Berichten

Geplaatst op

De invasie van het racecircuit

Wie ooit in Athene geweest is zal vooral als herinnering hebben
dat de stad een groot racecircuit lijkt. Rode stoplichten zijn de voorboden van
groen en dus reden om het gaspedaal alvast dieper in te trappen. De voetganger
is zijn leven er niet zeker, want die horen in de ogen van de Griekse
automobilist niet thuis op een racecircuit.

Als ik nu lees dat er de komende tijd in Drenthe een grote
militaire oefening is van het Nederlandse leger met als hoogtepunt de aanval op
het circuit van Assen compleet met parachutisten en grondtroepen, dan kan ik
niets anders concluderen dat deze oefening gezien moet worden als een
voorbereiding op de invasie van Athene.

Na onze mislukte inval in Libië, waar wij in eerste
instantie met hangende pootjes en met achterlating van een helikopter in het
zand moesten bijten, heeft ons kabinet nu blijkbaar besloten om dit keer beter
beslagen ten ijs te komen om onze belangen in Griekenland veilig te stellen. Aangezien
Mark en zijn neoliberale collega’s als adagium hebben altijd voor het hoogst
haalbare te gaan, zal het doelwit waarschijnlijk de Akropolis zijn. Het hoogste
punt van Athene en het enige object wat nog enigszins de Griekse staatskassa
doet rinkelen.

Persoonlijk vind Ik het nogal een hoop gedoe is om zo ons
onderpand in de eurocrisis veilig te stellen. Maar de geschiedenis heeft
uitgewezen dat de beste manier om uit een financiële crisis te geraken is, is om
een oorlog te beginnen. Het stimuleert de nationale wapenindustrie, zorgt voor
innovatie, is goed voor de werkgelegenheid en het doet zoveel goeds voor het
nationale samenhorigheidsgevoel. Allemaal zaken die nu een beetje op zijn kont
liggen in Nederland.

In dit licht is het dus goed te verklaren dat ons armlastige
defensieapparaat nu zijn laatste centen besteed aan het oefenen op het
veroveren van racecircuits!

Geplaatst op

Wetmatigheden

Als er een ding zeker is in het leven, dan is het wel dat er
niets zeker is. Neutrino’s blijken zich niets aan te trekken van de
relativiteitswet. De reële economie houdt zich op dit moment niet aan de vele
economische modellen die de afgelopen honderd jaar bedacht zijn. Wat op zich
geen wonder mag heten want economen zijn net historici, ze lopen de hele tijd
achter de feiten aan.

Met natuurkunde proberen wij de natuurverschijnselen om ons
heen te vatten in wetmatigheden. Dat leek een paar honderd jaar heel goed te
gaan totdat wij stuitten op hele kleine deeltjes als atomen, elektronen,
positronen en nog heel veel kleine deeltjes die ontdekt zijn nadat ik dertig
jaar geleden eindexamen deed in natuurkunde. De wetten van de gewone mechanica
bleken niet toepasbaar op deze atomaire deeltjes. Er kwam de relativiteitstheorie
die de grondslag vormde voor de kwantummechanica. De wetten voor de
kwantummechanica verklaren heel goed de gedragingen van deze atomaire deeltjes maar
zijn op hun beurt weer niet toepasbaar op de gewone mechanica. De wetten zijn
dus complementair. Mochten de neutrino’s werkelijk de lichtsnelheid
overschrijden dan wordt het tijd om ons zelfgenoegzame denken opzij te zetten
en op zoek te gaan naar nieuwe oplossingen en wetmatigheden.

Evenzo proberen wij met economie de werkelijkheid te vangen in
modellen. Dit zijn altijd abstracties van de werkelijkheid. Ook hier lijkt het
niet mogelijk om ons economisch handelen te vangen in vastliggende
wetmatigheden. De standaardantwoorden die wij dachten te hebben op economische
crises volgens de methode Keynes of Milton Friedman lijken in deze tijd niet
meer voldoende soelaas te bieden om uit deze crisis te klauteren. Of is het in
dit geval gewoon het menselijk onvermogen en ego wat een oplossing in de weg
staat? Moeten wij, net als bij de natuurkunde, nu ook twijfelen aan de
wetmatigheden waaraan wij ons economisch handelen toetsen? Is het misschien
tijd voor een nieuw vak, Economische Psychologie, die nieuwe wetmatigheden
dicteert welke complementair zijn aan de oude wetmatigheden?

Wat er volgens mij in beide disciplines over het hoofd
gezien wordt is dat, hoewel er veel te vatten valt in wetmatigheden, er altijd
één fenomeen is dat altijd loerend op de achtergrond aanwezig is en in staat is
om alles wat wij denken te kunnen vatten in wetten onderuit te halen, dat is
chaos. Het opeens samenkomen van verschillende fenomenen tegelijk kan tot
onvoorspelbare zaken leiden. De inslag van een meteoriet miljoenen jaren
geleden heeft er voor gezorgd dat wij als mens nu de dominante diersoort op
aarde geworden zijn. Zonder die meteoriet waren het mogelijk nog steeds de dinosauriërs
geweest die de dienst uitgemaakt hadden en wie weet hadden die dinosauriërs
uiteindelijk wel grote megastallen ingericht waar wij als mens gefokt werden
als consumptieartikel. Zouden die dinosauriërs uit de voeten gekund hebben met
wat wij als economische wetmatigheden beschouwen? Had hun inzicht in
natuurkunde geleid tot hun eerste schreden op de maan en hun versie van de iPod
en iPhone? Of zouden hun belangen en inzichten op hele andere terreinen tot
bloei gekomen zijn die zij op hun beurt weer in wetmatigheden geprobeerd zouden
hebben te vangen?

Alles wat wij denken te kunnen vangen in wetmatigheden
blijven toch abstracties van een werkelijkheid waarvan wij denken dat zij zo is.
Maar is onze werkelijkheid, werkelijk de werkelijkheid? Richten wij ons
menselijk vernuft anno 2011 werkelijk op zaken die in het leven van belang zijn
of zouden moeten zijn?

Geplaatst op

Hulde der Koloniën

Gisteren ontstond er een kleine ophef op het Binnenhof over
het feit dat er een beeltenis staat op de gouden Koets die verwijst naar het
Nederlandse Slavernijverleden. Er staan halfnaakte mannen en vrouwen op die de
Oranjes geschenken aanbieden. Inderdaad een periode waar wij niet trots op
moeten zijn maar wel onderdeel uitmaakt van onze geschiedenis en juist daarom
niet verwijderd zou moeten worden omdat het een verwijzing is naar hoe wij onder
andere de status van een welvarend land bereikt hebben.

Persoonlijk had ik liever gezien dat er een afbeelding had gestaan
van een Oranje die geschenken brengt aan een van mijn voorouders. Immers de
duif heeft een belangrijke rol gespeeld tijdens de veldslagen die zij voerden
met de Spanjaarden in de 80 jarige oorlog. Ook daarna heeft menig Oranje een
veldslag kunnen winnen dankzij de berichten die aan de poten van mijn
voorouders gebonden werden, die wij dan moesten bezorgen. Dankzij de arbeid die
mijn familie destijds verricht heeft hebben die Oranjes een leuk
vastgoedimperium opgebouwd, een vette bankrekening, een zeilbootje en een leuk
jaarlijks zakcentje dat ze van de Staat krijgen. In deze optiek is het helemaal
niet zo misplaatst dat de afbeelding “Hulde der Koloniën” nu prijkt op de
Gouden Koets.

Het zou een vorm van geschiedvervalsing zijn als deze afbeelding van de koets verwijderd zou worden. Als wij wat goud van de koets zouden afhalen, omsmelten tot goudstaven en verkopen zouden de Oranjes misschien op die manier hun bijdrage kunnen leveren aan het bestrijden van de crises die ons land op dit moment bedreigen. Het zou in ieder geval wat meer zoden aan de dijk zetten dan je te beperken tot het voorlezen van een stuk wat
uit de pen komt van ambtenaren en politici. De kale plekken die er dan op de
koets ontstaan, kunnen dan gevuld worden met afbeeldingen van misdaden en
vergissingen uit onze geschiedenis. Bijvoorbeeld een afbeelding van het
bloedbad dat Nederland aangericht heeft in Rawagede. Ook zou er in de vorm van
een pictogram aandacht besteedt kunnen worden aan het feit dat het Nederlandse
bedrijfsleven verdiend aan ontwikkelingsgeld dat wij zo ruimhartig geven aan de
minderbedeelden omdat wij dat doen in de vorm van gebonden hulp. Of een
pictogram van gouden munten die wegvloeien naar een afbeelding met soldaten
erop. Immers een groot deel van ons ontwikkelingsgeld wordt momenteel besteed
aan de militaire missies die wij uitvoeren. Voorbeelden voldoende van
gebeurtenissen die ook niet zuiver op de graad zijn.

Ik weet niet waardoor het oog van Mariko Peters en Harry van
Bommel opeens op de afbeeldingen op de Gouden Koets gevallen zijn. Misschien
omdat ze gelijktijdig de fase in hun leven bereikt hebben dat ze aan de bril
moeten en nu opeens dingen duidelijker denken te zien? Dit idee getuigt in
ieder geval niet van veel historisch besef, je moet dingen bezien in de tijdgeest waarin ze plaats vonden. Het laat zien dat politici vooral
leven in de waan van het moment.

Op mijn beurt kan ik mij voorstellen dat er een burgerinitiatief ontstaat om het symbool van de Socialistische Partij, de tomaat, af te laten schaffen. De tomaat, gekweekt in kassen met duur aardgas, is een ecologisch wanproduct wat echt niet meer van deze tijd is en herinnert aan een periode in onze geschiedenis waarin wij onbeschaamd verspillend omgingen met onze energie. Om nog maar niet te spreken van hoe wij buitenlandse
arbeiders naar hier haalden en uitbuitten om ze te laten plukken!

Geplaatst op

Op de stoel van de rechter

RTL 5 heeft bekend gemaakt dat er een aflevering van “de
Villa” geschrapt wordt omdat één van de deelnemers in het verleden veroordeeld blijkt
te zijn voor de stoeptegelmoord uit 2005. Hij heeft vijf jaar vast gezeten
zoals de rechter hem opgelegd heeft maar de programmamakers gaan ook nog even
op de stoel van de rechter te gaan zitten om zo respect aan de nabestaanden te
tonen.

De Eindhovense pedofiel Sytze van der V heeft zijn straf uitgezeten maar de burgemeester van Eindhoven legt Sytze een gebiedsverbod op in zijn stad. Ook op de Veluwe in Epe is hij niet langer welkom.

Wilders vindt dat de rechters niet hard genoeg straffen tegen Marokkaanse wetsovertreders. In zijn optiek is een knieschot een gepaste straf. Rechters zijn in zijn optiek te links en te soft. Behalve natuurlijk in het geval van zijn eigen rechtszaak wegens haatzaaien. Toen was vrijspraak de enige juiste uitspraak.

Wat is er aan de hand in Nederland? Begrijpt men niet meer wat het begrip rechtstaat inhoudt? Dat volgens de Trias Politica de rechterlijke macht onafhankelijk is, de rechter een gepaste straf oplegt als de verdachte schuldig is en dat daarmee de schuldige zijn straf voldaan heeft. De zaak is dan daarmee afgedaan en de veroordeelde mag met een schone lei beginnen, een tweede kans.

Begrijp mij goed, de twee bovengenoemde misdrijven zijn ernstig maar wij als samenleving hebben destijds besloten dat de straffen die ze opgelegd krijgen de juiste zijn en als wij het niet eens zijn met die uitspraak zijn kunnen wij als samenleving in hoger beroep gaan bij een hoger college. Om daarna, als de rechtsgang zich voltrokken heeft en de veroordeelde zijn straf uitgezeten heeft, alsnog een keer op de stoel van de rechter te
willen gaan zitten druist in tegen elk besef van hoe onze rechtstaat in elkaar steekt.

Er wordt aan alle kanten gemorreld aan ons rechtssysteem op dit moment. Politici die zich publiekelijk bemoeien met uitspraken van rechters begrijpen niet hoe de wet in elkaar steekt. Een feit op zich waarvoor ze zich achter de oren zouden moeten krabben. Misschien zouden ze een soort van inburgeringcursus moeten volgen voordat ze lid van de Eerste of Tweede Kamer zouden mogen worden of minister. De minister van Justitie is op zijn beurt aan het morrelen aan de rechtsgang door de griffierechten dusdanig te verhogen dat het recht minder toegankelijk wordt voor de gewone burger. Het is terecht dat gisteren advocaten geprotesteerd hebben tegen deze voorgenomen maatregelen.

Nu dus ook de programmamakers die op de stoel van de rechter gaan zitten. Ik vraag mij af of als ik mij aanmeld voor een programma als Spuiten en Slikken en voor de camera het paard van de schillenboer verkracht, men dan een soortgelijke afweging maakt. Seksuele handelingen met dieren zijn volgens Nederlands recht nog steeds niet strafbaar dus er wordt geen wet overtreden als dit uitgezonden zou worden. Zou men deze aflevering dan ook niet uitzenden uit respect voor de klanten van de schillenboer of zouden de
kijkcijfers die dit gaat halen de doorslag geven?

Politiek Nederland zou zijn energie eerst eens moeten richten op het maken en aannemen van een wet die seksuele handelingen met dieren verbiedt. De samenleving zou zichzelf eens achter de oren moeten krabben en zich afvragen of als zij, door welke omstandigheid dan ook, eens ernstig in de fout gaan of zij, nadat ze hun straf uitgezeten hebben, in hun eigen ogen een tweede kans verdienen.

Die programmamakers worden alleen maar geil van kijkcijfers. Politici worden geil bij het vooruitzicht dat als ze iets roepen, ze vervolgens aandacht krijgen. Zoals wij allemaal weten, als je geil bent kan je even niet goed helder nadenken.

Geplaatst op

Dove Kwartel

Hier zit ik dan met oordruppels in beide oren en als gevolg daarvan, zo doof als een kwartel. Zelfs voor een Dooiedakduif voelt dit niet prettig.

Al enige tijd had ik last van mijn oren, overmatig oorsmeer waardoor ze telkens dicht gingen zitten. In deze tijden van bankencrisis, eurocrisis, dreigende miljoenennota’s wil je toch kunnen vertrouwen op je zintuigen om op tijd te kunnen reageren en daardoor had ik wat te overenthousiast mijn oren bewerkt met een wattenstaafje. Gevolg: een gat in mijn trommelvlies.

Toch maar naar de dokter gegaan en nadat deze geconstateerd had dat er sprake was van een gebroken vlies kreeg ik het advies er met mijn handen vanaf te blijven en zeker geen wattenstaafjes meer ter hand te nemen. Gelukkig heeft de natuur zijn werk gedaan en heeft het vlies zich vanzelf hersteld. Dus naar een echte orendokter hoef ik niet.

Maar ondanks dat ik er vanaf bleef, bleef het jeuken en de oorsmeer productie ging onverminderd door zodat mijn oren nu niet goed funtioneren,  ze zijn verstopt. Volgens mijn dokter het gevolg van een verstoorde zuurgraad in mijn oren. Dezelfde verschijnselen als bij een veel voorkomend vrouwenprobleem.

Ik heb mij laten vertellen dat in dat geval kwark uitkomst biedt. Sinds ik dat weetje weet kan ik niet meer langs het koelvak lopen zonder te kijken of er vrouwen zijn die grote hoeveelheden kwark in hun winkelwagentje stoppen. Dan weet ik nu wel hoe laat het is. Maar hoewel het probleem blijkbaar gerelateerd is moet ik geen kwark in mijn oren stoppen maar oordruppels en er vooral met mijn vingers er vanaf blijven.

Heb ik eindelijk iets aan mijn lichaam wat qua zuurgraad zich gedraagt als het vrouwelijk geslachtsorgaan, moet ik er met mijn poten vanaf blijven. Balen.

 

Geplaatst op

Wij en Zij

Afgelopen zondag zag ik kort wat beelden van de herdenking
van 11 september op Ground Zero. Ik begrijp het gevoel van de nabestaanden om
stil te willen staan bij dit moment en de emoties die het bij hen oproept. Toen
ik de beelden 10 jaar geleden voor het eerst zag leek het net alsof ik naar een
voorvertoning van een nieuwe James Bond film zat te kijken, zo onwerkelijk
waren de beelden. Bijna 3000 onschuldige slachtoffers en een nationaal trauma
omdat de VS aangevallen was op eigen grondgebied.

In goed Joods-christelijke traditie van “oog om oog en tand om tand” doen de Amerikanen nu hetzelfde in Afghanistan, Pakistan en voorheen in Irak. Met onbemande vliegtuigjes, de zogenaamde drones, bestuurd vanaf een andere plek op de wereld, bestoken ze dorpen en samenkomsten van mensen. Daarbij vallen regelmatig onschuldige slachtoffers omdat men zich vergist, zich baseert op onjuiste informatie of het gewoon ziet als collateral damage. Woorden die de afgelopen 10 jaar het nieuws beheersten, onvermijdbare en bijkomende onschuldige slachtoffers. Ik denk dat Osama Bin Laden de slachtoffers van de door hem beraamde aanslagen op de Twin Towers destijds ook zo zag, als onderdeel van
het doel dat hij wilde bereiken. Ook in deze landen worden gezinnen, families
uiteengerukt in een James Bondachtige setting.

Het drama in het winkelcentrum van Alpen a/d Rijn en kortgeleden
de moordpartij op het Noorse eiland verschillen in essentie niet wezenlijk van
de zelfmoordaanslagen die plaats vinden in de bovengenoemde landen. Het leven van
mensen die niets, met wat voor strijd of denkbeelden dan ook te maken hebben, wordt
beëindigd of krijgt een traumatische wending die bepalend kan zijn voor de rest
van hun leven.

Bij ons, in het westen, zijn het incidenten terwijl het elders in de wereld gruwelijkheden zijn die aan de orde van de dag zijn. Wij hebben hier de financiële middelen en infrastructuur om de aangerichte schade te herstellen en er een leger psychologen op af te sturen die de nabestaanden en getroffenen geestelijk ondersteunen. Ik weet zeker dat iets als slachtofferhulp een onbekend fenomeen is in landen als Pakistan en Afghanistan.
Hele generaties groeien daar al decennialang getraumatiseerd op door dit soort
gruwelijke gebeurtenissen en dat legt een rekening op de toekomstige ontwikkeling van welzijn, gedachtevorming en de vrede in de wereld.

Wat ik miste bij de herdenking van afgelopen zondag, is het hardop uitgesproken besef dat het leed dat de nabestaanden getroffen had op dezelfde manier dagelijks velen treft waar niet collectief bij stilgestaan wordt. De wereld lijkt niet alleen verdeeld in arm en rijk en verschillende levens- en geloofsovertuigingen maar vooral te lijden aan een “Wij en Zij”
beleving. Alsof de levens van de mensen in Pakistan, Afghanistan en al die andere landen waar geweld een onderdeel is van het dagelijkse bestaan, er minder toe doen als die van ons.

Geplaatst op

Feminisering van de samenleving

Sommige dingen heb je niet in de hand zoals de amoureuze beslommeringen
van je voorouders. De moeder van mijn opa van vaderszijde was Friezin en dat
maakt dat er voor een achtste Fries bloed door mijn aderen stroomt. Daar ben ik
best trots op want ik mag graag vertoeven in Friesland. Daarnaast was de vader
van mijn moeder een Brabander en daar worstel ik wat meer mee want in mijn ogen
komt er weinig goeds vandaan, daar vanonder de grote rivieren. Ze pikken onze
banen in, weigeren de taal goed te leren, ze drinken teveel en passen zich niet
aan.

Het grappige is dat ik exact deze woorden in het journaal
van vorige week hoorde bij een item over Polen en uit de mond van een Brabantse
vrouw op leeftijd. Dezelfde vooroordelen die zij heeft over Polen heb ik over
Limburgers en Brabanders. Dit terwijl ik dus zelf voor een kwart Brabo ben.

Tot zover mijn verhaaltje over mijn voorouders en mijn
vooroordelen. Volgens een persbericht over de PABO in Venlo heeft de
vrouwelijke lezer nu iets geleerd over rekenen. Terwijl de mannelijke lezer
denkt wat een gezever. Deze school is tot het inzicht gekomen dat mannen en
vrouwen rekenen anders benaderen en wil daarom in dit vak gescheiden les geven
aan mannelijke studenten en aan vrouwelijke studenten. Meisjes willen “verhaaltjesrekenen” en dat is wat ik hierboven gedaan heb. Een kort verhaaltje waarin ik breuken aan de orde gesteld heb. Verder hebben ze vastgesteld dat jongens niet zoveel
hebben met reflecteren en evalueren.

Het onderwijs wordt de laatste decennia meer en meer
gedomineerd door vrouwen en dat zie je terug bij de jeugd. Jongens praten over
hun gevoelens, voelen zich eerder gekwetst, moeten iets met hun emoties, meer modegevoelig, ze roddelen meer, zijn minder luidruchtig, vechten minder en zijn ondertussen veelal net zo slecht in rekenen als meisjes. De jongens van tegenwoordig zijn
niet meer de jongetjes zoals ik ze ken uit mijn eigen jeugd. Het is anders dan
vroeger, waarbij ik niet zeg dat dit een slechte ontwikkeling is. Maar ik zie
het wel als een uiting van een feminisering van de samenleving. Door de
dominantie van vrouwen in het onderwijs krijgen de jongens meer vrouwelijke
normen en waarden mee dan vroeger het geval was.

Zelf heb ik altijd ervaren dat door de mix van jongens en meisjes er een soort corrigerend evenwicht ontstond, zowel op school als in een werkomgeving. Alleen maar mannen bij elkaar geeft ruwere omgangsvormen, grover taalgebruik, soms meer geweld. Zet er één of meer vrouwen bij en het gedrag wordt gematigder, de sfeer wordt anders, gemoedelijker en zachter. Andersom, een man toevoegen aan een vrouwenomgeving zal het roddelen, de jaloezie en alles moeten reflecteren wat naar de achtergrond doen schuiven. Dat is de magie van de wisselwerking tussen man en vrouw. Er ontstaat een omgeving waarin man en vrouw elkaar meer in evenwicht brengen, elkaar temperen in hun mannelijke en
vrouwelijke uitingen. Voor mij het bewijs dat man en vrouw elkaar aanvullen
waardoor mooie dingen kunnen ontstaan.

Nu tijdens de vorming van jongen naar man door deze feminisering
de nadruk meer op de vrouwelijke kanten ligt, vraag ik mij af of deze magische
wisselwerking tussen man en vrouw stand zal houden. Zal de man zijn
mannelijkheid niet gaan missen, moet die er toch niet op enig moment uit, of
zal blijken dat mannelijk gedrag niets meer is dan aangeleerd gedrag? Waarom is
het dan toch dat als je een meisje een pop geeft ze er mee gaat spelen en een
jongen het hoofd, de armen en benen er af gaat rukken om te kijken hoe het
constructief in elkaar zit? Zullen de relaties van de jeugd duurzamer blijken
dan die van ons omdat het zo fijn is om over alles te praten hoe je het
emotioneel beleefde en wat het nou precies voor jou en ons samen betekende?

De tijd zal het uitwijzen. Zelf ben ik blij dat ik een “ouderwetse”man ben en bij een vrouw eigenschappen vind die bij mij onderontwikkeld zijn en omgekeerd, waardoor wij elkaar aanvullen. Dat maakt het spannend en dat maakt het samenzijn leuk.

Geplaatst op

De vrijwilliger wordt genaaid

Onze minister van Veiligheid en Justitie wil het aantal
vrijwilligers bij de politie verdubbelen. Momenteel zijn het er zo’n 2000
duizend en in 2015 zouden dat er tweemaal zoveel moeten zijn. Deze
politievrijwilligers doen in hun vrije tijd, naast hun reguliere baan,
werkzaamheden als surveilleren, helpen bij verkeerscontroles en het toezicht
houden bij evenementen.

De politievrijwilliger staat, als hij zijn opleiding heeft afgerond,
op hetzelfde niveau als de assistent politiemedewerker oftewel de surveillant.
Het verschil bestaat er uit dat hij zijn opleiding en vrijwilligerswerk in
deeltijd doet. Ik heb even zitten bladeren in de vacatures voor
politievrijwilliger en lees dat ze dezelfde opleiding en bijscholingscursussen
volgen als hun professionele collega’s, ze mogen geen vuurwapens dragen maar
wel pepperspray en wapenstok. De opleiding, uniform, reiskosten en dergelijke
worden betaald door het korps. Per korps verschilt het contract wat je
aangeboden krijgt. Het ene korps vraagt 8 uur inzet per week, een ander biedt
een contract aan van minimaal 160 uur per jaar en weer een ander korps minimaal
240 uur per jaar.

Hoewel het vrijwilligerswerk is, staat er een vergoeding tegenover. Een vaste jaarvergoeding van 160 euro per jaar en per gewerkt uur 6.68 euro. Als ik hier een snelle berekening op los laat en uit ga van een contract van minimaal 240 uur per jaar, dan kom ik uit op een vergoeding van minimaal 154 euro bruto per maand. Niet een bedrag waar je rijk van wordt maar de vrijwilliger is iemand die het hart op de juiste plaats heeft zitten en het niet voor het geld doet. Je hebt er tenslotte een baan naast en 20 uur per
maand op komen draven is zo’n 5 uur per week, een zaterdagochtend.

Speur ik nog wat verder op internet naar de functie van assistent politiemedewerker dan zie ik dat deze na afronding van zijn opleiding minimaal 1624 en maximaal 2471 euro per maand verdient, dit is dan buiten een uitgebreide ziektekostendekking, spaarloon en een goede pensioenregeling. Reken ik dit terug naar het aantal uren dat de vrijwilliger per maand maakt dan kost de professionele politie assistent bij 20 uur per maand de overheid minimaal 226 euro en maximaal 343 euro per maand. Dit is exclusief alle werkgeverslasten en de uitgebreide ziektekostendekking, onregelmatigheidstoeslagen, ect. Verdubbel deze bedragen dus minimaal en waarschijnlijker, vermenigvuldig ze maar met
drie.

Uit deze rekensom kunnen wij twee dingen concluderen; de professionele
assistent politiemedewerker wordt niet best betaald en de politievrijwilliger
wordt genaaid. Het aantal politievrijwilligers nam de afgelopen jaren af en nu
heeft Opstelten bedacht dat het een leuke bezuinigingsmaatregel zou zijn als
hij kostenbesparend kan werken door het aantal vrijwilligers te vergroten. Het
wordt nog kwalijker als wij de plannen erbij betrekken die de overheid heeft om
de politie-inzet bij evenementen in rekening te gaan brengen bij de
organisatoren daarvan. Juist het terrein waar de vrijwilliger het meest ingezet
zal gaan worden, samen met het houden van verkeerscontroles. Over de rug van de
vrijwilliger wordt gestreefd naar winstmaximalisatie bij het uitschrijven van
bonnen en het in rekening brengen van kosten bij evenementen.

Ik durf er niet op te vertrouwen dat als een organisator van een evenement de factuur krijgt voor de politie-inzet, hij daarop een specificatie en rubricering terugvindt naar politie-inzet door vrijwilligers en professionals met elk hun eigen tarief.

Geplaatst op

Verwarring

Na drie incidenten in aanwezigheid van onze koningin lijkt
zich een patroon te ontwikkelen. De Damschreeuwer, de Waxinelichtgooier en nu
de concertverstoorder lijken overmatig hard aangepakt te worden door justitie.
Strekt de macht van de koningin werkelijk zo ver dat zij justitie er toe aanzet
om deze “verstoorders” harder aan te pakken dan de doorsnee overtreder?

Nu is er natuurlijk het incident met ene Edwin de Roy van
Zuydewijn waarbij de koningin haar macht aanwendde om de vermeende kwade genius
achter Margarita, een vorm van Berufsverbot op te leggen zodat haar nichtje
weer veilig onder de hoede van de Koninklijke familie kwam. Maar tegelijkertijd
wordt de Koningin beticht van linkse sympathieën door onze verwarde politicus
Wilders. Linkse mensen zijn toch voor de softe aanpak van overtreders volgens
deze meneer? Dit lijkt dus niet helemaal met elkaar in overeenstemming. Wat is
er dan aan de hand?

Heeft Alex zijn oude studievriendje Mark Rutte (zij hebben
tegelijkertijd Geschiedenis gestudeerd in Leiden) gebeld met het verzoek tot
precedentwerking zodat zijn moeder nou eindelijk eens een avondje uit kan gaan
zonder dat er weer het zoveelste incident plaats vindt? Of is justitie in de
war en hebben ze even uit het oog verloren dat voor de grondwet iedereen gelijk
is en dat een incident waarbij het koningshuis bij betrokken is niet anders
behandeld moet worden als een incident waarbij iemand die in de war is en de
orde verstoord voor de ingang van de AH?

Nu wij het toch hebben over in de war zijn: in de uitzending
van “met het oog op morgen” hoorde ik de concertverstoorder tijdens zijn
optreden zeggen dat hij Jesu Christu was. Stel dat deze man werkelijk Jezus
blijkt te zijn, is het dan niet een symptoom van onze verwarde samenleving om
daar op te reageren door hem onmiddellijk op te sluiten en tot psychiatrisch patiënt
te verklaren? Hij zou het kunnen zijn, zijn wederkomst wordt al 2000 jaar aangekondigd
en waarom zou hij dat niet doen tijdens een voorstelling waarbij een
hoogwaardigheidsbekleder aanwezig is. Verder werd er gezegd dat de man geen
vaste woon en verblijfplaats heeft. Nou, dat lijkt ook in het plaatje te passen
want wij weten na 2000 jaar en een groot aantal ruimtereizen, nog steeds niet
waar wij de hemel moeten situeren.

Is onze hele samenleving eigenlijk niet in de war? Wij kennen ons koningshuis macht en wijsheid toe op basis van het feit dat een van de voorvaderen van de Koningin een verschil van inzicht had met zijn toenmalige baas en werkgever en vervolgens zijn wijsheid blijkbaar van generatie tot generatie overgegeven zou hebben op zijn nakomelingen. Nieuw bloed zou dan volgens deze redenering andere eigenschappen toegevoegd moeten hebben aan zijn nazaten. Zoals de sluwheid van prins Bernhard. Onze kroonprins stapelt de ene onhandigheid op de andere en de enige reden dat hij er mee wegkomt, is dankzij
de Koninklijke onschendbaarheid.

Het idee dat iemand de primus inter paris is, alleen op
basis van zijn afstamming is echt niet meer van deze tijd. Hoewel ik geen
voorstander ben van de monarchie vervuld zij wel degelijk een rol in ons
politiek systeem bij de vorming van kabinetten als onafhankelijk opdrachtgever
en die rol mag van mij best voort blijven bestaan. De overige rollen die het nu
vervult, zijn overblijfselen uit het verleden die allang achterhaald zijn en
die mogen best ingeperkt worden. De onduidelijkheid over het verschil tussen de
theoretische en daadwerkelijke macht die het koningshuis in Nederland heeft
geeft alleen maar verwarring.

Geplaatst op

Een oefening in het denken over arrogantie.

In de afgelopen weken heb ik een aantal malen gesprekken
gehad waarin het woord arrogant viel. Eenmaal in een gesprek over een
sollicitatie waarin mogelijk gevraagd zou kunnen worden wat je als
verbeterpunten bij jezelf zou zien. Toen mij gevraagd werd wat ik zou
antwoorden op deze vraag, zei ik dat mijn antwoord waarschijnlijk zou zijn dat
ik er ruim 50 jaar over gedaan had om mijzelf te vormen, dat ik op dit moment
best tevreden was met mijzelf en ik dus niet direct verbeterpunten bij mijzelf
zag. Dit werd betiteld als dat je dit uit zou kunnen leggen als arrogant en misschien is dat zo, hoewel het niet voldoet aan de definitie van het woord arrogant. Arrogant ben je als je een ander niet als gelijkwaardig beschouwd en dat is wel de laatste gedachte die bij mij opkomt als ik in het gezelschap van een ander verkeer. Uitgezonderd natuurlijk het gezelschap van  Limburgers en Opelrijders, maar dat gezelschap zoek ik dan ook niet vrijwillig op.

Als ik de betiteling van arrogant op mijzelf betrek kom ik tot de volgende gedachten:

Ik neem een ander zoals die is en verwacht hetzelfde van de
ander. Past het niet, dan kunnen wij beter elk onze eigen weg zoeken en niet in
elkaars gezelschap verkeren. Wat maakt nu dat wij iemand als arrogant
betitelen? Is het een bepaalde zelfverzekerdheid die ten toon gespreid wordt? Ik
schijn, naar mij verteld is, een behoorlijke van mate van zelfverzekerdheid te
bezitten, wat voor sommige mensen blijkbaar reden is om zich op bepaalde
momenten hogelijk aan mij te ergeren. Ben ik werkelijk zo met mijzelf
ingenomen? Nou nee. Zolang als ik mij kan herinneren neem ik voor het slapen
gaan de dag voor mijzelf door, de handelingen en de dingen die ik gezegd heb
gedurende die dag. Regelmatig denk ik bij mijzelf dat ik bepaalde zaken niet zo
handig aangepakt heb en deze eigenlijk anders had moeten doen. Dat is dan voor
een volgende keer of, als ik heel erg de fout in ben gegaan, zal ik er op
terugkomen.

Dat doornemen van de dag doe ik niet uit onzekerheid of
vanuit twijfels over mijzelf. Ik zie mijzelf als een totaalpakket, met mijn
goede en wat minder goede kanten, dat hoort nu eenmaal bij mij. Zie ik de
dingen die ik niet zo goed aangepakt heb als verbeterpunten? Nou dat ook weer
niet. Ik vind het doodvermoeiend om mijzelf te zien als een project waar
constant aan gesleuteld moet worden. De dingen die ik doe, zeg en bedenk doe ik
vanuit een gevoel wat mij “mij” maakt. Deze gedachte zorgt dat ik vrede heb met
mijzelf maar betekent niet dat ik niet open zou staan voor suggesties.

Dat brengt mij op een andere reden die kan leiden tot de
betiteling van arrogant, het niet gelijk antwoorden op dingen die op tafel
komen in een gesprek. Ik maak mij daar schuldig aan, dat weet ik en ben daarom
wel eens beticht van arrogantie. Maar maakt het eerst ergens over na willen
denken en laten bezinken van een gedachte, dat jij jouw gesprekspartner niet als
gelijkwaardig beschouwd? In mijn optiek getuigt het geven van een goed wel overdacht
antwoord dat de gesprekspartner juist de waardering krijgt die hij of zij verdient. Dat
het irritant kan zijn voor de ander zal ik direct volmondig beamen maar het is
de aard van het beestje. Net zoals bij de vermeende zelfverzekerdheid draait
het hier om dat het beestje ergens goed over nagedacht heeft voordat hij iets
zegt. Hij voelt zich niet prettig bij zaken die niet overdacht zijn. Deze
eigenschap staat nog wel eens spontaan levensplezier in de weg en misschien is
dat wel een verbeterpunt voor mij!

Een andere overweging om iemand als arrogant te betitelen is
als die persoon geen rekening houdt en oog heeft voor de wensen en opvattingen
van een ander. Ook dat lijkt mij niet echt van toepassing op mij. De ervaring
is dat ik mijn verlangens soms te vaak wegcijfer ten gunste van een ander zodat
ik niet datgene haal uit omstandigheden welke gewoon voorhanden zijn.

De titel van dit stukje is “een oefening in het denken over
arrogantie” en al schrijvend ben ik toch een aantal punten tegengekomen over
mijzelf die je zou kunnen betitelen als verbeterpunten. VERDOMME, voor ik dit
stukje ging schrijven was ik best tevreden met mijzelf. Ik moet de verbouwing
van mijn keuken nog afronden, mijn tai chi oefeningen doen, huis opruimen,
werken aan mijn conditie, mijn favoriete tv serie nog kijken, boodschappen doen,
tijd aan mijn vrienden besteden,  etc. Ik heb helemaal geen tijd en energie om aan mijzelf te gaan sleutelen en het is niet echt nodig, toch?