Onlangs heb ik een stukje geschreven over het PGB en de plannen van het kabinet daarmee. Gisteren werd ik opmerkzaam gemaakt op een stukje over hetzelfde onderwerp geschreven vanuit een andere overtuiging en invalshoek. Uit de titel en de teneur van het stuk bleek dat de betreffende meneer een overtuigd aanhanger is van Adam Smith, aangevuld met wat men zou kunnen noemen neoliberalisme.
Wat is een neoliberaal vraag jij je misschien af? Mijn antwoord op deze vraag, een eikel met een persoonlijkheidsstoornis. Het wetenschappelijk onderbouwde antwoord, een liberaal die zich hecht aan de conservatieve waarden zoals ongelijkheid. Op zich een opmerkelijk fenomeen omdat het liberalisme zijn wortels heeft in de verlichting. Een stroming die gaat over het zoeken naar nieuwe kennis en nieuwe samenlevingsvormen met als idealen rechtvaardigheid, democratie en mensenrechten.*
De titel van ‘s mans stukje luidt: “Subsidies maken mensen lui”.** Na lezing van het stukje was mijn primaire reactie, dat heb je nou eenmaal als Dooiedakduif, om te schijten op zijn hoofd. Maar ik heb mij ook doorontwikkeld en ik heb er voor gekozen een reactie te schrijven op zijn column. Niet mijn beste werk, want geschreven in emotie van het moment, maar misschien toch iets voor hem om over na te denken.
Wat mij stoorde aan zijn verhaal was de onverdraagzaamheid en het financieel opportunisme dat hij tentoonspreidt. Zinnen als: dat subsidies (lees in dit kader het ook als uitkeringen) legitimeren dat de een profiteert van de arbeidsinspanning van de ander en dat hem daarbij niet de mogelijkheid geboden wordt om daaraan niet mee te betalen”. *** Waarna het woord solidariteit en het begrip de sterkste schouders …. uitgespuugd worden als ware het vergif. Dat laatste is het waarschijnlijk ook voor hem.
Er gebeuren dingen in je leven en afhankelijk van wat je meemaakt wordt je, naarmate je ouder wordt, milder of juist het omgekeerde, verbitterd. Dat doet het leven met je. Maar op het moment dat de component onverdraagzaamheid zijn kop opsteekt gaat het in mijn ogen fout, zeker als je het gaat koppelen aan een levensovertuiging. Historische voorbeelden genoeg, zeker in de afgelopen eeuw.
Zelf heb ik latente gevoelens van onverdraagzaamheid en vooroordelen jegens inwoners van Limburg, Noord Brabant en alle Opelrijders in het algemeen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er een grote overlap zit tussen de eerste twee groepen en de laatste, maar daar heb ik nog geen sluitend bewijs voor kunnen vinden.
Hopelijk is het grote verschil tussen de neoliberaal en mij, dat ik in mijn onverdraagzaamheid niemand iets kwaads toewens of toedicht.
Ik overweeg om misschien in therapie te gaan om mijn gevoelens van onverdraagzaamheid te ontstijgen. Aan de andere kant, het leven is wel lekker overzichtelijk met zo’n afgebakend vijandsbeeld.
*Ontleend aan wikipedia.
** Als je googlet op deze titel en de zoekterm Dooiedakduif kan je het betreffende artikel lezen.
*** Dit is een vrije weergave van zijn tekst. Geen letterlijk citaat.