Berichten

Geplaatst op

Hypersensitief

Het is alweer lang geleden dat een klasgenoot en vriend van mij, een spreekbeurt hield over het gevoelsleven van levenloze dingen. Daaronder verstond hij kasten, auto’s, huizen, spijkers, hamers enzovoort.

Het was een bizar verhaal, wat echt hilarisch werd toen hij begon te vertellen dat ze naast een gevoelsleven ook bepaalde karaktereigenschappen hebben. Daarbij maakte hij een onderscheid tussen de grote en de kleine levenloze dingen. De kleine dingen hebben de neiging om ondeugend te zijn en dat uit zich onder andere door verstoppertje te gaan spelen met zijn gebruiker. Zo zie je vaak dat een hamer of een spijker zichzelf zoek maakt. De grote dingen zijn dit stadium ontgroeid en zijn meer bezadigd. Zo zal je zelden jouw koelkast of huis niet meer terug kunnen vinden omdat deze zich verstopt heeft.

Wij klasgenoten, rolden zowat uit onze schoolbanken van het lachen toen hij met een uitgestreken gezicht dit voorbeeld gebruikte. Het waren vooral wij die lachten, want H kreeg een dikke onvoldoende voor zijn verhaal.

Afgelopen maandag kwam er een vriend langs en nadat wij een tijdje hadden zitten praten liep hij mijn keuken in, vanwaar hij, staand naast mijn broodbakmachine, tamelijk gevoelloos riep dat die er niet uitzag.

Dinsdagavond, tijdens het broodbakken, heeft mijn broodbakmachine zelfmoord gepleegd. Hij is niet meer. Dit kan geen toeval zijn. Ik begin te geloven dat ze inderdaad een gevoelsleven hebben. Dat van die karaktereigenschappen weet ik zo net nog niet want, ondanks dat hij niet groot was, heeft hij zichzelf nooit zoek gemaakt.

Met ingang van morgen ga ik mijn auto waarderend toespreken als hij mij weer gebracht heeft waar ik naar toe wilde. Je weet maar nooit of hij, net als mijn broodbakmachine, hypersensitief blijkt te zijn.

Geplaatst op

Olifantenhuid

Veel vrouwen hebben een olifantengeheugen voor dingen die je een keer verkeerd gedaan hebt of op een ongelukkige manier tegen ze hebt gezegd.

Soms zou het fijn zijn als ze er zo af en toe blijk van geven om in dat soort gevallen ook een olifantenhuid te kunnen hebben.

Gewoon, omdat ze je de rest van de tijd wel leuk vinden, weten dat je zo af en toe ongelukkig uit de hoek kan komen en het eigenlijk allemaal wel goed bedoelt.

Geplaatst op

Sportsponsoring

In het verleden mocht ik graag sporten maar het Dooiedakduif zijn heeft daar een stokje voor gestoken. Ik ben nu dus meer aangewezen op de passieve beoefening er van, het volgen via tv. Gek genoeg doe ik dit zelden.

Voetbal kijken ben ik al jaren geleden mee gestopt. De laatste echt spannende wedstrijd waarbij ik mij echt op zat te vreten van spanning was de WK finale in 1978. In 1988 was er even een opleving op het EK maar voor de rest is het aanbod en kwaliteit erg mager in mijn ogen. Soms liet ik mij wel eens verleiden door Jack van Gelder als ik hem een wedstrijd van het Nederlands elftal hoorde verslaan. Dat hoorde ik dan op de autoradio als ik op woensdagavond op de terugweg was vanuit Heinenoord, waar ik een zoveelste avond besteed had aan het opkalefateren van mijn zoveelste goedkoop gekochte afgeragde auto. Wij deden dit in een vriendenclub. Op weg naar huis passeerde ik dan Rotterdam-Zuid waar ik de lichten van de kuip volop zag stralen. Het commentaar van Jack op de wedstrijd leek er op te duiden dat ik een wereldwedstrijd mistte. Iedere keer trapte ik er weer in. Ik trapte dan het gaspedaal diep in om snel thuis te zijn en als ik dan eenmaal thuisgekomen de tv aanzette om te zien wat voor magnifiek voetbal ik nu weer mistte, bleek deze wedstrijd zelfs de vorige wedstrijd die ik op die manier gekeken had, in saaiheid te overtreffen. Sommigen vinden dat Jack een vakman is. Persoonlijk vind ik dat hij een taakstraf moet krijgen voor dit soort volksverlakkerij.

De Tour de France kijk ik wel, maar dan eigenlijk alleen de bergetappes. Dit doe ik omdat de camerabeelden die geschoten worden vanaf de motor, de herinneringen terugbrengen aan hoe ik er van kon genieten om op de motor, in een voor mij perfecte cadans, af te dalen in de bergen.

Snooker kijk ik ook, echter alleen op de BBC. De sportverslaggeving is daar zo anders als bij ons dat ik daar erg van kan genieten. Daarnaast is het een leuk spelletje waarvan ik uit ervaring weet dat ik zelf niets van bak.

Maar zo af en toe zie ik wel eens een flits van Studio Sport of zoals vanavond, een stukje Sportjournaal. Wat vroeger de eerste divisie heette, is nu geloof ik de Jupiler league. De kwaliteit van het getoonde voetbal vertoont inderdaad beelden waarbij je het idee hebt dat ze al een paar pilsjes in de benen hadden voordat ze het veld opkwamen. Vanavond zag ik dat wat vroeger het Melkhuisje heette nu opeens het Unicef open heet.

Omdat de hoofdsponsor normaliter degene is die het prijzengeld ophoest was mijn eerste reactie, zijn ze nu helemaal bedonderd… Om mijn feiten goed te hebben heb ik net op internet gezocht en gelezen dat de sponsoring gedaan wordt door andere bedrijven en dat Unicef daar gratis zijn naam aan mag verbinden, dit om zo de naamsbekendheid van Unicef te vergroten. Ik denk dat er weinig organisaties zijn die al een zo grote naamsbekendheid genieten als Unicef. Wat ik mij nu afvraag is of mijn reactie op zich staat, net als de uitwerking die Jack van Gelder op mij heeft en blijkbaar niet op de rest van Nederland. Bij mij kwamen er gevoelens op in de trant van: als ze mijn maandelijkse bijdragen, die ik al een kleine twintig jaar doe aan Unicef, op die manier gaan besteden dan stop ik er mee.

Het is omdat ik dit stukje schrijf dat ik uitgezocht heb hoe de vork nu werkelijk in de steel steekt. De kans was niet gering geweest dat ik mijn machtiging voor deze organisatie ingetrokken had op basis van een verkeerde gevolgtrekking. Begrijp ik die marketingjongens en communicatieadviseurs nou niet, of begrijpen zij mij niet?

Geplaatst op

Fietsen stelen

In de jaren negentig heb ik een jaar gewerkt bij het HPA, Het Hoofdproduktschap voor Akkerbouwprodukten. Mijn werk wat ik daar deed was net zo spannend als de naam van deze organisatie. Eerst een half jaar via een uitzendbureau en later op een halfjaarcontract.

Ik had het er slecht naar mijn zin en toen ik na het eerste halfjaar benaderd werd voor een halfjaarcontract, zodat ik het project af kon ronden waar ik mee bezig was, was ik niet erg happig. Ondertussen was financieel het water behoorlijk naar mijn lippen gestegen omdat ik veel meer geld kwijt was aan reiskosten dan ik had verwacht. Dus ik aan het rekenen geslagen, een financieel plaatje gemaakt en dit voorgelegd aan het hoofd personeelszaken. Ik wilde wel blijven als ik er per maand 1200 gulden bruto bij kreeg. Daar trappen ze nooit in dacht ik, zij nemen dan de beslissing voor mij, zodat ik hem zelf niet hoef te nemen.

De controller schijnt bijna voorover over zijn bureau gestuiterd te zijn toen hij mijn salariswens hoorde maar uiteindelijk kreeg ik er 700 gulden bruto bij.  Tja, ik had een hypotheek die ik moest betalen en de kans was gering dat ik rond kerst en oud en nieuw snel een andere baan zou vinden, dus heb ik  ja gezegd. Wat had ik een spijt dat ik dat had gedaan, toen ik de eerste dag van het nieuwe jaar weer ging werken. Die spijt is gebleven tot de laatste dag dat ik daar werkte.

Maar desondanks heb ik ook wel gelachen met mijn collega’s, waarmee ik met teveel in een te kleine kamer zat. Concentreren op mijn werk was heel moeilijk, mede omdat mijn collega’s vooral niet veel te doen leken te hebben en een groot deel van hun tijd besteedden aan elkaar verhalen te vertellen of te klagen.

Een van de onderwerpen die ter sprake kwam was het feit dat een asielzoeker in het dorp Wassenaar, waar L woonde, een fiets gestolen bleek te hebben. Een schande vond hij het. Waarop ik reageerde met; Je hebt het er steeds over dat die asielzoekers in jouw ogen maar niet willen integreren. Nu steelt er één een fiets. Wat is er nou meer Nederlands dan het stelen van een fiets? Iedere Nederlander doet dat. Dus in mijn ogen is deze daad het toppunt van integratie. Een discussie barstte los.

Ik lees net op teletekst dat het kabinet integratie als de verantwoordelijkheid ziet van de migrant en niet langer als die van de overheid. Ik ben benieuwd of het aantal fietsdiefstallen explosief toe zullen nemen en daarmee zullen fungeren als graadmeter voor het succes van het nieuwe integratiebeleid van deze regering.

Geplaatst op

onverdoofd slachten

Vandaag vergadert de tweedekamer over het wetsontwerp wat het onverdoofd slachten van dieren verbied. De uitkomst is mij nog niet bekend.

Uiteraard is er veel verzet tegen vanuit Joodse- en Moslimcultuur omdat het ritueel slachten de hoeksteen zou vormen van hun respectievelijke religies. Ondertussen heb ik begrepen dat er twee stromingen zijn in de moslim wereld; de ene stroming verbiedt het slachten van verdoofde dieren omdat ze dan niet meer  Halal zouden zijn. De andere stroming staat het verdoven toe zolang de slacht plaatsvindt voordat het dier eventueel zou kunnen overlijden aan de gevolgen van de verdoving.

Een onderdeel van het Halal slachten is dat men een kort gebed uitspreekt dat luidt “in naam van God, God is de grootste” waarmee de slachter zijn dankbaarheid en respect voor God uit, die het voedsel voorziet. In de praktijk schijnt het zo te zijn dat er Halal slachterijen zijn waar er 10.000 kippen per uur verdoofd geslacht worden. Omdat het dan niet meer doenlijk is voor de slachters om zoveel maal per uur de dankwoorden uit te spreken draait er een bandje op de achtergrond waarop deze woorden uitgesproken worden.

Toen ik dit zojuist in een reportage op tv zag dacht ik, er verandert dus per saldo niets als deze wet aangenomen wordt. Sterker nog, in de Koran blijkt het dierenwelzijn een belangrijke factor te zijn voor het bepalen of het uiteindelijke vlees Halal is. Zo wordt er gelet op de omstandigheden waaronder het dier gefokt werd, de kwaliteit van het voedsel en het onderdak dat het kreeg. Waarden die in onze Christelijke cultuur met zijn zogenaamde rentmeesterschap, nog wel eens onderbelicht blijven.

Het verzet tegen dit wetsontwerp lijkt dus vooral uit orthodoxe hoek te komen. Waarbij er onder andere geschermd wordt met het argument dat de beoogde wet niet respectvol zou zijn naar de aanhangers van de twee genoemde religies. Persoonlijk denk ik dat de wet eindelijk een eerste stap is om respect voor dieren te hebben zoals beschreven in de Koran en zoals onze Christelijke God ongetwijfeld bedoeld heeft om ze onnodig lijden te besparen.

Dat is een grote stap, die hopelijk gevolgd wordt door meer en betere wetten die het dierenwelzijn ook tijdens hun leven garandeert. Misschien, dat als wij deze stap genomen hebben tot het “humaan” beëindigen van het leven van dieren om ons als voedsel te dienen, wij ook de stap zullen kunnen maken om de mens humaan aan zijn einde te laten komen als hij daar voor kiest. Actieve euthanasie is nog altijd een doorn in de ogen van de christelijk orthodoxen en eigenlijk nog steeds slechts een gedoogde praktijk.

In mijn zoektocht om iets meer te weten te komen over Halal kwam ik tegen dat de duif gerekend wordt tot de dieren die Halal zijn. Zolang wij ook verdoofd aan ons einde komen om te eindigen op iemands bord, doet mij dat deugd.

Geplaatst op

Historici en politiek

In 1986 studeerde ik af in een periode dat het betreden van de arbeidmarkt niet gemakkelijk was, zeker voor historici. Zelf heb ik toen, door nog een HEAO opleiding te doen, werk gevonden op administratief gebied, om uiteindelijk in de automatisering te belanden. Maar in al die tussenliggende jaren ben ik zelden in aanraking gekomen met mijn medevakgenoten. Waar waren ze gebleven en hoe zorgden ze dat er brood op de plank kwam?

In een werksituatie kwam ik ze nooit tegen en privé sporadisch. In de zomer van 1993 belandde ik tijdens een zeilcursus in Friesland aan boord bij twee historici uit Nijmegen die in hun levensonderhoud voorzagen door freelance stukjes te schrijven. Acht jaar later leerde ik een historica kennen waar ik tweemaal mee uitgeweest ben. Zij had een tijdje als fractiemedewerkster gewerkt voor een Tweede Kamerlid van D66 en toen wij elkaar leerden kennen werkte zij bij het ministerie van binnenlandse zaken waar ze “Europa” in haar portefeuille had. Wat dat precies inhield heb ik nooit begrepen ondanks dat ik er destijds behoorlijk over doorgevraagd heb. Maar blijkbaar was het een opstap naar Europa want als ik Google op haar naam werkt ze nu in Brussel.

Blijkbaar is de politiek een goede voedingsbodem voor de ambities van historici want opeens waren ze er en nemen ze, of namen ze, prominente posities in. Balkenende, Rutte, Verhagen, Boekestijn en Hoogervorst.

Wat voor mij vooral intrigerend is, is dat al deze heren, evenals de twee genoemde historici uit Nijmegen die ik op een zeilboot trof, zich erg thuis voelen aan de rechterkant van het politieke spectrum. Van Boekestijn heb ik zo snel niet meer kunnen opduikelen dan dat hij contemporaine geschiedenis als hoofdvak had en aan Vrije universiteit gestudeerd heeft. Dat laatste heeft hij gemeen met Hoogervorst en Balkenende. Maxime en Mark hebben gestudeerd in Leiden in de periode dat ik daar ook mijn opleiding volgde. Dus Verhagen moet ik wel eens tegengekomen zijn op de Middelstegracht of aan de Doelensteeg want wij zijn allebei in hetzelfde jaar afgestudeerd. Ik kan mij hem niet herinneren, hoewel zijn gezicht mij altijd wel bekend voorkomt als ik hem op tv zie. Mark begon zijn studie in 1985 en studeerde af in de vaderlandse geschiedenis. Verhagen in contemporaine geschiedenis,  van Hoogervorst heb ik het niet kunnen vinden en Balkenende net als ik in sociaaleconomische geschiedenis. Allemaal hebben wij er destijds de maximale studieduur voor genomen van 6 a 7 jaar, met als uitschieter Maxime Verhagen die er 11 jaar over gedaan heeft.

Ik ben geschiedenis gaan studeren omdat ik wilde begrijpen waarom de wereld er uit ziet zoals ze nu is. Wellicht had ik vanuit die gedachte ook filosofie of psychologie kunnen gaan studeren. Uit de opsomming over mijn medevakgenoten die ik hierboven gemaakt heb valt niet echt een lijn op te maken. Misschien is het belangrijkste verschil dat ik het “nu” wilde begrijpen en de heren hun zinnen gezet hebben op het zelf schrijven van geschiedenis en er op een prominente manier deel van uit te maken. Dat op zich is weer niet iets wat specifiek voorbehouden is aan mensen met een voorkeur voor rechts. 

Geplaatst op

Aardbevingen

Afgelopen zondag was er wederom een aardbeving in Nieuw Zeeland.

Er zijn nog altijd mensen die de hand van God zien in aardbevingen.

Waarom zou God zijn eigen buitenhuisjes vernielen, soms nog met zijn aanbidders er in?

Geplaatst op

Ruimtelijke verrommeling

Mijn laatste schrijfsels gingen over maatregelen die het kabinet door wil voeren en eigenlijk hoopte ik dat ik het daarbij kon laten voor een tijdje. Maar nee, nu is daar het blondje uit dit kabinet dat haar plannen lanceert.

Melanie heeft naast verkeer en waterstaat ook ruimtelijke ordening onder haar hoede, tegenwoordig samengevoegd in één ministerie. De teneur van de maatregelen is dat de 26 nationale regelingen die gebieden tegen verrommeling moeten beschermen moeten verdwijnen. De lagere overheden, gemeenten en provincies, mogen voortaan zelf besluiten. Wat van nationaal en internationaal belang is, wordt door het Rijk benoemd. Een soort België aan de Rijn. Iets wat onze minister wel aanspreekt.

Op de middelbare school kreeg ik destijds bij aardrijkskunde, ruimtelijke ordening. Daarbij werd België benoemd als voorbeeld hoe het nu juist niet moest. Wildbouw op de meeste vreemde plekken, geen samenhang tussen gebouwen onderling en de omliggende omgeving.

Nu klinkt het zeker niet verkeerd om orde te scheppen in een wildgroei van regelingen en er een goede overdachte overkoepelende regeling van te maken. Maar een goed plan staat of valt met een goed doordacht uitgangspunt en daar gaat het mis.

Het zit helaas in de mens ingebakken dat hij zich vooral laat leiden door eigenbelang of als ze verenigd zijn in een instituut, door het belang van dit orgaan. Al jaren hebben gemeenten er belang bij zoveel mogelijk inwoners te hebben omdat dit een bepalende factor is voor de hoeveelheid geld die zij van het Rijk ontvangt. Daarnaast is de verkoop van gemeentegrond aan projectontwikkelaars om bedrijfsterreinen of vinexwijken te ontwikkelen, een belangrijke (haast onmisbare) bron van inkomsten. Dit resulteert er in dat de gemeenten blijven uitdijen en omliggende gemeenten inlijven om zo aan deze groeiende honger te voldoen. Zet een paar van deze groeimonsters naast elkaar en je houdt een groen hart over ter grootte van een voetbalveld. Immers elke gemeente wil het maximale halen uit de geboden ruimte. Voor provincies, die de waakhond zouden moeten zijn voor de ambities van deze gemeenten, geldt niet veel anders, getuige de plannen voor een Randstadprovincie. Dit kabinet denkt vooral vanuit de eigen portemonnee en het belang van de ondernemer dus die heeft er geen belang bij dit proces af te remmen.

Regels zijn er ter bescherming tegen het ongebreideld najagen van eigenbelang ten koste van anderen of in ieder geval voor het zorgen van een moment van bezinning. Als mensheid hebben wij een beschaving juist dankzij het hebben van regels. Het probleem zit dus niet in het hebben van regels maar in de kwaliteit van die regels en hoe ze toegepast worden.

Door te peuteren aan de kwaliteit van de regels wordt de rekening bij toekomstige generaties neergelegd. In dit geval is het opnieuw onder de loep nemen van het woud van bestaande regels beslist niet verkeerd, maar als je daarbij als overheid voorbij gaat aan het gegeven dat je door maatregelen op andere terreinen impulsen afgeeft die aanzetten tot een verkeerd gebruik en toepassing van deze regels dan leg je geen goeddoordacht pakket van maatregelen en nieuwe regels op tafel.

Het bestaande pakket van regels was er met een reden. Door de ontwikkeling in de tijd zullen ze elkaar vast overlappen op bepaalde gebieden, soms in tegenspraak zijn met elkaar en wellicht onnodig vertragend werken bij bepaalde besluitvorming. Maar als geheel hebben ze er wel voor gezorgd dat wij nu nog steeds geen België aan de Rijn zijn. Ik ben bang dat wij met dit nieuwe pakket uiteindelijk zullen doorschieten naar een Manhattan aan de Rijn waarbij de Veluwe ons Central Park wordt.

Voor ons duiven op zich geen verkeerd toekomstbeeld want wij gedijen erg goed in stedelijk gebied. Maar het is niet alleen ons belang wat hier op het spel staat.

Geplaatst op

Onverdraagzaamheid

Onlangs heb ik een stukje geschreven over het PGB en de plannen van het kabinet daarmee. Gisteren werd ik opmerkzaam gemaakt op een stukje over hetzelfde onderwerp geschreven vanuit een andere overtuiging en invalshoek. Uit de titel en de teneur van het stuk bleek dat de betreffende meneer een overtuigd aanhanger is van Adam Smith, aangevuld met wat men zou kunnen noemen neoliberalisme.

Wat is een neoliberaal vraag jij je misschien af? Mijn antwoord op deze vraag, een eikel met een persoonlijkheidsstoornis. Het wetenschappelijk onderbouwde antwoord, een liberaal die zich hecht aan de conservatieve waarden zoals ongelijkheid. Op zich een opmerkelijk fenomeen omdat het liberalisme zijn wortels heeft in de verlichting. Een stroming die gaat over het zoeken naar nieuwe kennis en nieuwe samenlevingsvormen met als idealen rechtvaardigheid, democratie en mensenrechten.*

De titel van ‘s mans stukje luidt: “Subsidies maken mensen lui”.** Na lezing van het stukje was mijn primaire reactie, dat heb je nou eenmaal als Dooiedakduif, om te schijten op zijn hoofd. Maar ik heb mij ook doorontwikkeld en ik heb er voor gekozen een reactie te schrijven op zijn column. Niet mijn beste werk, want geschreven in emotie van het moment, maar misschien toch iets voor hem om over na te denken.
Wat mij stoorde aan zijn verhaal was de onverdraagzaamheid en het financieel opportunisme dat hij tentoonspreidt. Zinnen als: dat subsidies (lees in dit kader het ook als uitkeringen) legitimeren dat de een profiteert van de arbeidsinspanning van de ander en dat hem daarbij niet de mogelijkheid geboden wordt om daaraan niet mee te betalen”. *** Waarna het woord solidariteit en het begrip de sterkste schouders …. uitgespuugd worden als ware het vergif. Dat laatste is het waarschijnlijk ook voor hem.

Er gebeuren dingen in je leven en afhankelijk van wat je meemaakt wordt je, naarmate je ouder wordt, milder of juist het omgekeerde, verbitterd. Dat doet het leven met je. Maar op het moment dat de component onverdraagzaamheid zijn kop opsteekt gaat het in mijn ogen fout, zeker als je het gaat koppelen aan een levensovertuiging. Historische voorbeelden genoeg, zeker in de afgelopen eeuw.

Zelf heb ik latente gevoelens van onverdraagzaamheid en vooroordelen jegens inwoners van Limburg, Noord Brabant en alle Opelrijders in het algemeen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er een grote overlap zit tussen de eerste twee groepen en de laatste, maar daar heb ik nog geen sluitend bewijs voor kunnen vinden.

Hopelijk is het grote verschil tussen de neoliberaal en mij, dat ik in mijn onverdraagzaamheid niemand iets kwaads toewens of toedicht.
Ik overweeg om misschien in therapie te gaan om mijn gevoelens van onverdraagzaamheid te ontstijgen. Aan de andere kant, het leven is wel lekker overzichtelijk met zo’n afgebakend vijandsbeeld.

*Ontleend aan wikipedia.
** Als je googlet op deze titel en de zoekterm Dooiedakduif kan je het betreffende artikel lezen.
*** Dit is een vrije weergave van zijn tekst. Geen letterlijk citaat.

Geplaatst op

Lease back

Het kabinet heeft zijn volgende serie bezuinigingen aangekondigd in de vorm van het schrappen, uitkleden van een aantal voorzieningen en /of duurder maken ervan in het basis zorgpakket. Het klinkt mij allemaal in de oren als een lease back constructie.

Voor degenen die er niet mee bekend zijn, er is een goed recent voorbeeld; PSV verkoopt de grond onder haar stadion aan de gemeente Eindhoven om het vervolgens terug te huren. Op de lange termijn moet PSV een veelvoud aan huur betalen van wat de verkoop haar nu opgeleverd heeft.

De eigen bijdrage voor psychische klachten gaat omhoog, er worden nog maar 5 consults vergoed in plaats van 8. Ook voor zwaardere psychische klachten komt er een eigen bijdrage van 175 tot 250 euro per jaar. Het aantal fysiotherapiebehandelingen dat patiënten met chronische klachten zelf moeten betalen, stijgt van 12 naar 20. Dieetadvisering en cursussen stoppen met roken verdwijnen uit het pakket.

Deze maatregelen treffen in eerste instantie vooral de minder draagkrachtigen en als zij deze kostenstijgingen niet op kunnen vangen, vervolgens de werkgevers door stijgende arbeidsuitval. Neemt deze arbeidsuitval chronische vormen aan dan zal een deel uiteindelijk in de WIA belanden en zullen deze dus kosten vormen voor de staat. In dit hele proces zullen de niet of onvoldoende behandelde klachten ernstiger worden en daardoor langduriger en gecompliceerder. De zorgkosten zullen uiteindelijk toch gemaakt moeten worden om te voorkomen dat mensen voor altijd aan de zijlijn komen te staan en nu tegen een hogere prijs. Deze kosten komen waarschijnlijk voor rekening van de zorgverzekeraars. Deze zullen hun gestegen kosten gaan verhalen op de verzekerden die vervolgens hun koopkracht nog meer zullen zien dalen. Dit op zijn beurt heeft weer zijn weerslag op de economie in zijn geheel.

Waar is de tijd gebleven met het motto “preventie is beter dan genezen”, wat goedkoper is op de lange termijn. Dat is juist waar dit kabinet niet mee bezig is. Ze schuift de kosten naar andere partijen en op de lange termijn, om zo op de korte termijn te scoren. Het is net een soort managementteam van PSV.

Eindhoven zou volgens een recent onderzoek de slimste plek ter wereld zijn maar dat Brainpark ligt waarschijnlijk toch een flink eindje weg van het PSV stadion, want deze lease back constructie kan niet als slim betiteld worden. Het kabinet zit nog veel verder weg van het Eindhovense Brainpark en dat is te merken.