontberingen die jij je zelf in het traject er naar toe hebt opgelegd. Dat laatste is gewoon een keus geweest die zich misschien wel of niet in succes laat vertalen.

 

Geplaatst op

Op zijn elf en dertigst

Zo af en toe komt de historicus in mij even kortstondig naar boven als ik afstandelijk naar sommige ontwikkelingen in de wereld kijk. Ik ben geen aanhanger van het idee dat de geschiedenis zich herhaald maar in het geval van de Europese Unie begint het toch een beetje te kriebelen.

De kriebel leidt mij naar de Wikipedia pagina over de Republiek der Zeven Provinciën. Vaderlandse geschiedenis is nooit mijn sterkste kant geweest, met name had ik moeite om al die Oranjes uit elkaar te houden want dat waren net konijnen zoals ze zich voortplanten en daardoor al dan niet op de voorgrond aanwezig in onze geschiedenis.

Aanleiding voor de kriebel is, als ik kijk naar het overleg tussen de verschillende lidstaten gedurende de crisis die Europa getroffen heeft de afgelopen vier jaar, ik telkens moet denken aan het spreekwoord “op zijn elf en dertigst”. Een gezegde waarbij aangegeven wordt dat iets traag en inefficiënt tot stand komt. Het leuke van dit gezegde is dat het historisch te herleiden is. In de tijd van de Republiek werd er overleg gevoerd in de Staten Generaal en vervolgens werden de Statenleden terug naar hun gewesten gestuurd om overleg te voeren en steun te krijgen bij hun achterban. In het geval van Friesland (11 steden en 30 grienderijen (een oude bestuurlijke benaming voor wat wij nu gemeenten zouden noemen)) duurde dit overleg heel lang omdat de reis naar Friesland per trekschuit verliep en ook binnen Friesland zelf de infrastructuur achtergebleven was bij de andere gewesten. Als er overeenstemming bereikt werd moest ook de weg terug weer afgelegd worden. Dit is natuurlijk wat zich op dit moment iedere keer in Brussel afspeelt. De EU leden moeten terug naar hun “gewesten” om te vertellen wat er besproken is en om consensus te krijgen voor de gemaakte afspraken.

Tegenwoordig gaat het natuurlijk allemaal wat sneller maar door het grote aantal leden met elk hun eigen belangen treed er toch een vertraging op in de besluitvorming en verliezen de voorgestelde maatregelen uiteindelijk veel van hun beoogde daadkracht.

Tijdens de Republiek hadden de gewesten in eerste instantie grote autonomie en profiteerden ze van de economische en militaire samenwerking. De besluitvorming werd voor een belangrijk deel gedomineerd door het gewest Holland wat een economisch zwaargewicht was in die tijd. Het eigenlijke bestuur werd verdeeld over colleges en raden die verantwoordelijk waren voor het bijhouden van de inkomsten en uitgaven, het leger, de munt en het naleven van economische verordeningen. Het succes van de Republiek was vooral te danken aan haar economische successen, toen deze na de Gouden Eeuw in begonnen te zakken ontstond er meer en meer onrust binnen de Republiek wat uiteindelijk haar ondergang inluidde. In 1794 werden de Fransen binnengehaald om in 1795 de Bataafse Republiek uit te roepen.

Er lijkt een parallel met de situatie waarin de Europese Unie zich op dit moment in verkeerd. De economische successen vlakken af en er melden zich nieuwe spelers op de markt. Het antwoord op deze crisis is op dit moment de roep om te komen tot een verdergaande politiek fusie waarbij de lidstaten hun soevereiniteit meer en meer zouden moeten inleveren. De oproep wordt gedaan door de economische zwaargewicht Duitsland.

Bij mij roept dit antwoord een nieuwe parallel op. Een groot deel van de problemen waar Europa op dit moment mee geconfronteerd wordt zijn veroorzaakt doordat er geen goede afspraken gemaakt waren over de invoering van de Euro en alle randvoorwaarden waar de lidstaten aan moesten voldoen. Daarnaast was er geen deugdelijk sanctiebeleid om lidstaten die zich misdroegen (in eerste instantie en al vrij snel na de invoering van de Euro, Frankrijk en Duitsland).

Hetzelfde euvel doet zich voor als men nu de politieke eenwording versneld door wil voeren. Europa is (nog) niet democratisch. Het Europees parlement heeft beperkte macht en bevoegdheden, de President is niet gekozen en vervult een rol die de positie van voorzitter nauwelijks overstijgt. Het politieke model is nog niet goed doordacht en vormgegeven.

De bevolking is en voelt zich niet betrokken bij het fenomeen Europa. Het is net als bij onze westerse missies in Irak en Afghanistan; je legt de bevolking daar geen instant democratie (naar westers model) op als de mensen er zelf nog niet aan toe zijn. Dat is gedoemd te mislukken en dient het belang van enkelen ten koste van de belangen van degenen die er mee moeten leven.

Geplaatst op

Neoliberaal navigeren

De afgelopen jaren is er een duidelijke trend te bespeuren waarbij de algemene consensus lijkt dat de samenleving steeds meer individualistisch wordt en het begrip solidariteit niet langer meer de basis vormt van onze maatschappij. De overheid zal niet langer meer fungeren als geluksmachine die je helpt om je weg te vinden en te bereiken. Je zult zelf moeten navigeren om je doel in het leven te bereiken en langs de obstakels te bewegen die het leven nu eenmaal biedt. Lukt het je niet om op deze manier jouw doel in het leven te bereiken dan valt je dat aan te rekenen. Ook als je op hindernissen stuit waar je niet op gerekend had of op had kunnen rekenen.

Dit is in een notendop de nieuwe neoliberale levensvisie die in een snel tempo de wereld aan het veroveren is. Daarnaast wordt er op gehamerd dat een van de manieren om te overleven in deze hectische tijden is om te innoveren.

Dat laatste heb ik besloten te doen en daarom ga ik een nieuw interactief navigatiesysteem op de markt brengen. TomTom verkeerd in slecht weer nu de markt voor navigatiesystemen meer en meer verzadigd lijkt maar mijn innovatieve invulling van navigeren heeft een hoog neoliberaal gehalte waardoor ik denk dat mijn systeem precies aansluit op de huidige beleving van de consument. Ik noem het de TonTon, naar goed chinees gebruik om qua naamgeving dicht aan te leunen tegen een merknaam dat zijn sporen al verdiend heeft. Dit bespaart mij tonnen aan marketingkosten.

Hoe werkt het en hoe onderscheidt het zich van de concurrent en hoe wordt de neoliberale component er in geïncorporeerd?

Wel nu, je stelt jezelf een doel en dat voer je in in het systeem. Wat er vervolgens gebeurt is, dat in tegenstelling bij de traditionele systemen waarbij je verteld wordt dat je bijvoorbeeld de tweede afslag links moet nemen en dat je honderd meter van tevoren moet voorsorteren, er gewerkt wordt met de woorden “warm”en “koud”. Je zet jezelf in beweging en moet gokken of je links, rechts of rechtdoor moet. Het systeem reageert hierop door je te vertellen of je in de goede richting gaat door te zeggen of je warm of koud bent. Denk je in hoe op deze manier het nemen van een rotonde een geheel nieuwe beleving wordt. Het idee blinkt dus uit in eenvoud.

Bijkomend voordeel, vanuit de neoliberale gedachtegang, is dat alle foute beslissingen die je maakt omgezet worden in klinkende munt voor de industrie. Je zult teveel kilometers maken waar schoenfabrikanten, benzinemaatschappijen en de auto-industrie wel bij varen omdat de slijtage van jouw vervoermiddel zich in een hoger tempo zal voltrekken. Daarnaast zal je regelmatig moeten stoppen om aan voorbijgangers de weg te moeten vragen omdat je er echt niet meer uitkomt, dit is het aspect waarbij het o zo belangrijke netwerken aan bod komt. Immers zonder netwerk kom je nergens meer tegenwoordig. Ook zal je regelmatig gebruik moeten maken van je mobiele telefoon, al is het maar om te vertellen dat je jouw bestemming wat later zult bereiken. Telecombedrijven spinnen er garen bij. Dat allemaal op basis van jouw eigen beslissingen en inzichten zonder dat iemand je betuttelend verteld wat je moet doen.

Kortom bijna alle neoliberale invalshoeken komen aan bod en ik zie dan ook een groot marktpotentieel in wat ik noem de rechtse groeimarkt. Voor een kleine meerprijs kan je kiezen uit de stemmen van Mark, Melanie, Ivo en Edith.

Zelf heb ik als Dooiedakduif een goed werkend ingebouwd navigatiesysteem waar de wetenschappers nog steeds hun vinger niet op hebben kunnen leggen hoe deze nu precies werkt, dus ik zal zelf geen baat hebben bij de TonTon. Natuurlijk wel financieel en dat is op zich ook weer heel neoliberaal.

Geplaatst op

Leeftijdsdiscriminatie

Wat is het toch een geruststellende gedachte dat het bestuur van Nederland, lokaal en landelijk toch in handen is van capabele bestuurders. Nadat een aantal jaren geleden het plan van het Nijmeegse gemeentebestuur afgeschoten is om SUV’s te weren uit het centrum van Nijmegen vanwege hun milieuvervuilende eigenschappen heeft nu het Utrechtse gemeentebestuur besloten te komen met het plan om oudere vervuilende personenauto’s te weren uit het centrum van de stad.

Dieselauto’s ouder dan 8 jaar en benzineauto’s ouder dan 12 jaar mogen uiterlijk 2015 niet meer het centrum in. Dit plan is onderdeel van een plan om aan Europese regels te voldoen ten aanzien van luchtvervuiling in de stedelijke omgeving. Dit riekt naar een gevalletje van leeftijdsdiscriminatie met als invalshoek “kort door de bocht”.

In de hedendaagse samenleving wordt de oudere momenteel weggezet als een kostenpost en een last en tegelijkertijd wordt benadrukt dat de oudere zijn economische waarde heeft en die ook te gelde moet maken. Tegelijkertijd liggen er plannen voor de versoepeling van het ontslagrecht waarvan ondertussen de algemene consensus is dat deze vooral de oudere werknemer treft waardoor hij juist economisch buitenspel gezet wordt.

Of de oudere aan de verwachtingen van de bestuurders in Den Haag kan voldoen hangt natuurlijk af van de situatie en conditie waarin de betreffende oudere verkeert. De ene oudere is de andere niet. Bij auto’s is dat wat makkelijker vast te stellen. Onderdeel van de jaarlijkse APK is de roet/uitlaatgasmeting. Voldoet de desbetreffende auto niet aan de eisen dan mag hij niet de weg op. Een wet die voor alle auto’s geldt. Nu krijgen wij straks de situatie dat je in de wettelijk goedgekeurde auto overal mag rijden behalve in het centrum van Utrecht als hij boven een bepaalde leeftijd is. Een hele domme vorm van leeftijdsdiscriminatie die getuigt van weinig technisch inzicht en hoe de wet eigenlijk in elkaar steekt.

Mijn auto van 10 jaar oud heeft technisch dezelfde motor als de nieuwe modellen die nu van de lopende band afrollen in Japan. Het verbruik en de uitstoot zijn hetzelfde als die van het nieuwe model met energielabel B. Het stadsverbruik wordt vooral nadelig beïnvloed door de gebrekkige doorstroming van het verkeer in de stad. De zogenaamde rode golf. Juist op de plekken waar de doorstroming van het verkeer beroerd is worden de onrustbarend hoge luchtvervuilingniveaus gehaald.

Dus politiek Utrecht ga je huiswerk opnieuw doen. Een leeftijdsgrens hanteren als domme richtlijn getuigt niet van een innovatief inzicht in hoe je problemen aan moet pakken. Iedereen heeft belang bij schone lucht maar politiek opportunisme om jullie gebrek aan het doortastend aanpakken van deze problematiek op deze manier te verhullen is niet de juiste weg. Daarnaast heeft het doorvoeren van deze maatregel natuurlijk ook andere componenten. Het vervangen van een oude auto door een nieuwer exemplaar is meer belastend voor het milieu dan het blijven doorrijden in de oude goed onderhouden auto. Daarnaast is het ook een maatregel met sociale consequenties. Waren het bij het plan van Nijmegen vooral de meer vermogende autorijders die zich een SUV kunnen veroorloven die getroffen werden, bij dit plan is het vooral de minder vermogende rijder die alleen auto kan rijden in een goedkoper “ouder” exemplaar.

De volgende keer dat ik in het centrum sta te wachten in een file zal ik begripvol opkijken naar de bestuurder van de gloednieuwe SUV naast mij en hem bemoedigend toeknikken dat hij toch erg goed bezig is, ondanks het feit dat hij nooit de lagere uitstoot en verbruikscijfers zal halen van mijn auto.

Als variant van een tekst die ik onlangs las op mijn Loesje scheurkalender; Als ik de mening wil horen van een bestuurder vraag ik het wel aan een taxichauffeur.

Geplaatst op

Ontwrichtend

Een uurtje geleden, zittend aan mijn ontbijt, lees ik de verschillende bijlagen van mijn krant. Ik dwaal door interessante achtergrondartikelen, filosofische verhandelingen en voel mijn geest geprikkeld. Totdat ik stuit op het wederom vernieuwde Volkskrant Magazine wat vol staat met emo-geleuter, nieuwtjes over niemendalletjes , een opzienbarende artikel over Rob de Nijs die vader geworden is en mannen die al vroeg opa geworden zijn. Wat een wijvenblad is dat geworden.

Even, maar dan ook slechts heel even, voel ik een grote verwantschap met Stef Blok. Zijn inzet, het korten op de ontwikkelingshulp met 3 miljard, vind ik verwerpelijk maar ik herken mij in zijn argumenten. De mensen willen zelf uitmaken hoe hun geld besteed wordt daar is de overheid niet voor en wij stoppen al zestig jaar geld in ontwikkelingslanden en het resultaat is teleurstellend.

Ik steek al 26 jaar geld in de Volkskrant en als de uitkomst daarvan zo’n flutblaadje is, dan is dat teleurstellend. Ik wil zelf bepalen welk deel van mijn geld waaraan uitgegeven wordt. Dit beperkt zich niet alleen tot mijn krant maar ook naar de overheid.

Ik wil niet dat het belastinggeld dat ik betaal besteed wordt aan het aanleggen van nog meer asfalt, financiële steun aan onze eigen ontwikkelingsgebieden als Limburg en Brabant. Ik wil niet meebetalen aan het financieel ondersteunen van politieke partijen en hun vertegenwoordigers die het woord solidariteit als iets vies beschouwen.

Op 12 september zijn er verkiezingen en de partijen die daar deel aannemen krijgen van de overheid geld om campagne te voeren. Als ze eenmaal gekozen zijn dan wordt hun salaris en dat van hun ondersteunende staf betaald van onder meer mijn belastinggeld. Dat wil ik niet langer. Laat ze maar gaan bedelen bij mensen en hun lobbyclubs die hen dan bewust financieel steunen. Kunnen ze dat geld niet binnenhengelen dan wordt Nederland geconfronteerd met een nieuw fenomeen, niet alleen het morele failliet van het huidige politieke systeem maar ook met het financiële failliet van een aantal politieke partijen. Laat maar zien of populistisch politiek bedrijven zich ook vertaald in financieel je eigen broek op kunnen houden binnen de regels die daar voor gelden. Jullie hebben daar de middelen voor in tegenstelling tot de mensen die je nu wilt treffen in ontwikkelingslanden.

Rechtse politiek lijkt zich meer en meer te kenmerken door een visie waarbij geldt dat er strenge regels moeten zijn en iedereen zich daar aan moet houden. Alleen voor zichzelf gelden er natuurlijk andere regels. Een fraai voorbeeld is hoe de regering het afgelopen jaar zich opgesteld heeft tijdens de Eurocrisis en de Hedwigepolder. Als het er op aan komt dan blijken gemaakte afspraken opeens niet zo hard uitgelegd te mogen worden als het  jezelf betreft. Nu zijn de afspraken die wij internationaal gemaakt hebben rond de hoogte van de ontwikkelingshulp blijkbaar aan de beurt.

Toch zie ik een positieve kant aan de uitspraken van dat kale mannetje. Als iedere burger zeggenschap krijgt over hoe zijn belastinggeld besteed wordt dan zou dit wel eens de banenmotor kunnen zijn waar deze regering de afgelopen periode zo naarstig op zoek geweest is. De belastingdienst zou zo de rol van de zorg over kunnen nemen als de grootste banensector van Nederland. Immers er moeten duizenden mensen aangesteld worden om op individuele basis te onderhandelen met de belastingbetaler over waar hun geld wel en niet aan besteed willen zien en dat moet dan ook nog allemaal administratief vastgelegd worden.

Dit zou natuurlijk een enorme financiële bom leggen onder onze overheidsinkomsten en uitgaven maar het is wel heel liberaal. Net zoals wij nu (zogenaamd) de mogelijkheden gekregen hebben om ons eigen zorgpakket samen te stellen (nee voor mij geen kraamzorg) kunnen wij dan straks bepalen aan welk uitgavenpakket van de overheid wij wel en niet bij willen dragen. Weg solidariteit en weg de morele waarden die onze samenleving met elkaar zou moeten verbinden.

Ik heb mij vergist in jou Stef, eigenlijk ben je een groot visionair met een grootse missie. Ga eens thee drinken met die blonde roeptoeter en ongetwijfeld kunnen jullie samen nog meer dingen verzinnen die de solidariteitsgedachte binnen onze samenleving kunnen ontwrichten.

Geplaatst op

Van sigarenboer naar tatoeëerder

De laatste voetbalwedstrijd waar ik mij druk over maakte was Nederland – Argentinië in 1978. Ik was jong en zat vloekend voor de televisie. Sindsdien heeft het spel in mijn ogen weinig ontwikkeling doorgemaakt en heeft mij zelden kunnen boeien, een enkele wedstrijd uitgezonderd.

Het WK van twee jaar geleden vond ik wat dat betreft een hoogtepunt op het gebied van dieptepunten. Hoe je met zulk antivoetbal tot een tweede plaats kunt komen bij wat het summum zou moeten zijn van voetbalbeleving is ronduit een schandaal. De coach zegt van aanvallend voetbal te houden maar winnen nog belangrijker te vinden. Nou de afgelopen week heb ik gezien dat er van beide geen sprake is bij het Nederlands elftal.

Wat wel een ontwikkeling doorgemaakt heeft is de speler. Met stijgende verbazing keek ik in de tussenliggende jaren naar het commentaar door de spelers na de wedstrijd. Ik bleek naar een goede wedstrijd gekeken te hebben die uiteindelijk niet gewonnen werd omdat het geluk niet aan de kant van Oranje was. Vooral een van broertjes de Boer bleek last te hebben van een gigantisch gebrek aan zelfkritiek.

Maar goed, ik heb wat wedstrijden voorbij zien trekken de afgelopen dagen en wat mij als randzaak opviel was de explosie van tatoeages bij de spelers. Blijkbaar een wijdverbreid Europees fenomeen onder voetballers.

Wat ik mij nu af vraag is of dit een voorbode is van een hausse aan nieuwe tatooshops als deze spelers hun carrière beëindigen. Vroeger begon je als voormalig profvoetballer een sigarenwinkel maar dat is een uitstervend vak geworden. Toen hebben wij een tijd gehad dat ze of trainer of voetbalanalist werden, maar die markt raakt langzamerhand overspoeld.

Zou een goede oog voet coördinatie, onontbeerlijk voor een topvoetballer, gemakkelijk om te scholen zijn naar een goede oog hand coördinatie? Het kliederen zelf hebben ze al onder de knie, zoals we de afgelopen dagen hebben kunnen zien.