Berichten

Geplaatst op

Negatief stemadvies

U hebt ze vast wel eens gezien, auto’s met een visje op de achterbak geplakt. Toen ik het fenomeen voor het eerst opmerkte vroeg ik mij af waar dit voor stond, maar daar kwam ik snel achter. Het blijkt een groep mensen te betreffen die zo in God zijn dat zij zelfs hun auto de boodschap uit willen laten dragen. Een mooi streven.

Al snel leerde ik dat ik met een grote boog om deze mensen heen moest gaan en erg alert op hun doen en laten. De praktijk leerde namelijk dat deze mensen zo’n onmetelijk vertrouwen in God hebben dat ze hun verkeersgedrag daar op aanpassen. Blijkbaar denken ze dat als ze hun auto lid gemaakt hebben van “de club”, God voortdurend over hun schouder meekijkt en dat zij daarom basishandelingen zoals je acties overdenken voordat je ze doet, achterwege kan laten. Het slaat links af, het slaat rechtsaf, gaat plotseling op de rem staan en plaatst daarmee het eigen gezin, wat meestal voltallig aanwezig is in de auto, in het middelpunt van hun eigen universum. Met weinig oog voor de schade die zij om zich heen berokkenen. Je zou het kunnen uitleggen als dat ze hun normen en waarden opleggen aan de omgeving zonder er oog voor te hebben wat voor effect dit heeft op de samenleving.

Vanochtend staat er een interview met Sybrand van Haersma Buma in de Volkskrant die, volgens goede CDA traditie, inzet op normen en waarden. Maar zijn dit de normen en waarden waar Nederland op zit te wachten en die het morele verval van ons land zullen stoppen? Of is het morele verval een gevolg van hoe het CDA omgaat met de normen en waarden die “de club” probeert uit te dragen?

SvHB laat in het interview zien dat hij graag in de voetstappen treed van de groten uit de recente partijgeschiedenis als van Agt, Lubbers en Balkenende. Op een directe vraag geef je nooit een direct antwoord en liefst helemaal geen antwoord. Dit schijnt een begerenswaardig streven te zijn binnen de partij. Je rug recht houden over een ingenomen standpunt lijkt ook uit den boze (denk aan de afspraken die gemaakt zijn in het Kunduz akkoord). Het terugkomen op gedane uitspraken en gemaakte afspraken (Hedwigepolder) is schering en inslag bij de partij. In dat kader heb ik ook niet begrepen waarom de partij meende afscheid te moeten nemen van Ad Koppejan, toch een CDA’er in hart en nieren wat dat betreft.

In het interview lees ik dat SvHB’s antwoord op de vraag dat van Agt toch een pose aannam dat hij zo’n groot liefhebber van wielrennen was en dit alleen maar deed omdat die sport de meeste kiezers aan zou spreken; Ja, mooi hé. Een andere vraag was; Waar schaamt u zich voor? Antwoord: Helemaal nergens voor. Dat is het antwoord van iemand die geen moreel besef heeft. Al schaam jij je misschien niet voor je eigen daden dan moet er toch enige vorm van schaamte zijn over hoe delen van de samenleving behandeld worden door de overheid. Zeker als je zelf onderdeel uitmaakt van die overheid en zelf onder andere het fractiewoordvoerderschap hebt voor asiel namens de partij.

Als je denkt op deze manier en met deze uitspraken de normen en waarden uit te dragen waar Nederland op zit te wachten wat voor een samenleving heb je dan voor ogen? Nu zou je ter verdediging nog aan kunnen voeren dat hij zorgvuldig nagedacht heeft over zijn uitspraken en dus oprecht overtuigd van zijn gelijk. Afgelopen week heb ik hem uitspraken horen doen als Nederland bevindt zich in de diepste economische crisis die dit land ooit doorgemaakt heeft en de langstudeerboete gaat van tafel, daar staat het bier. Over de zorgvuldigheid heb ik grote twijfels en oprechtheid, dat is altijd een makke geweest binnen het CDA.

Ik ben geen lid van “de club” maar als mijn tijd daar is om het tijdelijke voor het eeuwige in te ruilen, zou ik dit graag samen laten vallen met het moment waarop de grote roergangers van het CDA op audiëntie gaan bij God en ik toe mag horen hoe ze hem gaan proberen uit te leggen hoe de normen en waarden die zij uitgedragen hebben tijdens hun politieke leven passen binnen wat God voor ogen had toen hij “de club” begon.

Geplaatst op

Succes dwing je af

Gisteren zijn de Olympische spelen begonnen in Londen en velen hebben daar reikhalzend naar uitgekeken. Niet alleen de doorsnee kijker maar vooral ook de topsporters die hopen een medaille te halen waarmee ze hun 15 minutes of Olympic fame kunnen bereiken. Dat is waar zowel de kijker als de topsporter het voor doet. Het moment beleven waar de sporter tot ontlading komt bij zijn overwinning. Een soort Oscar uitreiking voor sporters.

Het grote verschil met de Oscar uitreiking is dat de winnaar naast het uiten van zijn vreugde het moment vooral aangrijpt om te vertellen wat er voor jaren aan zelfdiscipline en ontzegging aan vooraf gingen. De steun van de coach en familie wordt natuurlijk genoemd maar de nadruk ligt vooral op de zelfkastijding van de topsporter zelf die hem uiteindelijk tot deze grote hoogte gebracht heeft en nu uitbetaald wordt. Het is zijn moment. De televisiemakers, het publiek en natuurlijk de sporter zelf smullen van het moment.

Ik heb gisteravond niet gekeken naar de openingsceremonie en zal ook weinig kijken naar wat de spelen te bieden hebben. En ik zal uitleggen waarom. Deze spelen vormen mijn 16 dagen van teleurstelling.

Al 20 jaar geleden heb ik het traject ingeslagen wat moest leiden tot mijn 15 minutes of fame. Destijds ben ik begonnen met mijn dieet aan te passen wat er voor moest zorgen dat ik lichamelijk in topvorm zou zijn op 12 augustus 2012, op het moment dat het toponderdeel van deze spelen aan de beurt komt. Letterlijk leef ik al jaren op water en (zelfgebakken) brood, aangevuld met hoogwaardige pasta’s voor de benodigde koolhydraten. Dagelijks zet ik alles opzij om mijn fysieke conditie op een zo hoog mogelijk peil te brengen om te kunnen pieken op “het” moment. Ik heb bij weer en ontij geoefend op mijn onderdeel zodat ik onder alle weersomstandigheden uit de voeten zou kunnen. Jaren niet op vakantie geweest om mijn ritme niet te onderbreken en ook om niet te bezwijken aan wat het leven aan leuke dingen te bieden heeft. Mijn sociale leven en sociale contacten hebben er onder geleden want daar was geen ruimte voor.

Toen ik hoorde dat de Olympische spelen in Londen gehouden zouden worden wist ik dat “mijn moment” binnen handbereik was. Want was is er meer Engels dan het onderdeel waar ik mij al die jaren op gespecialiseerd had? Ik wist zeker dat het dan en daar het Olympische onderdeel zou zijn waar de triomfen voor mij binnen handbereik lagen. Maar op een ding had ik niet gerekend. Ik zal u niet vermoeien met de technische verschillen die er tussen de verschillende disciplines aan bod komen, maar ze zijn wezenlijk, neemt u dat maar van mij aan. Ik had mij gespecialiseerd op Rooibos en het Engelse Olympische comité heeft gekozen voor Earl Grey, waarschijnlijk uit chauvinistische overwegingen.

Daar zit ik dan thuis op de bank, ondanks mijn aangetoonde vormbehoud. Alle ontberingen die ik mijzelf opgelegd heb tijdens de afgelopen jaren worden niet uitbetaald, ik zal er niet bij zijn bij het onderdeel theezakjes slingeren.

Het verhaal is dat je succes in het leven af kunt dwingen. Mijn ervaring is dat externe omstandigheden die opeens wijzigen minstens een zo grote invloed hebben op de koers van je leven. Heroïek wordt niet ontleent aan het feit dat op een dag alles samenvalt in combinatie met de ontberingen die jij je zelf in het traject er naar toe hebt opgelegd. Dat laatste is gewoon een keus geweest die zich misschien wel of niet in succes laat vertalen.

 

Geplaatst op

CV opleuken

Het lijkt tegenwoordig algemeen geaccepteerd dat men zijn CV opleukt om zichzelf zo aantrekkelijker te maken voor werkgevers. Aan de werkgever de taak om hier door heen te prikken en zo het kaf van het koren te scheiden, want wat heb je aan een nieuwe werknemer als al snel blijkt dat die zijn opgesomde werkervaring en talenten niet waar kan maken?

Een manier om dit te doen is een intermediair in te schakelen die het selecteren voor je doet. Maar als wij nu ook al het stadium bereikt hebben dat de intermediair dit opleuken promoot en zelfs publiek bekend maakt dan is het hek toch wel echt van de dam.

Zie dit filmpje van Startpeople waar een dame de vent naast haar aanstoot en vervolgens op staat en daarmee een wave in gang zet. Om haar op basis daarvan organisatietalent toe te schrijven doet je toch twijfelen aan de integriteit en kwaliteit van deze organisatie.

Startpeople leukt jouw CV op

Geplaatst op

Op zijn elf en dertigst

Zo af en toe komt de historicus in mij even kortstondig naar boven als ik afstandelijk naar sommige ontwikkelingen in de wereld kijk. Ik ben geen aanhanger van het idee dat de geschiedenis zich herhaald maar in het geval van de Europese Unie begint het toch een beetje te kriebelen.

De kriebel leidt mij naar de Wikipedia pagina over de Republiek der Zeven Provinciën. Vaderlandse geschiedenis is nooit mijn sterkste kant geweest, met name had ik moeite om al die Oranjes uit elkaar te houden want dat waren net konijnen zoals ze zich voortplanten en daardoor al dan niet op de voorgrond aanwezig in onze geschiedenis.

Aanleiding voor de kriebel is, als ik kijk naar het overleg tussen de verschillende lidstaten gedurende de crisis die Europa getroffen heeft de afgelopen vier jaar, ik telkens moet denken aan het spreekwoord “op zijn elf en dertigst”. Een gezegde waarbij aangegeven wordt dat iets traag en inefficiënt tot stand komt. Het leuke van dit gezegde is dat het historisch te herleiden is. In de tijd van de Republiek werd er overleg gevoerd in de Staten Generaal en vervolgens werden de Statenleden terug naar hun gewesten gestuurd om overleg te voeren en steun te krijgen bij hun achterban. In het geval van Friesland (11 steden en 30 grienderijen (een oude bestuurlijke benaming voor wat wij nu gemeenten zouden noemen)) duurde dit overleg heel lang omdat de reis naar Friesland per trekschuit verliep en ook binnen Friesland zelf de infrastructuur achtergebleven was bij de andere gewesten. Als er overeenstemming bereikt werd moest ook de weg terug weer afgelegd worden. Dit is natuurlijk wat zich op dit moment iedere keer in Brussel afspeelt. De EU leden moeten terug naar hun “gewesten” om te vertellen wat er besproken is en om consensus te krijgen voor de gemaakte afspraken.

Tegenwoordig gaat het natuurlijk allemaal wat sneller maar door het grote aantal leden met elk hun eigen belangen treed er toch een vertraging op in de besluitvorming en verliezen de voorgestelde maatregelen uiteindelijk veel van hun beoogde daadkracht.

Tijdens de Republiek hadden de gewesten in eerste instantie grote autonomie en profiteerden ze van de economische en militaire samenwerking. De besluitvorming werd voor een belangrijk deel gedomineerd door het gewest Holland wat een economisch zwaargewicht was in die tijd. Het eigenlijke bestuur werd verdeeld over colleges en raden die verantwoordelijk waren voor het bijhouden van de inkomsten en uitgaven, het leger, de munt en het naleven van economische verordeningen. Het succes van de Republiek was vooral te danken aan haar economische successen, toen deze na de Gouden Eeuw in begonnen te zakken ontstond er meer en meer onrust binnen de Republiek wat uiteindelijk haar ondergang inluidde. In 1794 werden de Fransen binnengehaald om in 1795 de Bataafse Republiek uit te roepen.

Er lijkt een parallel met de situatie waarin de Europese Unie zich op dit moment in verkeerd. De economische successen vlakken af en er melden zich nieuwe spelers op de markt. Het antwoord op deze crisis is op dit moment de roep om te komen tot een verdergaande politiek fusie waarbij de lidstaten hun soevereiniteit meer en meer zouden moeten inleveren. De oproep wordt gedaan door de economische zwaargewicht Duitsland.

Bij mij roept dit antwoord een nieuwe parallel op. Een groot deel van de problemen waar Europa op dit moment mee geconfronteerd wordt zijn veroorzaakt doordat er geen goede afspraken gemaakt waren over de invoering van de Euro en alle randvoorwaarden waar de lidstaten aan moesten voldoen. Daarnaast was er geen deugdelijk sanctiebeleid om lidstaten die zich misdroegen (in eerste instantie en al vrij snel na de invoering van de Euro, Frankrijk en Duitsland).

Hetzelfde euvel doet zich voor als men nu de politieke eenwording versneld door wil voeren. Europa is (nog) niet democratisch. Het Europees parlement heeft beperkte macht en bevoegdheden, de President is niet gekozen en vervult een rol die de positie van voorzitter nauwelijks overstijgt. Het politieke model is nog niet goed doordacht en vormgegeven.

De bevolking is en voelt zich niet betrokken bij het fenomeen Europa. Het is net als bij onze westerse missies in Irak en Afghanistan; je legt de bevolking daar geen instant democratie (naar westers model) op als de mensen er zelf nog niet aan toe zijn. Dat is gedoemd te mislukken en dient het belang van enkelen ten koste van de belangen van degenen die er mee moeten leven.

Geplaatst op

Neoliberaal navigeren

De afgelopen jaren is er een duidelijke trend te bespeuren waarbij de algemene consensus lijkt dat de samenleving steeds meer individualistisch wordt en het begrip solidariteit niet langer meer de basis vormt van onze maatschappij. De overheid zal niet langer meer fungeren als geluksmachine die je helpt om je weg te vinden en te bereiken. Je zult zelf moeten navigeren om je doel in het leven te bereiken en langs de obstakels te bewegen die het leven nu eenmaal biedt. Lukt het je niet om op deze manier jouw doel in het leven te bereiken dan valt je dat aan te rekenen. Ook als je op hindernissen stuit waar je niet op gerekend had of op had kunnen rekenen.

Dit is in een notendop de nieuwe neoliberale levensvisie die in een snel tempo de wereld aan het veroveren is. Daarnaast wordt er op gehamerd dat een van de manieren om te overleven in deze hectische tijden is om te innoveren.

Dat laatste heb ik besloten te doen en daarom ga ik een nieuw interactief navigatiesysteem op de markt brengen. TomTom verkeerd in slecht weer nu de markt voor navigatiesystemen meer en meer verzadigd lijkt maar mijn innovatieve invulling van navigeren heeft een hoog neoliberaal gehalte waardoor ik denk dat mijn systeem precies aansluit op de huidige beleving van de consument. Ik noem het de TonTon, naar goed chinees gebruik om qua naamgeving dicht aan te leunen tegen een merknaam dat zijn sporen al verdiend heeft. Dit bespaart mij tonnen aan marketingkosten.

Hoe werkt het en hoe onderscheidt het zich van de concurrent en hoe wordt de neoliberale component er in geïncorporeerd?

Wel nu, je stelt jezelf een doel en dat voer je in in het systeem. Wat er vervolgens gebeurt is, dat in tegenstelling bij de traditionele systemen waarbij je verteld wordt dat je bijvoorbeeld de tweede afslag links moet nemen en dat je honderd meter van tevoren moet voorsorteren, er gewerkt wordt met de woorden “warm”en “koud”. Je zet jezelf in beweging en moet gokken of je links, rechts of rechtdoor moet. Het systeem reageert hierop door je te vertellen of je in de goede richting gaat door te zeggen of je warm of koud bent. Denk je in hoe op deze manier het nemen van een rotonde een geheel nieuwe beleving wordt. Het idee blinkt dus uit in eenvoud.

Bijkomend voordeel, vanuit de neoliberale gedachtegang, is dat alle foute beslissingen die je maakt omgezet worden in klinkende munt voor de industrie. Je zult teveel kilometers maken waar schoenfabrikanten, benzinemaatschappijen en de auto-industrie wel bij varen omdat de slijtage van jouw vervoermiddel zich in een hoger tempo zal voltrekken. Daarnaast zal je regelmatig moeten stoppen om aan voorbijgangers de weg te moeten vragen omdat je er echt niet meer uitkomt, dit is het aspect waarbij het o zo belangrijke netwerken aan bod komt. Immers zonder netwerk kom je nergens meer tegenwoordig. Ook zal je regelmatig gebruik moeten maken van je mobiele telefoon, al is het maar om te vertellen dat je jouw bestemming wat later zult bereiken. Telecombedrijven spinnen er garen bij. Dat allemaal op basis van jouw eigen beslissingen en inzichten zonder dat iemand je betuttelend verteld wat je moet doen.

Kortom bijna alle neoliberale invalshoeken komen aan bod en ik zie dan ook een groot marktpotentieel in wat ik noem de rechtse groeimarkt. Voor een kleine meerprijs kan je kiezen uit de stemmen van Mark, Melanie, Ivo en Edith.

Zelf heb ik als Dooiedakduif een goed werkend ingebouwd navigatiesysteem waar de wetenschappers nog steeds hun vinger niet op hebben kunnen leggen hoe deze nu precies werkt, dus ik zal zelf geen baat hebben bij de TonTon. Natuurlijk wel financieel en dat is op zich ook weer heel neoliberaal.

Geplaatst op

Leeftijdsdiscriminatie

Wat is het toch een geruststellende gedachte dat het bestuur van Nederland, lokaal en landelijk toch in handen is van capabele bestuurders. Nadat een aantal jaren geleden het plan van het Nijmeegse gemeentebestuur afgeschoten is om SUV’s te weren uit het centrum van Nijmegen vanwege hun milieuvervuilende eigenschappen heeft nu het Utrechtse gemeentebestuur besloten te komen met het plan om oudere vervuilende personenauto’s te weren uit het centrum van de stad.

Dieselauto’s ouder dan 8 jaar en benzineauto’s ouder dan 12 jaar mogen uiterlijk 2015 niet meer het centrum in. Dit plan is onderdeel van een plan om aan Europese regels te voldoen ten aanzien van luchtvervuiling in de stedelijke omgeving. Dit riekt naar een gevalletje van leeftijdsdiscriminatie met als invalshoek “kort door de bocht”.

In de hedendaagse samenleving wordt de oudere momenteel weggezet als een kostenpost en een last en tegelijkertijd wordt benadrukt dat de oudere zijn economische waarde heeft en die ook te gelde moet maken. Tegelijkertijd liggen er plannen voor de versoepeling van het ontslagrecht waarvan ondertussen de algemene consensus is dat deze vooral de oudere werknemer treft waardoor hij juist economisch buitenspel gezet wordt.

Of de oudere aan de verwachtingen van de bestuurders in Den Haag kan voldoen hangt natuurlijk af van de situatie en conditie waarin de betreffende oudere verkeert. De ene oudere is de andere niet. Bij auto’s is dat wat makkelijker vast te stellen. Onderdeel van de jaarlijkse APK is de roet/uitlaatgasmeting. Voldoet de desbetreffende auto niet aan de eisen dan mag hij niet de weg op. Een wet die voor alle auto’s geldt. Nu krijgen wij straks de situatie dat je in de wettelijk goedgekeurde auto overal mag rijden behalve in het centrum van Utrecht als hij boven een bepaalde leeftijd is. Een hele domme vorm van leeftijdsdiscriminatie die getuigt van weinig technisch inzicht en hoe de wet eigenlijk in elkaar steekt.

Mijn auto van 10 jaar oud heeft technisch dezelfde motor als de nieuwe modellen die nu van de lopende band afrollen in Japan. Het verbruik en de uitstoot zijn hetzelfde als die van het nieuwe model met energielabel B. Het stadsverbruik wordt vooral nadelig beïnvloed door de gebrekkige doorstroming van het verkeer in de stad. De zogenaamde rode golf. Juist op de plekken waar de doorstroming van het verkeer beroerd is worden de onrustbarend hoge luchtvervuilingniveaus gehaald.

Dus politiek Utrecht ga je huiswerk opnieuw doen. Een leeftijdsgrens hanteren als domme richtlijn getuigt niet van een innovatief inzicht in hoe je problemen aan moet pakken. Iedereen heeft belang bij schone lucht maar politiek opportunisme om jullie gebrek aan het doortastend aanpakken van deze problematiek op deze manier te verhullen is niet de juiste weg. Daarnaast heeft het doorvoeren van deze maatregel natuurlijk ook andere componenten. Het vervangen van een oude auto door een nieuwer exemplaar is meer belastend voor het milieu dan het blijven doorrijden in de oude goed onderhouden auto. Daarnaast is het ook een maatregel met sociale consequenties. Waren het bij het plan van Nijmegen vooral de meer vermogende autorijders die zich een SUV kunnen veroorloven die getroffen werden, bij dit plan is het vooral de minder vermogende rijder die alleen auto kan rijden in een goedkoper “ouder” exemplaar.

De volgende keer dat ik in het centrum sta te wachten in een file zal ik begripvol opkijken naar de bestuurder van de gloednieuwe SUV naast mij en hem bemoedigend toeknikken dat hij toch erg goed bezig is, ondanks het feit dat hij nooit de lagere uitstoot en verbruikscijfers zal halen van mijn auto.

Als variant van een tekst die ik onlangs las op mijn Loesje scheurkalender; Als ik de mening wil horen van een bestuurder vraag ik het wel aan een taxichauffeur.

Geplaatst op

Reclame die tegen je werkt

De makers van televisiereclame hebben als oogmerk om middels hun reclame meer producten te verkopen door hun potentiële klanten in verleiding te brengen of door er indruk mee te maken.

Bij mij werkt het vaak andersom. Op basis van reclames  die ik zie besluit ik regelmatig dat product in ieder geval nooit te gaan kopen.

Zo is er op dit moment een nieuwe reclame van Esso waarin de technologie van hun producten wordt geroemd. Via een voice-over spreekt een dame de begeleidende tekst. In die tekst zijn er erg veel zinnen die eindigen met woorden als kopen, lopen, tanken enzovoort. Door de dame steevast uitgesproken als lope, kope, tanke etc. alsof het uitspreken van de “n”teveel energie kost.

Wat bij mij dan weer het beeld oproept dat Esso er net niet genoeg energie in wil stoppen om hun producten echt goed en af te willen maken.

Tot ik deze reclame zag was ik er nooit echt mee bezig of ik wel of niet mijn benzine bij Esso zou halen. Nu ga ik het ergens anders kope.

Geplaatst op

Ontwrichtend

Een uurtje geleden, zittend aan mijn ontbijt, lees ik de verschillende bijlagen van mijn krant. Ik dwaal door interessante achtergrondartikelen, filosofische verhandelingen en voel mijn geest geprikkeld. Totdat ik stuit op het wederom vernieuwde Volkskrant Magazine wat vol staat met emo-geleuter, nieuwtjes over niemendalletjes , een opzienbarende artikel over Rob de Nijs die vader geworden is en mannen die al vroeg opa geworden zijn. Wat een wijvenblad is dat geworden.

Even, maar dan ook slechts heel even, voel ik een grote verwantschap met Stef Blok. Zijn inzet, het korten op de ontwikkelingshulp met 3 miljard, vind ik verwerpelijk maar ik herken mij in zijn argumenten. De mensen willen zelf uitmaken hoe hun geld besteed wordt daar is de overheid niet voor en wij stoppen al zestig jaar geld in ontwikkelingslanden en het resultaat is teleurstellend.

Ik steek al 26 jaar geld in de Volkskrant en als de uitkomst daarvan zo’n flutblaadje is, dan is dat teleurstellend. Ik wil zelf bepalen welk deel van mijn geld waaraan uitgegeven wordt. Dit beperkt zich niet alleen tot mijn krant maar ook naar de overheid.

Ik wil niet dat het belastinggeld dat ik betaal besteed wordt aan het aanleggen van nog meer asfalt, financiële steun aan onze eigen ontwikkelingsgebieden als Limburg en Brabant. Ik wil niet meebetalen aan het financieel ondersteunen van politieke partijen en hun vertegenwoordigers die het woord solidariteit als iets vies beschouwen.

Op 12 september zijn er verkiezingen en de partijen die daar deel aannemen krijgen van de overheid geld om campagne te voeren. Als ze eenmaal gekozen zijn dan wordt hun salaris en dat van hun ondersteunende staf betaald van onder meer mijn belastinggeld. Dat wil ik niet langer. Laat ze maar gaan bedelen bij mensen en hun lobbyclubs die hen dan bewust financieel steunen. Kunnen ze dat geld niet binnenhengelen dan wordt Nederland geconfronteerd met een nieuw fenomeen, niet alleen het morele failliet van het huidige politieke systeem maar ook met het financiële failliet van een aantal politieke partijen. Laat maar zien of populistisch politiek bedrijven zich ook vertaald in financieel je eigen broek op kunnen houden binnen de regels die daar voor gelden. Jullie hebben daar de middelen voor in tegenstelling tot de mensen die je nu wilt treffen in ontwikkelingslanden.

Rechtse politiek lijkt zich meer en meer te kenmerken door een visie waarbij geldt dat er strenge regels moeten zijn en iedereen zich daar aan moet houden. Alleen voor zichzelf gelden er natuurlijk andere regels. Een fraai voorbeeld is hoe de regering het afgelopen jaar zich opgesteld heeft tijdens de Eurocrisis en de Hedwigepolder. Als het er op aan komt dan blijken gemaakte afspraken opeens niet zo hard uitgelegd te mogen worden als het  jezelf betreft. Nu zijn de afspraken die wij internationaal gemaakt hebben rond de hoogte van de ontwikkelingshulp blijkbaar aan de beurt.

Toch zie ik een positieve kant aan de uitspraken van dat kale mannetje. Als iedere burger zeggenschap krijgt over hoe zijn belastinggeld besteed wordt dan zou dit wel eens de banenmotor kunnen zijn waar deze regering de afgelopen periode zo naarstig op zoek geweest is. De belastingdienst zou zo de rol van de zorg over kunnen nemen als de grootste banensector van Nederland. Immers er moeten duizenden mensen aangesteld worden om op individuele basis te onderhandelen met de belastingbetaler over waar hun geld wel en niet aan besteed willen zien en dat moet dan ook nog allemaal administratief vastgelegd worden.

Dit zou natuurlijk een enorme financiële bom leggen onder onze overheidsinkomsten en uitgaven maar het is wel heel liberaal. Net zoals wij nu (zogenaamd) de mogelijkheden gekregen hebben om ons eigen zorgpakket samen te stellen (nee voor mij geen kraamzorg) kunnen wij dan straks bepalen aan welk uitgavenpakket van de overheid wij wel en niet bij willen dragen. Weg solidariteit en weg de morele waarden die onze samenleving met elkaar zou moeten verbinden.

Ik heb mij vergist in jou Stef, eigenlijk ben je een groot visionair met een grootse missie. Ga eens thee drinken met die blonde roeptoeter en ongetwijfeld kunnen jullie samen nog meer dingen verzinnen die de solidariteitsgedachte binnen onze samenleving kunnen ontwrichten.

Geplaatst op

Van sigarenboer naar tatoeëerder

De laatste voetbalwedstrijd waar ik mij druk over maakte was Nederland – Argentinië in 1978. Ik was jong en zat vloekend voor de televisie. Sindsdien heeft het spel in mijn ogen weinig ontwikkeling doorgemaakt en heeft mij zelden kunnen boeien, een enkele wedstrijd uitgezonderd.

Het WK van twee jaar geleden vond ik wat dat betreft een hoogtepunt op het gebied van dieptepunten. Hoe je met zulk antivoetbal tot een tweede plaats kunt komen bij wat het summum zou moeten zijn van voetbalbeleving is ronduit een schandaal. De coach zegt van aanvallend voetbal te houden maar winnen nog belangrijker te vinden. Nou de afgelopen week heb ik gezien dat er van beide geen sprake is bij het Nederlands elftal.

Wat wel een ontwikkeling doorgemaakt heeft is de speler. Met stijgende verbazing keek ik in de tussenliggende jaren naar het commentaar door de spelers na de wedstrijd. Ik bleek naar een goede wedstrijd gekeken te hebben die uiteindelijk niet gewonnen werd omdat het geluk niet aan de kant van Oranje was. Vooral een van broertjes de Boer bleek last te hebben van een gigantisch gebrek aan zelfkritiek.

Maar goed, ik heb wat wedstrijden voorbij zien trekken de afgelopen dagen en wat mij als randzaak opviel was de explosie van tatoeages bij de spelers. Blijkbaar een wijdverbreid Europees fenomeen onder voetballers.

Wat ik mij nu af vraag is of dit een voorbode is van een hausse aan nieuwe tatooshops als deze spelers hun carrière beëindigen. Vroeger begon je als voormalig profvoetballer een sigarenwinkel maar dat is een uitstervend vak geworden. Toen hebben wij een tijd gehad dat ze of trainer of voetbalanalist werden, maar die markt raakt langzamerhand overspoeld.

Zou een goede oog voet coördinatie, onontbeerlijk voor een topvoetballer, gemakkelijk om te scholen zijn naar een goede oog hand coördinatie? Het kliederen zelf hebben ze al onder de knie, zoals we de afgelopen dagen hebben kunnen zien.

Geplaatst op

Vrije uitloop lucht

Vorige week heb ik vrije uitloop lucht gekocht bij een benzinestation. Tenminste dat vermoed ik, want nog nooit eerder heb ik voor niet gebakken lucht moeten betalen. Voor de prijs die ik moest betalen, moet het wel heel bijzondere lucht zijn geweest. Net zoals je voor vrije uitloop eieren extra moet betalen.

Dit valt in de categorie tegenstrijdige prikkels afgeven. Een belangrijk onderdeel van veilig en zuinig rijden vormt het rijden op banden die op de juiste bandenspanning gebracht zijn. Minder rolweerstand, betere wegligging en de banden gaan langer mee. De duurzaamheid lijkt erbij gebaat. Maar de benzinestations hebben besloten de consument ervoor te laten betalen. Eerst geld inwerpen en dan krijg je toegang tot lucht. Wie er beter wordt van deze aanpak is mij een raadsel. De benzinestations besteden de nieuwe automaten uit en betalen daar geld voor aan een pachter die de apparaten onderhoud en het geld int. Er wordt dus vooral geld rondgepompt en een barrière opgeworpen om regelmatig de zuinigheid van de auto bij te houden. Het is tegenwoordig onmogelijk geworden om binnen de gemeentegrenzen van Den Haag je autobanden op te pompen zonder daar voor te moeten betalen.

Nog zo’n vreemde prikkel wordt afgegeven door hoe de energie rekening tegenwoordig opgebouwd is. Er staan nogal wat vaste kosten op die een substantieel deel uitmaken van de totale rekening en dat maakt eigenlijk dat iedere kubieke meter gas of KWh die ik extra gebruik mij steeds minder kost.

Een voorbeeld:

Transport van elektriciteit:                       € 185.06

Meetdienst elektriciteit                              €   30.60

Totaal vaste kosten                                      € 215.66

De eerste KWh die ik gebruik kost mij dus (incl energiebelasting) : € 215.66+ €0.24 = €215.90

Twee KWh kost mij dan slechts: €216.14.  Per KWh dus slechts €108.07, enzovoort. Hoe meer ik gebruik, hoe goedkoper ze worden. Zodat een 100 KWh extra nauwelijks nog een extra belasting vormen op de totale afrekening.

Voor gas hetzelfde verhaal: de eerste kubieke meter kost mij €162.75. Gebruik ik er twee dan kosten mij ze nog maar per stuk €81.68 per stuk.

Deze tariefstructuur bevordert alleen maar dat iedere eenheid die je extra gebruikt jouw energiekosten relatief steeds goedkoper worden. Niet bepaald een stimulans om het grootverbruik terug te dringen. Het lijkt zijn doel, het terugdringen van energieconsumptie, nogal voorbij te schieten. Net zoals dat je extra moet betalen om jouw auto energie zuiniger te laten rijden. Om nog maar niet te spreken over het terugdringen van verkeersonveilige situaties en alle kosten die daarmee verbonden zijn.

De overheid zet in op energiebesparing maar door de privatisering zijn het juist de private partijen in hun rol van distributeur die dit beleid ondermijnen. Alle vaste kosten op de energierekening zijn ter bekostiging van het in stand houden van die partijen. De prijs per eenheid van elektriciteit en gas vallen in het niet bij de totale kosten en mede daardoor gaat er geen energiebesparende impuls uit van deze prijsopbouw.