Categorie: Columns

Geplaatst op

Tweedeling

We hebben er lang op moeten wachten maar de denktank van de
VVD begint op stoom te komen en het ene goede idee na het andere wordt op ons
afgevuurd. Hadden ze onlangs het idee om de patiënt vooraf aan een behandeling
te confronteren met de kosten, om zo in te spelen op het gemoed van de patiënt
om die noodzakelijke heupoperatie toch maar niet uit te laten voeren omdat dit
de samenleving teveel kost.

Nu is er het volstrekt briljante idee om de uitkering van Occupy-activisten
af te nemen  die  op dit moment kamperen op het Maileveld, onder
het motto dat wie in de kou kan demonstreren ook kan werken. Persoonlijk zie ik
het verband niet direct tussen kamperen en het zogenaamd misbruik maken van je
uitkering. Blijven in deze redenering Occupy-activisten die zich een hotel
kunnen veroorloven buitenschot? Gratis kamperen nee, maar als je de economie
draaiende houdt met je uitkering door een hotel wat omzet te geven is wel toegestaan?

Het idee is voortgekomen uit de pen van de Haagse VVD-fractie
en wordt gesteund door de landelijke fractie. Dat maakt wel duidelijk dat
samenwerken met een populistische partij als de PVV zijn sporen achterlaat. Als
je maar lang genoeg met gif in aanraking komt krijg je er vanzelf iets van
binnen op den duur.

Volgens mij tracht de VVD met deze beoogde maatregel een tweetal
dingen te zeggen. Als je een uitkering krijgt dan moet je jouw energie richten
op het verkrijgen van een baan en deze energie niet gebruiken om uiting te
geven aan maatschappelijke kritiek. Vanuit deze redenering schaar ik mij
eigenlijk ook bij dat “uitschot” wat nu op het Malieveld bivakkeert door dit
stukje te schrijven in plaats van mijn tijd te besteden aan het doorbladeren
van vacatures. Maar ook mevrouw Verdonk die de afgelopen anderhalf jaar haar
tijd besteedde aan het runnen van haar eigen politieke partij terwijl ze van
een wachtgeldregeling genoot. Weliswaar deed ze dit vanuit huis en niet vanuit
een bungalowtent op het Malieveld, maar het zogenaamd misbruik van het geld van
de belastingbetaler zoals de VVD dit betiteld, lijkt mij hier ook van
toepassing. Op haar manier dacht ze maatschappijkritisch bezig te zijn.

Of zit de kneep van de gedachte in het idee dat als je een uitkering
hebt elke activiteit die je uitoefent anders dan het zoeken naar werk, een
uiting is van jouw onwil om daadwerkelijk weer aan de slag te gaan? Wat is het criterium
dan waar vanuit gegaan wordt? Lid zijn van een sjoelclub zijn mag, maar je
verzetten tegen het establishment mag niet ondanks dat hun acties ingrijpen in
jouw persoonlijk leven? Moet iedere demonstrant die deelneemt aan een
manifestatie op “het Plein”of het Malieveld voortaan zijn loonstrookje
meebrengen om gelegitimeerd deel te nemen, anders heb je er niets te zoeken?

Voor mij maakt het vooral duidelijk dat de VVD vooral
voorstander is van een tweedeling van dit land in de “Haves”en “Have nots” en
dit vooral ook wil cultiveren. Ook daarin staat de VVD niet ver af van de PVV.
Tweedeling van de samenleving lijkt het sleutelwoord waarop de twee elkaar
vinden en ze proberen elkaar af te troeven in het lanceren van slecht
doordachte ideeën.

Geplaatst op

Google+, een aanrader

Ik zit in mijn eentje te mijmeren over wat er zoal gebeurd
is de laatste tijd. Te overdenken wat mijzelf, mijn vrienden en naasten
bezighoudt op dit moment en wat voor rol ik daar in gespeeld heb en speel. Doe ik het goed, had ik het beter anders gedaan? Op zoek naar de balans waarbij ik mijzelf kan zijn en de ander het naar zijn zin kan maken en bovenal daarbij de Boze buitenwereld toch buiten kan houden.

De Boze buitenwereld is voor mij de in opmars zijnde “Ik”cultuur,
mensen die mij alleen weten te vinden als zij iets van mij nodig hebben en
nadat ik hun probleem verholpen heb weer snel uit beeld verdwijnen. De
oprukkende onverdraagzaamheid jegens elkaar. Ik heb er allemaal niets mee en probeer mijn telefoon en voordeur te laten fungeren als de grens. Tot hier en
niet verder. Het is een grens die ik zelf kan trekken en controle over uit kan
oefenen.

Tot op zekere hoogte dan. Aan sommige dingen is geen ontkomen aan, zoals slechte software of software waar niet goed over nagedacht is. Dit is voor een ieder herkenbaar die ooit plaats genomen heeft achter een Windows PC. Menigeen heeft ooit op het punt gestaan om die computer uit het
raam te gooien omdat hij voor de zoveelste keer niet deed wat jij wilt of heel
iets anders doet dan hij aan je beloofd had. Interessant is trouwens in dit
verband dat wij een computer “hij”noemen.  Is datgene wat ik net beschreven heb herkenbaar als typisch mannelijk gedrag? Hoe het ook zij, de computer maakt een onmisbaar onderdeel uit van ons leven. Zeker met het oprukken van de social media. Ons sociale leven speelt zich meer en meer af via de computer en is eigenlijk een heel goede afspiegeling van ons sociale leven als mens. Vaak
oppervlakkig en vooral fungerend als platform om de illusie te scheppen dat de wereld om jou draait. Af te meten aan het aantal virtuele vrienden dat je hebt.

Al dit soort gedachten gaan door mij heen als ik besluit om
de virtuele uitnodiging op te pakken die een goede vriend aan mij gestuurd
heeft om deel te nemen aan zijn kring op Google+. Ik heb al een account bij
G-mail, mijn Dooiedakduif@gmail.com, die mij onder andere toegang geeft tot statistieken waar ik kan zien of en van waar mijn website bezocht wordt. Zeg maar mijn eigen sociale graadmeter!

Het lijkt een fluitje van een cent om deze echte vriendschap met een paar klikken aan te vullen met zijn virtuele vriendschap. Ik hoef slechts in te vullen of ik een man, vrouw of overig ben. Ik kies uiteraard voor overig want ik ben een Dooiedakduif. Nu ben ik nog slechts een vraag verwijderd van al het moois dat zich zal gaan ontvouwen voor mij op sociaal gebied. Ik moet opgeven wat mijn geboortedatum is. Dat gaat niemand wat aan, als ik de werkelijke datum invul dan kan ik op mijn vingers natellen dat ik op mijn verjaardag allerlei ongewenste berichten en mails krijg. Dus kies ik er voor hier de geboortedatum van mijn helaas overleden katten in te vullen. Nu hoef ik
nog slechts op aanmelden te klikken en een geheel nieuw sociaal leven ontvouwd zich voor mij.

Windows kent het beruchte blauwe scherm waarna je
buitengesloten bent van jouw computer. Ik kreeg dit te zien:

 

Het Google-account voor dooiedakduif@gmail.com is
uitgeschakeld.

Je kunt je niet aanmelden met dit account en je kunt het account niet gebruiken om toegang te krijgen tot producten of diensten van Google.

Je voldoet niet aan de leeftijdsvereisten voor een
Google-account. Dit account wordt binnen 29 dagen verwijderd tenzij de
opgegeven geboortedatum onjuist was en je kunt bewijzen dat je 16 jaar of ouder bent.

Als Dooiedakduif ben ik uiteraard niet in het bezit van de benodigde identiteitspapieren om te bewijzen dat ik ouder ben dan 16 jaar. Op brute wijze word ik afgesneden van die mooie wereld die mij beloofd was door Google en als bonus wordt mijn bestaande communicatie met de buitenwereld mij ook afgenomen.

Nu zit ik te overdenken of het een zegen is wat hier gebeurde of dat ik op deze manier mijn sociale doodvonnis getekend heb. Komt er een dag dat mijn Windows PC opeens de vraag stelt “rookt u? Ja of nee”? Mij dan onwetend latend wat de gevolgen zullen zijn van mijn antwoord. Als ik niet het gewenste antwoord geef word ik dan nog verder afgesloten van de buitenwereld?

Heb ik met deze ervaring een methode geleerd om mijn grenzen nog beter te kunnen bewaken of heb ik zojuist ervaren dat de buitenwereld heeft besloten juist mij van hun grenzen buiten te sluiten?

Geplaatst op

Nadenken voordat je iets mag zeggen

De VVD wil dat patiënten in het ziekenhuis voorafgaand aan
elke behandeling te horen krijgen wat de kosten zijn. Dit vanuit het idee dat wanneer
men weet wat de ingreep kost het maatschappelijk draagvlak voor het verhogen
van de zorgkosten vergroot wordt. Het moet ondersteund worden door het na
de behandeling sturen van een overzicht van de gemaakte kosten aan de patiënt,
om hem of haar nog eens op de maatschappelijke gevolgen te wijzen van het feit
dat de behandeling zo nodig uitgevoerd moest worden. Bijkomend voordeel volgens
de boekhouders van Nederland is dat de patiënt dan achteraf nog kan controleren
of er niet teveel betaald is.

Je hoeft geen groot licht te zijn om te bedenken dat dit
plan geheel ingegeven wordt vanuit kostenoverwegingen. De klant zelf de
nacalculatie uit laten voeren, waarschijnlijk moet hij dan ook zelf aan de
bel gaan trekken als er iets niet zou kloppen? Onlangs kreeg ik de rekening van
mijn tandarts en moet dan concluderen dat het rubberen matje dat hij rond mijn
kies spande tijdens de behandeling ruim 10 euro moet kosten. Ik heb er niet om
gevraagd en liggend op mijn rug met mijn mond wijd open, kan ik ook niet
bepalen of het noodzakelijk was. Zo’n extra overzicht sturen lijkt mij alleen
maar bij te dragen aan een structurele verhoging van de administratieve kosten
rond ingrepen.

Zowel bij het PGB als bij het huidige stelsel van
zorgverzekeringen kunnen wij vaststellen dat ze uit de pen komen van VVD
bewindslieden en in beide gevallen rijzen de kosten de pan uit. Dat lijkt er
nogal op te duiden dat het opzetten van beide stelsels niet zo erg goed
doordacht was bij de invoering er van. Net als bij de invoering van de Euro
trouwens, ook een operatie die tot stand kwam onder een VVD minister!

Ze lijken bij de VVD nogal moeite te hebben met het
onderscheiden van oorzaak en gevolg. Als je een voorziening bedenkt en invoert
en deze niet goed doordacht blijkt, moet je de rekening en schuld niet bij de
gebruiker er van gaan leggen.

Het gelanceerde idee is natuurlijk niet vernieuwend. Al
enige tijd staan de kosten vermeld op de doos van de medicijnen die je bij de
apotheek haalt op voorschrift van een arts. En daar zit nu juist de kneep. Ik
heb nog nooit iemand gesproken die besloot een medische ingreep te ondergaan of
medicijnen te gaan slikken om een maximaal rendement te halen uit de premie die
hij betaald heeft voor zijn zorgverzekering. Als je gedwongen wordt door
omstandigheden om een ingreep te ondergaan dan is het laatste waar je hoofd
naar staat om eerst te gaan shoppen zodat jij de samenleving niet te veel gaat
kosten. De kostenbesparing in de gezondheid is vooral te vinden in preventie,
zodat medicijnen en medische ingrijpen voorkomen kunnen worden. Juist op dat
terrein zijn die boekhouders nu aan het snijden. Het klinkt dus wederom als een
goed doordacht plan van de VVD.

Toch is er een aspect van dit plan wat toepasbaar is in de
praktijk. Iedere keer dat een VVD ‘er besluit een nieuw plan te lanceren waar
de samenleving door geraakt wordt, word hij apart genomen door iemand van het
CPB om samen door te nemen wat het de maatschappij kost als hij in het openbaar
zijn ideeën spuit. Er wordt een voorcalculatie gemaakt wat het de maatschappij
aan ergernis, imagoschade van Nederland als innovatieland en financieel gaat
kosten. Als hij er dan toch toe besluit om zijn plannen door te zetten, wordt
er achteraf een nacalculatie gemaakt en word hij publiekelijk ter verantwoording
geroepen en een beroep gedaan op zijn geweten of het allemaal nou wel zo
noodzakelijk en verstandig was wat hij gedaan heeft.

Als dit plan voldoende kostenbesparend blijkt kunnen
wij er mogelijk toe over gaan om hier een landelijke regeling van te maken die
voor iedereen geldt, met als bijkomend voordeel dat de toenemende hufterigheid
in Nederland een halt toe geroepen wordt.

Geplaatst op

algebraïsche dyslectiek

Een aantal jaren gelden deed opeens het begrip “procentpunt”
zijn intrede. Iedereen gebruikte de term en ik begreep er helemaal niets van.
Zover ik kon herleiden bedoelde men gewoon het begrip procent. Waarom zou je procentpunt zeggen als je procent bedoelt? Het zijn vooral meer letters voor hetzelfde begrip. Niet erg efficiënt, zeker niet als je het gebruikt voor een term die veel gebruikt wordt om efficiëntie mee uit te drukken. Net zo plotseling als de term verscheen lijkt hij weer van het toneel verdwenen want ik hoor of lees er niets meer over.

Enige tijd geleden was het even spannend in VS op het budgettaire
front, het Amerikaanse begrotingstekort dreigde de afgesproken magische grens van 13 biljoen te overschrijden. Blijkbaar was er een algebraïsch dyslectische verslaggever die moeite had met het begrip biljoen en die besloot er 13.000 miljard van te maken. Waarschijnlijk om het als heel veel te laten klinken. Maar wie de Donald Duck ooit gelezen heeft, ik doe het nog wel eens tijdens mijn bezoeken aan de tandarts, weet dat als ze in Duckstad aan willen geven dat het om een immens bedrag gaat, ze de term biljoen gebruiken. En dat is nu precies wat het is, 13 biljoen in dat geval.

Gisteren was er een mevrouw op radio 2 die opmerkte dat de 1.000
miljard euro die in het noodfonds gestopt gaan worden, vast een heleboel nullen zijn. Iedereen gebruikt opeens de term 1.000 miljard, zelfs het NOS journaal.

Waarom? Sinds de mensheid ontdekte dat getallen groter kunnen zijn dan wat je op een telraam kwijt kan, gebruiken we de term biljoen voor de grootheid volgend op iets wat groter is dan 999.999.999.999. Is het begrip biljoen voor de moderne mens net zo moeilijk te bevatten als het idee dat de aarde niet plat
was voor iemand die leefde in de 15e eeuw? Of gebruiken wij de term 1000 miljard zodat onze minister-president bij de les blijft en op die manier begrijpt dat het om heel veel geld gaat? Hij heeft al bewezen dat hij geen rekenwonder is door er al eens 50 miljard naast te zitten. Het begrip biljoen zal hem wel helemaal in verwarring brengen.

Mark, 50 miljard is een twintigste van een biljoen. Een biljoen is ontzettend ontzettend erg veel geld. dat maakt dat die vergissing van jou dus over erg veel geld ging en dat moffel je niet weg in een of andere, door ons niet te begrijpen, tijdlijnredenatie.

Hoe lang zal het dit keer duren voordat deze benaming voorbij waait en alles weer bij het oude komt? Ik hoop dat er snel een einde aan komt, net als aan de levensduur van dit kabinet trouwens.

Geplaatst op

Hoofdelijk aansprakelijk

Een van de zaken die de discussie en het vinden van een
oplossing voor de Eurocrisis bemoeilijkt is het gegeven dat welke oplossing er
ook komt voor dit probleem, het gevoel blijft dat de veroorzakers zich niet aan
de gemaakte afspraken gehouden hebben en daar in een bepaald opzicht zelfs voor
beloond worden omdat anderen, die niet verantwoordelijk zijn voor het ontstaan
van dit probleem, op moeten draaien voor de kosten. In dit geval is dit gevoel
niet helemaal juist. Als men destijds goede afspraken gemaakt had bij het instellen
van de eurozone met goede sancties voor de overtreders van de regels dan waren
het nu niet de belastingbetalers in landen als Nederland die telkens weer
opnieuw geld op moeten hoesten in de pogingen om het ontstane probleem in te
dammen.

In 2001 hebben KPN, Vodafone en T-Mobile verboden
kartelafspraken gemaakt. Ze wisselden onderling informatie uit over de hoogte
van vergoedingen voor dealers die de telefoons verkopen. Als uitvloeisel van
deze overtreding moeten ze elk een boete betalen, opgelegd door de NMA. Deze boete gaan deze bedrijven ongetwijfeld weer verhalen bij hun consumenten door hogere tarieven
in rekening te brengen. Zo wordt de consument tweemaal genaaid. Eerst bij de
aankoop van de telefoon en nu nogmaals om de boete op te hoesten.

Zowel bij dit laatste als bij het eerste voorbeeld is het
duidelijk dat een systeem van boetes uitdelen of financiële wurgconstructies
opleggen niet een oplossing biedt waarbij de onschuldige consument of
belastingbetaler niet de dupe wordt. In mijn ogen is er maar een systeem van
corrigerend optreden tegen dit soort wanpraktijken dat daadwerkelijk iets
bewerkstelligd en dat is door de verantwoordelijke bestuurders persoonlijk en
hoofdelijk verantwoordelijk te stellen. Ook financieel. Niet het bedrijf of
land is verantwoordelijk voor het niet nakomen van gemaakte afspraken of wetten
maar de persoon die de zaak uit de hand heeft laten lopen of opdracht heeft
gegeven om bewust de regels te overtreden.

Mocht blijken dat deze oplossing op de lange termijn niet voldoende afschrikwekkend werkt en dus geen  soelaas biedt, dan is er altijd nog de Guillotine. De geschiedenis heeft laten  zien dat dit hulpmiddel een belangrijke rol gespeeld heeft om daadwerkelijk een
streep te zetten onder het Ancient Regime. De hoofdelijk aansprakelijkheid gaan wij dan ook echt letterlijk nemen.

Rechts Nederland zal toch ongetwijfeld warm lopen
voor deze oplossing. Ze zijn nu al bezig om overtreders reeds bij de eerste
overtreding aan de schandpaal te knopen en vervolgens elke kans te ontnemen om het leven te beteren in de toekomst. Nu in hun ogen gebleken is dat de zachte aanpak niet werkt voor de gewone wetsovertreder ligt het in de lijn om dit door te trekken naar de laag van bestuurders die niet malen om het nakomen van, in hun ogen, boterzachte afspraken.

Geplaatst op

No More Mister Nice Guy

Recent onderzoek heeft uitgewezen dat het gebruik van Google
een slechte invloed heeft op het vermogen van mensen om dingen te onthouden. Uit
persoonlijke ervaring zou ik hier een observatie aan toe willen voegen; de
trend om anderen jouw problemen voor jou op te laten lossen. Je poneert een vraag
op een of ander forum en als je geluk hebt draagt iemand het antwoord voor je
aan.

Gaandeweg is dit gedrag meer en meer doorgesijpeld in de reële
samenleving. Lang dacht ik dat dit fenomeen gekoppeld was aan de generatie van
dertigers en jonger die opgegroeid is met het gebruik van internet en niet onbekend zijn met de “ik cultuur”. Maar in de  loop der jaren zie ik het ook steeds meer bij generatiegenoten dus de conclusie kan niet anders zijn dan het een gemeenschappelijke bron van oorsprong heeft. Tenzij  ik een ontwikkeling over het hoofd gezien heb waarbij de jeugd hun ouders de  nieuwe normen en waarden aan het bijbrengen is.

Ik woon in een koophuis die deel uitmaakt van een VVE. Een
Vereniging vol Ergernis zoals ik dit zelf betitel. Omringt door dertigers die
graag gebruik maken van dit door mij onderkende fenomeen. Zelf ben ik een
overtuigd aanhanger van het idee dat je de kennis die je hebt deelt met
anderen. Immers daar wordt iedereen beter van en zou het zou van een
behoorlijke domheid getuigen als ik deze kennis voor mijzelf zou behouden. De
wereld kan er alleen maar beter van worden, niet waar?

Maar meer en meer kom ik er achter dat mijn overtuiging
botst met het fenomeen van “ik maak van mijn probleem, jouw probleem”. Dat
laatste is namelijk erg eenrichtingsverkeer wat, eenmaal gestart, zich blijft
herhalen. Voor de producent van de gevraagde kennis en oplossing bijzonder
onbevredigend op de lange termijn.

Gisteren kreeg ik een mail van één van mijn buren die de
grenzen van het betamelijke dusdanig opzoekt en waarbij daadwerkelijk van hun
probleem mijn probleem gemaakt wordt. Ik heb het natuurlijk zelf laten gebeuren
door vriendelijk te zijn in het verleden en mijn energie en kennis telkens
opnieuw ter beschikking te stellen. Maar nu is er een grens overschreden. Hun
probleem zal daardoor hun probleem blijven en door mijn halsstarrige houding zal
het probleem een veel groter en acuter probleem worden.

Ik laat mijn hoofd en energie niet langer meer prostitueren
door anderen als het duidelijk is dat het geen tweerichtingsverkeer betreft.
Alice Cooper zong het al aan het begin van de zeventiger jaren:  “No More Mister Nice Guy” als de grens overschreden is.

Geplaatst op

Waardevolle spullen in de auto

U kent ze vast wel, die gele mini postertjes die je op kan
hangen aan je binnenspiegel als jij je auto geparkeerd hebt. Ooit uitgereikt
door de politie om mensen er bewust van te maken dat ze geen waardevolle
spullen in hun auto achter moeten laten. De tekst erop luidt dan ook “Op
aanraden van de politie heb ik geen waardevolle spullen in mijn auto”.
Blijkbaar zijn er hele volksstammen die denken dat je dit bericht permanent aan
de binnenspiegel moet laten hangen, dus ook als je rijdt.

Net kwam ik weer zo’n
figuur tegen die mij bijna plat reed omdat er logischerwijs een groot en
essentieel deel van zijn blikveld weggenomen wordt door deze miniposter. Maar
ja, de politie heeft het hem gegeven dus die zullen er wel over nagedacht
hebben zal hij denken. Dat zelf nadenken laat hij over aan anderen om dat voor
hem te doen. Waarschijnlijk breekt het angstzweet hem uit als hij een klein
sterretje in zijn voorruit krijgt op de plek waar nu deze poster hangt. Immers
de reclame waarschuwt dat je dan onmiddellijk de dichtstbijzijnde Carglass
vestiging op moet zoeken om groot onheil te voorkomen.

Mensen die het nadenken over de meest basale dingen
overlaten aan anderen zijn er erg goed in om als er iets ongewenst gebeurt dit
altijd de schuld van de ander te laten zijn. Hoewel ze technisch gezien
eigenlijk al hersendood zijn functioneert het vingertje om naar een ander te
wijzen vreemd genoeg nog altijd wel. Zoals afgelopen vrijdag in het nieuws te
zien was, is Rita Verdonk een sprekend voorbeeld van dit verschijnsel.

In een ding hebben de mensen die zo’n poster aan de
binnenspiegel laten hangen terwijl ze rijden gelijk. Er zit inderdaad niets van
waarde in zo’n auto. Althans niet voor de samenleving.

Geplaatst op

De NS sms’t

De NS is hard bezig om de relatie met haar klanten op een
innovatieve manier te verbeteren. Naast de plaszak is er nu de gratis
sms-dienst om klanten te informeren als de dienstregeling aangepast wordt vanwege
extreem weer. Ook zal ze gebruik maken van deze dienst om ze te informeren over
grote actuele storingen. Geïnteresseerden moeten zich via de NS-site aanmelden
voor deze nieuwe dienst.

Dit geeft toch wel aan dat de NS met haar ideeën echt op het
verkeerde spoor zit. Het aangewezen medium voor een dienst als deze lijkt mij
in deze tijd toch Twitter. Bij verwacht extreem weer verzendt de NS een dag
tevoren een sms’je dat de dienstregeling wordt aangepast. De doorgewinterde
reiziger weet toch dat dit de standaard oplossing is van de NS bij dit soort
situaties? Dus wat voegt een sms’je met deze boodschap toe aan informatie in
een land waar praten over het weer de sociale smeerolie is van de samenleving?
Beter zou zijn om een netwerk op te zetten waarmee het eigen personeel goed geïnformeerd
wordt over de aangepaste dienstregelingen zodat zij deze informatie aan de
gestrande treinreizigers kan doorgeven. Dat is toch waar
de schoen wringt? Dit is net zo’n schijnoplossing als de introductie van een
plaszak.

Wat wordt het volgende innovatieve idee? Een plaszak die,
als je hem vult, warmte gaat afgeven zodat je jezelf kunt verwarmen terwijl je
staat te kleumen op het perron? Wachtend op de trein die vertraagd is, wat
gelukkig geen verrassing is omdat je dat sms’je gekregen hebt, een dag van
tevoren. Een Mac Donald’s vestiging beginnen in één van de rijtuigen om het gat
op te vullen dat ontstaan is door het afschaffen van de restauratiewagons?
Conducteurs kaartjes laten verkopen aan de treinreigers voor Nick en Simon
concerten terwijl ze hun controlerende taken doen? Sms’jes versturen om in
plaats van wilgen te knotten op je vrije zaterdag, dit jaar eens bladeren te
gaan rapen die op de rails liggen? Inderdaad de mogelijkheden zijn legio met zo’n
sms-dienst.

NS, als jullie graag een versterking willen hebben voor
jullie denktank, ik ben beschikbaar en zit barstensvol met wereldvreemde en vaak
totaal nutteloze ideeën. Bij interesse mail maar naar info@dooiedakduif.nl.

Geplaatst op

Nederland innovatieland

Nederland, het land dat zich sterk maakt om zijn
wereldpositie te verstevigen door veel nadruk te leggen op innovatie en daarmee
de wereld te veroveren, heeft een nieuwe vinding. De plaszak. Te gebruiken in
een speciale ruimte, de lege cabine van de machinist. Deze ruimte is speciaal
gemaakt van Duits of Canadees pisbakkenstaal om de eroderende werking van de menselijke plas te weerstaan.

Het is ondertussen al weer flink wat jaren geleden dat ik
gereisd heb met de trein maar ik kan mij herinneren dat het niet meevalt om in
een rijdende trein je behoefte te doen. De eerste drempel is om de moed te
verzamelen om de ruimte überhaupt te betreden. Omdat het zo lastig is om je
behoefte netjes te doen sta je bijna gelijk tot aan je enkels in de urine en liggen
overal flarden gebruikt en ongebruikt wc-papier. Nu heeft de NS dus besloten
dat treinen die geen wc bevatten uitgerust worden met de plaszak. Dit zal
ongetwijfeld het niveau van acrobatiek verhogen die nodig is om je behoefte te
doen. Ik heb medelijden met de machinist die, als uitkomst van waarschijnlijk
een diepgaand onderzoek, nu opgezadeld wordt met dit innovatieve idee. Ongetwijfeld
is er als aanbeveling opgenomen dat de machinist nu ook recht heeft op en
uitgerust wordt met rubber kaplaarzen en een doosje desinfecterende doekjes.

De machinisten kunnen opgelucht ademhalen want het blijkt
een tijdelijk maatregel. De minister heeft namelijk bepaald dat alle treinen
een wc moeten hebben in 2025. De NS had beter kunnen kiezen voor het idee om
met een slijptol gewoon een gat te snijden in de vloer waar mensen hun
behoeften in kunnen doen.

Wat gaan ze doen met de inhoud van die plaszakken? Word je
verplicht om deze mee te nemen als je de trein verlaat om het vervolgens in de
eerste de beste afvalbak te kieperen, moet de machinist die verzamelen zodat
de inhoud er van gebruikt kan worden bij de bestrijding van de blaadjes op de
rails? Of gebruikt de NS de inhoud om het klantenprofiel nog completer te maken
bovenop de gegevens die ze verzamelen met behulp van de reisgegevens die
voortkomen uit OV-chipknip? Zouden ze uit zo’n plas een nieuw klant
tevredenheidonderzoek kunnen distilleren?

Als je inderdaad al dit soort dingen kunt doen met deze
innovatieve oplossing dan is het achteraf gezien een idioot idee geweest om de
eerste treinstellen in de 19e eeuw  uit te rusten met een toilet aan boord. Dat
soort dingen schept verwachtingen die, naar nu blijkt met het voortschrijden
van de tijd, niet waargemaakt kunnen worden.